Foto bij H66: Ho-o helpen ~ Nick

Ik waste mijn handen af terwijl Khana de pas gewassen borden op zijn plaats legde. Na een dag rust voelde ik me veel beter en het leek alsof Khana ook zich beter voelde. Ze had soms nog wat last van haar arm, maar het was veel beter. “Nick? Kan ik je verband eraf halen?” vroeg ze toen ze net een hele stapel in de kast had gekregen.” “Graag ja”, antwoordde ik, want ik was dat verband meer dan beu. We gingen aan tafel zitten en Khana maakte het verband los. Zodra alles eraf was, zag je dat de wonde volledig weg was. “Wel, jij hebt daar tenminste geluk mee”, zei Khana terwijl ze het verband oprolde. Ik glimlachte en deed mijn mouw terug omlaag. De zon scheen eindelijk nog eens na alle regen en Miyuki was de was aan het ophangen. “Ik ga even naar buiten voor frisse lucht”, zei ik tegen Khana en ze knikte. Ze pakte het verband en ging ermee naar boven, terwijl ik naar buiten ging.

Ik wandelde rustig door de tuin en bleef af en toe staan bij een plant, in gedachten verzonken. Opeens hoorde ik een vogel zingen en ik keek op, om dan recht in de ogen van een Ho-o te kijken. Mijn ogen werden groot van verbazing en ook van ontzetting. “Nick? Waar ben je? Miyuki vraagt of we naar de…”, hoorde ik Khana roepen, maar ze viel stil. Ik keek om en zag dat ze ook met verbazing en ontzetting naar de Ho-o keek. “Is dat…” “Ja, dat is de vrouwelijke Ho-o”, antwoordde ik meteen en keek terug naar de vogel, die met grote ogen naar ons keek.

De vrouwelijke Ho-o zag er slecht uit. Haar veren waren heel dof van kleur en er waren kale plekken op haar lichaam. Om haar rechterpoot zat nog een rest van een touw dat was doorgepikt en haar ogen waren dof. Ook was ze vrij mager. “Khana, kan je die Ho-o zeggen dat we haar gaan helpen? Ik ga water halen”, zei ik tegen Khana en ze knikte. Ik ging naar binnen, om wat water te halen en wat van het vogelzaad van Miyuki mee te nemen. Miyuki keek me even aan, maar glimlachte toen en las verder in haar boek.

Toen ik buiten kwam, zag ik dat Khana de Ho-o onder het afdak gekregen had en ze zat in kleermakerszit voor de Ho-o. “Hier”, zei ik en gaf haar de spullen. “Geef jij het maar, ze is nog wat bang van mij door die uitbarsting destijds”, zei ze met een grimas en ik ging ook zitten. Ik stak mijn hand met vogelzaad uit en eerst keek ze me wantrouwig aan, om dan snel te eten. Binnen geen tijd was mijn hand leeg en wandelde ze naar het zakje waar de rest in zat. “Ja wacht even”, mompelde ik en deed nog wat vogelzaad in mijn hand. Weer at de Ho-o alles snel op en zo bleven we nog even doorgaan, totdat alles op was en ze gulzig uit het kommetje begon te drinken.

Zodra de Ho-o klaar was, begon ze te zingen. Er verscheen automatisch een glimlach op mijn gezicht omdat het vrij mooi klonk, maar het klonk niet zoals ik dacht dat het moest klinken: het klonk droeviger. “Ze zegt dat ze ontsnapt is uit een huis en dat ze naar ons op zoek was. Haar kinderen en man zijn nog steeds in dat huis en de mannen daar brengen vreemde voorwerpen mee van ijzer die blinken in het licht”, vertelde Khana opeens terwijl het leek alsof ze aandachtig luisterde. De Ho-o was gestopt met zingen en keek ons nu afwachtend aan. “Wat denk jij dat ze bedoelt met ijzeren voorwerpen?” vroeg Khana aan mij terwijl de Ho-o wat dichter naar haar toe kwam. “Ik denk dat ze waarschijnlijk messen en andere spullen bedoelt om dieren op te zetten, want dat was wat ze van plan waren, toch?” zei ik en Khana knikte. “Inderdaad, dus… auw!” riep Khana opeens en ik zag dat de Ho-o haar had gepikt in haar gewonde arm. Die was nog niet volledig genezen en ik fronste toen ik Khana zag glimlachen. “Al goed, ik heb het begrepen”, zei ze enkel en de Ho-o kroop tegen haar aan. “We moeten haast maken, als ze echt alle spullen al aan het verzamelen zijn, zal het niet lang duren voordat de anderen…”, zei ik, maar Khana onderbrak mij. “Inderdaad, maar laat eerst deze Ho-o rusten. Waarschijnlijk zijn de mannen nu druk bezig met haar te vinden en hebben we wat extra tijd. Vanavond gaan we met haar naar de schuilplaats”, zei ze en ik knikte maar. Vanavond moesten we hen vinden en redden. Vanavond.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen