||Volturi Castle||




Een sidderende pijn voelde ik door mijn aderen, botten stromen. Met de seconde voelde ik de krachtige gave van Jane toenemen. Een sadistische glimlach sierde haar prachtige bloedrood gekleurde lippen en haar net zo felle bloedrood gekleurde ogen schitterde van plezier. Mijn lichaam wrong zich in verschillende bochten, hoeken en gaten en ik durf te zweren dat ik bij iedere beweging die ik maakte, meerdere botten hoorde breken. Stevig had ik mijn kaken op elkaar geklemd om het niet uit te schreeuwen van de pijn die Jane veroorzaakte.
Een zwarte rokerige waas streek over de marmeren tegels richting mijn voeten.
Er was er maar één hier in Volterra met z'n gave, Alec, de tweelingbroer van Jane.
Die al een geruime tijd haar gave op mij uit oefende en er ondanks plezier in had.
Het zwarte rook likte de punten van mijn schoenen en begon zich al snel rond mijn voeten naar mijn benen omhoog te trekken. Angst voelde ik in mij borrelen, ik moest toegeven de gave van Jane had ik al meerdere malen gevoeld en ervaren maar de gave van haar tweelingbroer: Alec, nog nooit.
Dit zou de eerste tijd in al mijn dienst jaren zijn dat ik de gave van Alec over mij heen zou krijgen.
Mijn zintuigen voelde ik ruw worden afgekapt, verdoofd alsof ik ze niet meer bezat.
Mijn reuk, mijn zicht en mijn gehoor was allemaal weggevallen, alsof ik in een donkere ruimte met maar een paar millimeter bewegingsruimte zat. Mijn smaak, het begon te vervagen, mijn mond voelde droog zoals mijn keel begon vlam te vatten. Het maakte me gek, verdoemd in mijn hersenspinsels.
Wat mijn masters bevolen aan de andere kon ik niet waarnemen, niet voelen, horen, ruiken en nog erger niet kunnen zien.
Dus al stonden ze met een brandende fakkel voor mij ik zou er nooit bij weg kunnen komen.
Versteend!!



||Carlisle Cullen.


Met gefronste wenkbrauwen hing ik een nieuw zak bloed aan de kapstok die ik gefabriceerd had. Het kraantje draaide ik open en gelijk zag je de zak langzaam leeglopen, het ingevallen witte gezicht van Yinxy nog even licht. "Wat is uw diagnose" de snerende arrogante doch vriendelijke stem van Chelsea. "Uitgehongerd, uitgedroogd, kans dat ze de nacht zal doorhalen is klein," zuchtte ik, mijn ogen van het slapende meisje halend draaide ik mij op.
"Uitgehongerd, maar ze kreeg drie maaltijden per dag," de vampier vrouw schudde haar hoofd, "dat is niet mogelijk" ze schudde nogmaals haar hoofd.
"Chelsea, Dimitri heeft haar echt laten verhongeren en laten uitdrogen. Ze is menselijk maar ook deels vampier, ze heeft bloed nodig ook al taalt ze er niet naar, vraagt ze er niet naar" was de fluweel zachte stem van mijn zoon Edward. Zijn goud gekleurde ogen had hij diep in de robijnrood gekleurde ogen van de vrouw gepind.
"Bloed," ze fronste haar wenkbrauw, "zoals wij" ze keek van Edward naar mij waarbij ik begon te knikken.
"Het spijt me" sprak de vrouw bruusk, ze draaide zich om en verliet de kamer van Dimitri.
"Ik moet dringend spreken met Aro, vervang jij de volgende zak bloed" mijn wenkbrauwen opgetrokken keek ik Edward aan die begon te knikken. "Prima" mompelde en vervolgens zich ging bezig houden met het verversen van de lege zakken bloed die aan de kapstok hingen.
Ergens diep van binnen wist ik niet of ik wel op tijd ben geweest.
Het meisje zag er zo zwak uit dat het me zou verbazen als ze de nacht zou door halen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen