Foto bij H68: Verdacht rustig ~ Halatir

Heel veel succes gewenst aan degenen die nu examens hebben!

“Hier”, zei Astrid en ze gaf me de gsm. Ik zette het ding geïrriteerd aan mijn oor en merkte dat die eindelijk na 6 pogingen af ging. “Heb je nog iets nodig?” vroeg ze toen terwijl ze haar rugzak om deed. Haar koffer had ze al in haar hand en ik schudde mijn hoofd. “Nee, bedankt voor de jacht”, zei ik en richtte mijn aandacht weer op het geluid uit de telefoon. Waarom pakte Yoko niet op? “Oké, dan vertrek ik terug naar Oxford, de vakantie is afgelopen en mijn studenten hebben mij nodig”, zei ze nog en ging toen de kamer uit. Ik wuifde vaag met mijn hand, maar liet die al snel zakken toen ik hoorde dat er opgenomen werd.

“Hallo, Halatir?” hoorde ik Yoko aan de andere kant van de lijn zeggen. “Ja ik ben het, hoe is het afgelopen? Heb je Khana, Issie en Nick? Waarom heb je me niet meteen gebeld?” vroeg ik en ging in de zetel zitten. “W… wel, omdat… omdat…”, hoorde ik aan de andere kant van de lijn en ik zuchtte geïrriteerd. “Je hebt ze niet”, constateerde ik neutraal en het bleef stil aan de andere kant. Ik heb dus gelijk. “En de Ho-o’s? Zijn ze al opgezet?” vroeg ik toen en het bleef weer even stil. Net toen ik dacht dat ik de gsm per ongeluk had uitgezet of zo, hoorde ik Yoko zeggen: “Het vrouwtje is ontsnapt.”

Ik liet mijn hand met de gsm zakken en wreef even over mijn neusbrug. Hoe kon ik zo stom zijn om alles in haar handen te laten. Ik had beter iemand van mijn groep gestuurd om mijn handlangers in Japan te leiden dan Yoko de leiding te laten nemen. “Zet de 2 andere maar op en stuur de organen naar Ching-Jang, hij krijgt ze wel verder verkocht”, zei ik dan vrij rustig. “O… oké”, hoorde ik Yoko verbaasd aan de andere kant van de lijn zeggen, waarschijnlijk omdat ik zo rustig was.

“Verder nog iets te melden?” vroeg ik toen nog en Yoko antwoordde: “Niet echt, behalve dat er een handlanger minder is.” Ik fronste even. “Heb jij die vermoord of zo?” vroeg ik dan. “Laten we eerder zeggen nuttig gebruikt”, zei ze dan en ik fronste nog meer. “Dus je hebt je krachten terug?” “Bijna, niet volledig”, zei ze en ik humde en keek even naar de klok. “Oké, dus zet die Ho-o’s op en stuur de ingewanden naar Ching-Jang, ik moet nu vertrekken of ik mis mijn bus”, zei ik toen en stond op. “Oké, komt voor elkaar”, zei ze en ze legde af. Ik stopte mijn gsm weg en pakte mijn twee koffers mee.

Ik voelde me vrij relaxt toen ik in de bus ging zitten, wat eigenlijk best vreemd was. Ik haatte voertuigen, maar nu kon het me vrij weinig schelen. Misschien omdat ik eindelijk nog eens wat beweging heb gehad met die draak, dat was lang geleden en goed om je frustraties te uiten. Jammer genoeg kon ik hier met niemand anders vechten zonder dat ik ze zou vermoorden en dus kon ik er geen voldoening uit halen. Jammer.

Na een hele tijd kwam ik aan in de luchthaven van Glasgow en ik gaf mijn koffers af. Degene die ze aannam had niets door en zette gewoon op de band, om ze zo het vliegtuig in te sturen. Ik grijnsde in mezelf en liep verder. Als ik nu vertrok, kwam ik morgen aan in China en als alles goed ging zou Yoko de ingewanden naar Ching-Jang sturen, terwijl hij die dan weer naar mijn verblijfplaats in China zou sturen. Dan kon ik alles verkopen op de zwarte markt en had ik weer heel wat geld op voorraad, ook al had ik nog genoeg geld van de klusjes die ik voor Nick deed. Meer dan genoeg geld. Maar geld interesseerde me niet, evenmin als levens. Wraak was hetgeen waar ik voor leefde.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen