Omg sorry dat het zo lang heeft geduurd! Ik heb lang problemen gehad met de site waarin alle tekst door elkaar ging en jadajda (ik heb ze nog steeds, maar ik kan nu in ieder geval schrijven) en ik ben op vakantie geweest

Maar hier ben ik weer!

(Ja ja ja dit hoofdstuk is kort, shush)

Zoals tegenwoordig steeds vaker, bleef ik nog even na de voorstelling om te helpen met het opruimen. Normaalgesproken hielp ik met attributen naar hun opbergplaatsen slepen of de dieren terug in hun kooien of in de wei krijgen. Die dag besloot ik het taakje van afval opruimen op me te nemen.
Dat was totaal niet omdat ik me compleet uitgeput voelde en geen zwaar werk meer kon doen, omdat ik nog even wat langer in de tent wilde blijven, of omdat ik geen zin had om me in een volle kleedkamer te verkleden, echt niet. Ik had gewoon even zin om het afval op te ruimen, heus.
Met een plastic zak in mijn ene hand, en een tuinhandschoen om mijn andere sloop ik langs de stoelen op zoek naar rondslingerend afval. Papieren zakken waarin popcorn of patat had gezeten, houten, kleverige stokjes van suikerspinnen en verfromfraaide programmaboekjes.
Ik rende een paar treden omhoog om bij de volgende rij te komen, en moest tot mijn eigen schrik even op adem komen. Normaalgesproken was ik nooit zo gauw moe. Ik sloot mijn ogen en ademde diep in door mijn neus, uit door mijn mond. Mijn adem voelde heet tegen de binnenkant van mijn lippen, en elke keer wanneer ik inademde hoorde ik een zachte piep die kwam door mijn lichte verkoudheid. Mijn tot rust gekomen ademhaling werd verstoord door een diepe gaap.
Kom op, Leo. Je moet er nog maar heel even tegenaan. Dan mag je slapen

Toen ik klaar was, en de lichten in de piste al uit waren, leek het plotseling zo stil in de tent, dat ik er een beetje bang van werd. Zelfs geen vogels die in de verte zongen of een paar verdwaalde stemmen van mezen die nog over het kamp liepen. Ik slofte naar beneden en luisterde naar de ploffende geluiden van mijn voeten op het hout, daarna op het zand, en daarna richting de kleedkamer. Toen ik langs stoel 61 kwam, stond ik even stil. Die was leeg geweest deze voorstelling. Sinds Haec was gestopt met naar onze voorstellingen te komen, was die altijd leeg geweest. En ik wist niet zo goed wat dat zou moeten betekenen.
Eenmaal bij de kleedkamer aangekomen liet ik een diepe zucht over mijn lippen vallen. Er zat weer een dag op. Ik kon me omkleden en gaan slapen, eindelijk.
‘Zo zo, kijk eens wie we hier hebben.’
Met een gil van schrik sprong ik op en keek naar de man die nonchalant op een bankje in de kleedkamer zat. ‘J-Je mag hier niet komen.’ zei ik met een trillende stem, wijzend naar Haec. ‘En natuurlijk houd onze Leo zich ook altijd aan de regels. Stiekem in de nacht de dieren bezoeken? Ik neem aan dat je met zo’n onschuldig bezoekje dan ook geen problemen hebt.’ Hoe wist hij...?
Er heerste even een ongemakkelijke stilte waarin we elkaar aankeken. Ik met angst en walging in mijn ogen. Haec leek in tegenstelling erg geamuseerd en relaxed.
‘Kijk nou wat Barker met je heeft gedaan.’ bracht hij toen op een geamuseerde toon uit. ‘Je prachtige gezichtje is helemaal ingevallen. Hoe lang is het geleden dat je gegeten hebt? Een uur? Een dag? Een week?’ ‘Barker behandeld me prima.’ snauwde ik. Natuurlijk was dat niet waar, maar wat moest ik anders doen? Toegeven en Haec alleen maar nog zelfvoldaner maken? Hij vond het vast prachtig om te zien hoe slecht Barker voor zijn artiesten zorgde, hopend dat ik op een dag over zou lopen naar zijn kant als Barker te ver ging. Al Barkers fouten voedden Haec’s grote ego alleen maar, wetend dat hij dingen beter zou kunnen doen. ‘Ik zou je in een week weer opgelapt kunnen krijgen. Ík laat mijn artiesten uitslapen en op z’n minst dire maaltijden per dag eten. Míjn artiesten zien de buitenwereld in de plaats van elke dag in dezelfde stoffige tenten kunstjes op te voeren. Míjn artiesten hebben beroemdheden ontmoet en voor ze gedanst. Nee, mijn artiesten zíjn beroemdheden. Je zult behandeld worden als een echte celebrity.’ ‘Ik hóéf helemaal niet behandeld te worden als een of andere halfgare beroemdheid! Je praatjes doen mij niks!’ Haec glimlachte alleen maar en negeerde me.
‘Ik wil je iets vragen, lieve Leo.’ De man stond op en liep langzaam op me af met een quasi-vriendelijke uitdrukking op zijn gezicht.
‘Ik heb het u al vaak genoeg gezged.’ onderbrak ik hem terwijl ik achteruit deinsde. ‘En zelfs nu de baas van het circus u heeft afgewezen, dacht ik dat u het eindelijk had opgegeven. Mijn antwoord blijft nee. Ik wil niet voor u werken. Klaar uit.’ Tot mijn verbazing lachte Haec. Er verschenen kleine rimpeltjes in de ooghoeken van zijn toch al niet-zo-gladde gezicht. Mijn rug raakte de houten deur toen ik nog verder achteruit was gedeinsd, en ik voelde me letterlijk en figuurlijk in de hoek gedreven.
‘Dat was niet wat ik je wou vragen.’ Ik trok één wenkbrauw op, verbaasd over die reactie. Ik had eerder verwacht dat hij verder zou gaan met zijn ongeloofwaardige verkooptrucs.
‘Wat ik je wou verzoeken was: stribbel niet te veel tegen.’
En voor ik kon schrikken of verbaasd kon zijn, werd ik tegen de deur gedrukt, bedekte een doek mijn mond en neus, en viel ik een paar seconden later als een levenloze pop op de grond. Het laatste wat ik voelde was hoe mijn hoofd de grond raakte.

Reacties (2)

  • Butterflygirl

    Oooh shit! Waag het niet om weer lang te wachten met een nieuw hoofdstuk hoor!

    2 jaar geleden
  • IrisThePiris

    wow snel verder!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen