Foto bij H73: Nieuw nest ~ Khana

Na ongeveer een uur trekken en kammen had Miyuki mijn haar toch iets wat los gekregen, zodat ik kon gaan douchen om de laatste knopen eruit te krijgen. Man toch, dat deed pijn! En ik had niet gemerkt dat die Ho-o’s dat aan het doen waren! Met een zucht ging ik onder de douche staan en genoot van het warme water. En nu mijn haar nog…

Ik zwaaide Miyuki uit die naar een vriendin een paar straten verderop ging. Ik deed de deur dicht en ging naar de achtertuin, om Nick en de Ho-o’s dan te zien zitten onder het afdakje. Ik ging naar hen toe en zette me naast hen neer, om dan een geamuseerde blik van Nick te krijgen. “En? Miyuki heeft de knopen er precies nog uit gekregen?” zei hij met een grijns. Pestkop… “Ja, samen met de helft van al mijn haar”, zuchtte ik en hij grinnikte. “Ze hebben nog een hele zak vogelzaad op”, zei Nick toen en ik knikte. “Mooi, dan ga ik nog maar wat van dat medicijn maken”, zei ik dan en ik stond op. Nick trok een vies gezicht en zei: “Het ziet er niet echt lekker uit.” “Dat is het ook niet, maar er is geen goed werkend medicijn dat lekker smaakt”, en met die woorden begon ik terug te zoeken naar de planten. “Wel als je er een goede hoeveelheid suiker toevoegt!” riep hij mij nog na en ik kon het niet laten om kort te lachen.

“Voilà, klaar”, zei ik en kwam terug buiten met vier bekers met die substantie. “Euhm… waarom heb je vier bekers? Toch niet voor mij hé?” vroeg Nick wantrouwig toen ik ze alle vier neer zette. “Hoezo, wil je niet proeven dan?” vroeg ik dan en grijnsde. Nick schudde zijn hoofd. “Nee bedankt, ik wil niet ziek worden”, zei hij dan en ik draaide met mijn ogen. “Het maakt je juist beter”, antwoordde ik en ik zag dat de Ho-o’s al dronken. Toen pakte ik de vierde beker en dronk die zelf op. Ik zag Nick zijn blik afwenden en een kokhalsbeweging maken. Ik zette de beker neer en schudde mijn hoofd. “En waarom drink jij dat dus?” vroeg hij toen met een blik op mijn lege beker. “Omdat die blauwe plek in mijn zij van gisteren vrij veel pijn doet en omdat ik die windel om mijn arm beu ben”, antwoordde ik en hij fronste. “Blauwe plek?” “Ja, toen mijn arm het begaf ben ik op mijn zij op de muur gevallen”, antwoordde ik en ik zag dat de Ho-o’s klaar waren. “Ah zo”, zei hij en het was weer even stil.

Donkere wolken pakten zich weer samen en ik vermoedde dat het niet lang meer ging duren voordat het terug zou regenen. “Nick, kan je die windel er af doen?” vroeg ik toen opeens en hij keek verward op. Die was precies ver weg met zijn gedachten… “Ja, natuurlijk”, zei hij toen als een vrij laat antwoord en ik deed mijn mouw omhoog. Toen mijn windel er af was, zag je enkel nog een licht litteken en Nick fronste. “Zie je wel dat het werkt?” zei ik toen met een glimlach en Nick draaide met zijn ogen. Toen piepte de kleine Ho-o en zag ik dat de ouders weer bezig waren om een nest te proberen te maken. “We moeten een plaats vinden waar ze tenminste een stevig nest kunnen maken”, zei ik toen en Nick knikte. “Inderdaad, ik zou denken deze tuin, maar als Miyuki ze vind…” “Wat met mij zijn?” hoorde ik opeens achter mij en geschrokken draaide ik me om.

Miyuki stond daar met een glimlach en een vertederde blik in haar ogen naar de Ho-o’s te kijken. “Oh… euhm… hoi Miyuki”, zei Nick toen nog vrij verbaasd. “Wat voor soort vogels dat zijn?” vroeg ze dan en ze hurkte neer naast de Ho-o’s. “Wel…”, begon ik, maar Nick onderbrak mij door te zeggen: “Dat zijn heel zeldzame papegaaien en hun nest is verwoest door de regen, dus hebben we ze naar hier gebracht.” Ik keek naar Nick en fronste. Papegaaien, serieus? “Oh, erg!” zei ze en keek naar ons. “Hier in tuin plaats genoeg, daar dikke boom met stevige takken”, zei ze toen opeens en ik keek haar verbaasd aan. “Dat… dat zou ideaal zijn”, zei ik twijfelend terwijl ik naar Nick keek. Hij haalde zijn schouders op en zei: “Dat zou inderdaad ideaal zijn.”

“Klaar!” zei Miyuki vrolijk en ik veegde mijn handen af aan een doek die Miyuki had gebracht. Eigenlijk had zij het meeste werk gedaan en volgens mij ook met het meeste liefde. De Ho-o’s keken neer op ons vanuit hun nieuw en stevig nest. Opeens begon er eentje te zingen en de ander deed al snel mee. “Mooi lied! Ik zeker voor hun zorgen”, zei Miyuki toen gelukzalig terwijl ze haar ogen sloot. Ik kon het moeilijk ontkennen: de Ho-o’s zingen het mooist als ze gelukkig zijn. “Wel, daar moeten we ons ook geen zorgen meer over maken”, fluisterde Nick toen en ik knikte. “Een nieuw huis en iemand die hen waarschijnlijk goed zal verwennen: beter kunnen ze het niet hebben denk ik”, knikte ik en genoot van hun gezang.

Reacties (1)

  • Kaffaljidhmah

    Papegaaien lijken nu niet bepaald op die Ho-o's.(blush)

    1 jaar geleden
    • Allmilla

      Hmm, met héél véél fantasie...;)

      1 jaar geleden
    • Kaffaljidhmah

      xDZelfs dan nog niet

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen