Er gingen verschillende scheldwoorden door Stars hoofd. Geen ervan omschreef precies wat ze wilde zeggen. Het leek een soort flauwe humor van de trap om haar voor de zoveelste keer met Black achter te laten. Waarschijnlijke was dit Peeves’ idee van een hilarische grap. Geweldig.
“Wat naar?” suggereerde Black grijnzend terwijl ze zich langzaam omdraaide. Star weerstond de neiging om hem als een dreuzel over de rand van de ontbrekende trap te duwen. Het was te simpel. Het zou nooit werken.
“Als je toch moet wachten op je volgende trap, kan je net zo goed mijn vraag beantwoorden.” Black sloeg zijn armen over elkaar en keek haar geïnteresseerd aan. Stars blik schoot naar de gang. Als ze erin liep zou het pas echt lang duren voor ze terug was. En er was geen garantie dat Black haar niet zou volgen.
“Pleur op,” gromde ze. “Wacht jij ook op de volgende trap? Want dan ga ik wel lopen.”
Black lachte. Een warm geluid dat een rilling over haar rug deed lopen. Het klonk niet eens hatelijk. Verward schudde Star haar hoofd.
“Jij vraagt je toch ook af waarom ik niet naar binnen wilde?”
Ja natuurlijk. Alsof hij dat ooit zou gaan vertellen.
“Je maakt me bang,” antwoordde ze. “Als ik niet beter wist, zou ik nog denken dat je oprecht geïnteresseerd was. Of vriendelijk.”
De lach galmde opnieuw door de stille hal. Een enkel schilderij siste nog om stilte. De rest had die hoop waarschijnlijk al opgegeven.
“Ik daag je uit om me te vertellen wat die dementor bij je opriep.”
“Dat is ziek,” snauwde Star. “Ik dacht trouwens dat je dat spel had opgegeven.”
Black haalde onbezorgd zijn schouders op. Ondanks dat zag Star een zweem van venijn in zijn ogen.
“Ik hoefde niet naar binnen te gaan om mijn ouders te horen schreeuwen,” deelde hij mee. Hij kneep zijn ogen tot spleetjes alsof hij probeerde de gedachte uit Stars hoofd te trekken. “En ik vraag me af of die van jou hetzelfde zijn.”
“Waarom ben jij geïnteresseerd in mijn ouders?” Hypocriet. Star had zich vaker afgevraagd dan ze wilde wat het verhaal van zijn ouders was. Waarom ze samen waren opgepakt. Maar dat hoefde hij niet te weten.
“Het is echt de eerste keer, hè?” zei Black verrast. Ze kon er niet uit opmaakte of hij haar nu uitlachte. Het leek er niet op, maar die optie was logischer dan dat hij een serieus gesprek met haar probeerde te voeren.
“Ja, ik maak geen wekelijks uitstapje naar Azkaban, zoals bij jou familietraditie schijnt te -.” Voor ze haar zin kon afmaken, wiep Black zich tegen haar aan. Als een echte dreuzel drukte hij haar bij haar keel tegen de deur.
“Let op je woorden,” siste hij. Veel te dichtbij. Star kon zijn adem voelen en ze kon er niets aan doen dat de emotie in zijn ogen haar hart even een slag over liet slaan. In een fractie van een seconde gaf ze aan zichzelf toe dat zij net zo nieuwsgierig was naar zijn verhaal als hij blijkbaar naar het hare. Heel even leek het alsof ze begreep waarom hij erom vroeg. Heel even.
“Doe rustig man,” wist ze toen uit te brengen. Ze probeerde zich los te worstelen. De nabijheid verwarde haar. Ze haatte hem en zijn nieuwsgierigheid riep zoveel vragen op. Zijn greep verslapte.
“Ik zou het op prijs stellen als je me losliet.”
Tot zijn verbazing voldeed hij aan dat verzoek. Hij bleef zwijgend tegenover haar staan. De stilte duurde voort, misschien wel minuten. Uiteindelijk werd hij verbroken door het geluid van de trap die het weer tijd vond om te arriveren.
“Zal ik dan maar weer gaan?” Stars stem klonk hard door de stilte. Ze wist niet eens zeker waarom ze het vroeg.
“Kunnen jullie je romance ergens anders af laten spelen?” siste een magere, oude heks in een hoog schilderij. “Er proberen hier mensen te slapen.”
Black trok zijn lip op. Zijn gezicht weerspiegelde de combinatie van walging en hilariteit die Star voelde.

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen