Foto bij H72: Haarnest ~ Nick

Ik kreunde even en draaide me nog eens om, maar ik besefte me dat slapen er niet meer in zat. De zonnestraal scheen recht in mijn gezicht, dus ik ging overeind zitten en wreef in mijn ogen. Ik keek naar de matras naast mij en zag de drie Ho-o’s daar liggen, dicht bij elkaar. Met een frons keek ik de kamer rond, om dan al snel Khana te vinden op de bank, slapend en volgens mij in een heel ongemakkelijke houding. Ik stond op en rekte me eens stevig uit, waardoor ik mijn gewrichten hoorde kraken. Toen liep ik naar de bank en tikte kort op Khana’s schouder, wie meteen recht schoot en nerveus rond keek. Toen ze mij zag, ontspande ze en wreef over haar rug. “Ook goede morgen, is er iets gebeurd?” vroeg ze en strekte zich uit. “Nee, maar hoe je daar lag leek me echt heel ongemakkelijk. Waarom slaap je niet op jouw matras?” vroeg ik. “De Ho-o’s liggen daar zachter en dat verdienen ze wel, na alles wat ze hebben meegemaakt”, antwoordde ze en ze stond op. “Ga even op mijn matras slapen”, zei ik toen ik haar vermoeide ogen zag. “Dat is ni…” “Doe het maar gewoon, ik ga beneden ontbijten en Miyuki wat helpen”, zei ik en liep de kamer al uit, zodat ze geen weerwoord kon geven.

Na een stevig ontbijt kreeg ik van Miyuki een boodschappenlijst en ging ik dus winkelen. Deze keer gebruikte ik mijn gsm om de weg te vinden en ik raakte heelhuids terug thuis. Ik zette alles op zijn plaats en Miyuki bedankte me. “Khana nog slapen? Geen ontbijt genomen”, zei ze toen en ik fronste. Het was al elf uur geweest, dus ging ik naar boven. Ik hoorde zacht gepiep en fronsend opende ik de deur, om dan verbaasd naar het tafereel voor mij te kijken. Ik deed de deur snel toe en liep naar de badkamer, om daar in lachen uit te barsten.

Toen ik eindelijk wat gekalmeerd was, haalde ik nog een paar keer diep adem zodat ik zeker rustig was en liep terug naar onze kamer. Ik deed de deur terug open en ging de kamer binnen, om de deur achter mij te sluiten. De drie Ho-o’s keken op en ik zag meteen al wat meer leven in hun ogen. We hadden de poot van de vrouwelijke Ho-o gisteren nog verzorgd en ze alledrie een goede portie zaden en water gegeven, dus ze waren terug aan het aansterken.

Ik knielde naast Khana neer en schudde voorzichtig aan haar schouders. Ze mompelde wat en opende toen haar ogen, maar zodra ze haar hoofd wou bewegen, stopte abrupt en keek me met grote ogen aan. “Nick, zeg alsjeblieft dat het niet waar is…”, zei ze en ik begon terug te lachen. De kleine Ho-o tsjilpte vrolijk terwijl hij in het haar van Khana zat, dat was omgevormd tot nest. “Haal ze er alsjeblieft uit”, smeekte Khana nu en ik lachte enkel harder.

Nog nahikkend van het lachen haalde ik de Ho-o’s uit het haar van Khana terwijl ze protesteerden. “Ze zijn eruit”, grinnikte ik en kuchte toen even. Meteen kwam Khana overeind en probeerde haar haar uit de knoop te krijgen, maar dat lukte totaal niet. Ik wendde mijn blik af zodat ik niet weer zou beginnen lachen en zei dan: “Ik zal Miyuki wel halen, dan ga ik met de Ho-o’s wat buiten zitten.” Ik pakte een mand en liet de Ho-o’s erin kruipen, om dan een doek erover te leggen en ermee naar beneden te gaan. Zodra ik Miyuki zag, zei ik: “Khana heeft een probleempje met haar haar, kan je haar helpen?” Ze fronste, maar knikte toen en ging naar boven. Ondertussen zocht ik nog wat vogelzaad en water. Opeens hoorde ik een kreet van verbazing en dan een kreet van pijn, wat mij terug liet lachen. De ontknoping was begonnen…

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen