Star vroeg zich af wat ze hier deed, maar ze wilde Black niet de voldoening geven die indruk te wekken.
“Verder dan dit gaat je ontsnappingsplan niet?”
“Waar had je heen gewild? Londen misschien?”
Star trok een gezicht. “Dat jij mijn uitweg bent uit een lokaal, betekent niet meteen dat ik verre reizen met je wil maken.”
“Insgelijks.” Black ging aan de rand van het zwarte water zitten en gooide een hand aarde in het meer.
Met opgetrokken wenkbrauwen keek Star toe. “Probeer je nu de reuzeninktvis te voeren?”
“Die moet toch ook eten hebben?” Black draaide zich om en keek haar afwachtend aan. Star wist niet zo goed of ze moest lachen of gewoon weg moest lopen.
“Jouw verhaal,” gebood Black. “Ik heb je gered. Heb ik nu niet het recht om het te weten?”
Weglopen was de beste optie geweest. Hoewel Star het besefte, bleef ze toch nog staan.
“Mijn verhaal?” vroeg ze zo nonchalant mogelijk. “Misschien kan je iets specifieker zijn.”
Blijkbaar vond Black dat hij echt wel specifiek genoeg geweest was. Hij bleef haar vragend aankijken. Toen ze geen antwoord gaf, zuchtte hij uiteindelijk.
“Jouw verhaal. Waarom dementors je zulke erge nachtmerries geven dat je ’s nachts door de school zwerft.”
Star wenste dat ze dit kon ontkennen.
“Waarom wil je dit weten?” was de enige zinnige vraag die in haar opkwam.
Black bleef haar doordringend aankijken. Het was alsof hij iets zei maar de woorden niet over zijn lippen kwamen. Hij maakte een lichte beweging met zijn wenkbrauwen.
Ik ook.
Star vermoedde dat ze de onuitgesproken woorden verkeerd had verstaan. Maar het kon de enige verklaring zijn. Misschien was Black na Azkaban net zo nieuwsgierig als zij naar zijn verleden. Ze wilde niet nieuwsgierig zijn. Ze wilde het niet eens weten. Maar het liet haar niet los dat hun ouders misschien iets met elkaar te maken hadden.
“Het heeft niets met mijn ouders te maken… die dementors.” Star vermoedde dat dat zo ongeveer waar was. Het gevoel dat dementors direct bij haar opriepen had niet zoveel met haar ouders te maken. En toch wel.
Haar moeder die haar ‘gothic’ uiterlijk vervloekte. Haar vader die vroeg waarom ze zo chagrijnig was. Haar ouders die vonden dat ze zich niet met die dreuzelmoeilijkheden bezig moest houden.
Star schrok op uit gedachten en merkte dat Black haar aanstaarde.
“Wat?” vroeg ze ruw.
“Ik zei niets over je ouders.” Het leek geen vraag, zelfs geen treiterende opmerking. Star wist niet zeker wat het wel was.
“Jij zei dat je je ouders kon horen schreeuwen,” verdedigde ze zich.
“Niet omdat ze gevangen zaten.” Blacks toon suggereerde dat hij niet van plan was hier meer over los te laten. Star besefte dat ze zo uren konden blijven zitten. Beiden nieuwsgierig, maar beide niet van plan om iets te zeggen.
“Ik wist dat mijn ouders niet van dreuzels hielden.” Dat hadden ze vaak genoeg laten merken. “Maar dit had ik niet verwacht.” Ze vroeg zich af waarom ze dit Black toevertrouwde. Iets vertelde haar dat hij niets met deze informatie zou doen, al kon ze niet verklaren waarom ze dat geloofde.
Black lachte kort. “Hebben ze nooit laten weten dat ze dreuzels uit de weg wilden?” Zijn toon suggereerde dat die van hem dat wel deden.
Star dacht aan de keer dat haar vader haar dreuzeltherapeut had willen vervloeken om te voorkomen dat Star er nog heen ging. Haar vrienden kwamen sowieso niet bij haar over de vloer. Haar moeder deed niets, maar verachtte iedereen die zo belachelijk was om alledaagse dingen zoals bijbaantjes te doen.
“Ze probeerden mij er wel weg te halen,” bracht ze uit. “Zo ver mogelijk bij de dreuzelwereld vandaan…” Maar dat was geen verklaring voor dit. Ze sprak de woorden uit die al sinds ze het had gehoord door haar hoofd gingen.
Tegen Black. Black, van alle personen waar ze tegen kon praten.
“Mijn moeder heeft een keer een dreuzel vervloekt die onze tuin betrad.”
“Waarom?”
“Omdat hij onze tuin betrad.” Hij lachte schor. “Maar zij heeft niet per se een hekel aan dreuzels. Eerder gewoon aan iedereen.”

Reacties (1)

  • LarryNiam

    Ik kan niet wachten totdat er tussen hun iets gebeurd

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen