Ik weet niet of dit interessant is voor lezers, omdat het gewoon weer eens een gedachtestroom van mij is, op zoek naar een manier om dingen mooier te maken door ze op bepaalde manieren te verwoorden, of zoiets, en het voor een lezer misschien vaag kan overkomen. Maar toch, daar is deze story ook voor. En aangezien ik hier al een tijd niks meer geschreven heb, is hier weer iets.

Ik zit op de bank in de woonkamer/keuken van mijn studentenhuis om elf uur 's avonds, de woonkamer die meestal te klein is, maar niet op dit soort momenten, omdat ik 's avonds laat meestal de enige ben die nog in de woonkamer is. Ik zeg toch altijd dat de bank meer een éénpersoonsbank is, omdat hij zo lekker ligt, maar er eigenlijk gruwelijk lelijk uitziet. Op het dakraam tikt de regen - de eerste echte regen in de afgelopen weken/maanden of zo. Dit is mijn thuis - mijn zelfgemaakte, zelfgekozen thuis. Het is niet perfect, misschien zelfs niet eens geweldig, maar inmiddels valt het plafond van de douche tenminste niet meer naar beneden en zit de wc-bril niet meer los en staan er tenminste geen penissen meer op de muur getekend, omdat we die hebben overgeschilderd met mooi blauw. We doen ons best het hier een beetje op te knappen, hoewel het ook prima is om te weten dat je ook prima zonder de luxe van een huis dat altijd schoon en netjes is en nooit uit elkaar valt kunt leven. We hebben niet veel nodig, want we delen dit huis met vijf 21-jarigen en we weten dat we hier niet voor eeuwig wonen. Misschien woon ik hier zelfs volgend jaar al niet meer, hoewel ik hier meestal nooit meer weg zou willen. Het voelt hier momenteel, na tweeënhalf jaar, denk ik meer als thuis dan de plek waar ik ben opgegroeid. Tenminste, ik ben hier in elk geval liever. Daar hangt vol met herinneringen, ook goede herinneringen, maar ook herinneringen waarmee alles wat ik er nog mee kan doen er gewoon niet aan denken is.
Ik heb een luie dag gehad, omdat ik me niet lekker voelde, maar ik heb eigenlijk de laatste tijd voornamelijk luie dagen gehad, omdat het vakantie is, maar ik denk dat ik dat gewoon nodig had. De afgelopen periode is niet de makkelijkste geweest, maar ik weet van mezelf dat ik me er wel doorheen sla, dat je soms gewoon even verdrietig moet zijn en dat verder verdergaan het enige is wat je kunt doen, en altijd moet blijven doen.
Het leven (of het universum of wat dan ook) heeft me de laatste tijd keer op keer geleerd dat dingen gewoonweg niet voor eeuwig zijn. Dat is prima, ik denk dat ik daar vrede mee kan maken, ook al is het niet altijd even makkelijk.
Ik denk dat er dingen zijn waar ik deze zomer afscheid van heb genomen, waar een deel van mij misschien drie jaar geleden al afscheid van had willen nemen maar een deel van mij dat nog niet kon. Ik denk dat ik nu meer dan ooit mijn oude zelf achter me heb willen laten, en ik denk dat dat waarschijnlijk wel prima zal zijn. Is wat ik zeg nu logisch?
Ik begin straks weer helemaal opnieuw, doordat ik begin aan mijn master aan een andere universiteit in een stad waar ik nog niemand ken. Dus klamp ik maar vast aan mijn huis en de stad waar ik de afgelopen drie geweldige jaren heb doorgebracht en wel mensen ken, met de gedachte dat naar een andere stad verhuizen altijd nog kan en ik altijd later nog maar moet zien hoe alles loopt en waar ik terechtkom. Maar de huidige Charlotte is zelfverzekerder dan ik ooit hiervoor was, wetende dat ik best wel op mezelf kan vertrouwen, omdat ik best wel wat kan, hoewel ik me soms nog steeds voel alsof ik helemaal niks kan.
Hoe is alles zo snel gegaan? Hoe sta ik nu alweer op het punt om te beginnen aan een master? Waarom verandert alles opeens? Ik wist niet of ik hier ooit zou komen, maar ik ben er nu toch. Ik wist drie jaar geleden niet wie ik allemaal tegen zou komen en van wie ik allemaal afscheid zou nemen, maar ik wist drie jaar geleden ook niet dat ik nu vrienden zou hebben met wie op een zomeravond in het gras zou kunnen zitten terwijl we bier of wijn drinken en naar de sterren en de schapen staren en praten over van alles, terwijl we lachen en het langzaam steeds meer afkoelt van de hitte van de dag.
Soms lijkt alles zwaar en moeilijk en wil ik het liefst wegkruipen tot alles voorbij is, maar is het niet te zeggen of het nog wel voorbij gaat, maar dan gaat het toch voorbij, of nou ja... Ik weet het ook niet.
Ze zeggen dat tijd alle wonden heelt. Ik weet niet of dat zo is, of sommige wonden zelfs wel te helen zijn, maar ik weet wel uit ervaring dat tijd meestal helpt en belangrijk is, ook als het soms juist te snel gaat, of voor sommige mensen al te snel weg is.
Ach, ik moet maar doorgaan, want dat is alles wat ik kan doen, wat ik weet dat ik altijd kan doen. Het leven over me heen laten komen, want ik denk dat ik daar goed in ben geworden. Is er een woord voor een soort van verdrietig gevoel waar je helemaal oké mee bent, wat misschien zelfs wel een fijn soort verdriet is? Ik weet het niet, maar misschien moet ik daar maar naar op zoek gaan.

Reacties (1)

  • TAMOCHi

    Oh ik vind dit soort dingen juist superinteressant.
    Ik herken het zelf ook, moet dit jaar weer opnieuw beginnen aan een studie en het maakt me heel zenuwachtig.
    Het idee dat dat vertrouwde van het afgelopen jaar er niet meer is maakt me best wel bang.
    Heel interessant deze gedachtenstromen !
    ‘x

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen