Foto bij OO4 • Distanced

Er heerste een stilte die vrij lang bleef duren. Evelyn wilde graag vragen naar de testresultaten, maar ze voelde zich ongemakkelijk onder de blik die de vrouw haar gaf. Het leek net alsof de vrouw zich probeerde te herstellen van een enorme schok die ze had gekregen, maar dat niet lukte.
“Wel?” vroeg Evelyn toen ze het niet meer langer uithield. “Welke factie is uit de test gekomen?”
De vrouw knipperde met haar ogen, alsof ze nu pas weer uit haar trance ontwaakte.
“Te veel,” antwoordde ze uiteindelijk. “Er is geen duidelijke factie uit je test gekomen omdat je er voor te veel kwalificeert.”
Evelyn haalde haar wenkbrauw op.
“Hoe kan dat?” vroeg ze. “Ik dacht dat de keuzes die je maakte uiteindelijk naar één factie zouden leiden.”
De vrouw knikte, bijtend op haar onderlip.
“Ja, maar soms komt het voor dat iemand keuzes maakt die gericht zijn op meerdere facties. Ze noemen het Divergent. Het komt voor, maar zeer zelden.”
“Divergent?” Evelyn trok een gezicht. “Wat wil dat zeggen?”
“Zoals ik het al eerder zei: dat je gekwalificeerd bent voor meerdere facties. Je zou in meerdere facties kunnen zitten omdat je meerdere eigenschappen bezit van de verschillende facties.”
Evelyn gooide haar handen wanhopig in de lucht.
“Wat moet ik nu doen? Ik dacht dat die test duidelijk zou maken voor welke factie ik zou moeten kiezen.”
De vrouw richtte nu haar blik recht op Evelyn en de brunette slikte; ze voelde zich weer terug ongemakkelijk worden onder de scherpe blik van de vrouw.
“Wat je ook doet, ga niet naar Dauntless. Als ze er daar achter komen dat je Divergent bent, dan ben je binnen de kortste keren dood.”
Voordat Evelyn antwoord kon geven, duwde de vrouw haar al in de richting van de deur.
“Maar wacht!” riep Evelyn gefrustreerd. “Je zegt dat ik voor meerdere facties kwalificeer, maar welke facties waren dat dan?”
De vrouw haalde diep adem, een frons verschijnend op haar gelaat.
“Erudite, Amity en Dauntless,” antwoordde ze uiteindelijk, dat laatste een beetje twijfelachtig.
“Maar…”
“Sorry, maar je moet nu echt gaan. Ik zal je testresultaten manueel ingeven, waarbij ik aangeef dat je eindresultaat Amity was. Het spijt me, maar meer kan ik niet voor je doen.”
En zonder pardon werd Evelyn naar buiten geduwd. Ze voelde een ongemakkelijk gevoel door zich heengaan toen ze zich besefte wat er was gebeurd. Ze had geen duidelijke factie gekregen. De test had niet gewerkt en ze wist nog steeds niet welke keuze het beste bij haar paste.
En dan was er natuurlijk ook nog de waarschuwing van de vrouw: ”Wat je ook doet, ga niet naar Dauntless.”
Ze onderdrukte een zachte zucht. Ze was er juist zo van overtuigd geweest dat ze naar Dauntless kon gaan omdat ze daar vrij zou zijn, maar ze wilde niet riskeren dat ze haar zouden doden om iets waar ze niets aan kon doen. Ze mocht het echter ook met niemand delen, anders zou ze in geen enkele factie nog veilig zijn.
De conversatie die ze had met de vrouw bleef door haar hoofd spoken totdat het tijd werd om terug naar haar factie te gaan. Ze besefte zich dat er morgen van haar verwacht werd dat ze zou kiezen. En als ze Dauntless zou kiezen, zou ze in gevaar zijn. Als ze Dauntless niet zou kiezen, moest ze naar een andere factie. En aangezien ze geen idee had welke factie het beste bij haar paste naast Dauntless voelde ze een enorme stress voor de kiesceremonie.
Evelyn ging die avond vroeg slapen, in de hoop dat haar gedachten wat tot rust kwamen en ze ’s morgens met een relaxt gevoel wakker zou worden. Maar ze bleef de hele nacht woelen en kon de slaap nauwelijks vatten. Toen ze ’s morgens wakker werd, verlangde ze er voor een paar seconden even naar om wat van het brood te nemen.
Ze schudde haar hoofd. Nee, ze moest helder blijven. Als het serum een te sterke invloed op haar zou hebben, zou ze waarschijnlijk voor Amity kiezen. En hoewel dit haar geboortefactie was en hier haar ouders verbleven, wilde ze hier niet langer blijven. Niet hier waar ze elke dag net moest doen alsof het leven één groot feest was. Ze wilde geen harteloos persoon zoals James worden, maar ze wilde ook niet elke dag een leugen leiden.
Het ontbijt duurde niet al te lang. Evelyn had het gevoel alsof er, hoewel de meesten gewoon normaal leken te doen, een bepaalde spanning hing. Alsof niet iedereen onder invloed was van het serum en daadwerkelijk na leek te denken over hun keuzes. Bij sommigen zag ze de twijfel en de spanning op het gezicht en even vroeg ze zich af of er niet toch een paar anderen naast James en haar op de hoogte waren van het serum.
Als dat al zo was, lieten ze dat nauwelijks merken. De spanning verdween van hun gezichten telkens als er tegen ze werd gepraat en Evelyn kon van hun brede glimlachjes niet afleiden of ze net alsof deden of dat ze het zich maar verbeeld had.
Ze besloot om na het ontbijt nog snel naar haar zaal te gaan. De zaal was immers haar slaapplek geweest voor de afgelopen jaren en ze wilde op haar eigen manier afscheid nemen. Maar blijkbaar werd zelfs dat haar niet meer gegund; een hand wrong zich hard om haar pols heen en ze wist instinctief dat het James was.
“Wat was je testresultaat?”
Evelyn onderdrukte de neiging om met haar ogen te rollen, wetende dat het haar in de problemen zou brengen als hij het zou zien.
“Je weet dat ik daar niks over mag zeggen,” antwoordde ze.
“Amity? Nee, daar ben je niet truttig genoeg voor,” hoorde ze hem mompelen. “Erudite? Volgens mij heb je best wel een stel goed hersens.”
“Ik mag er niet over praten, James. En ik wil er ook niet over praten.”
Ze probeerde zich los te rukken uit zijn grip, maar deze werd enkel harder en begon nu ook pijn te doen.
“Ik kom er toch wel achter,” siste hij haar toe. “Je bent nog voor mij aan de beurt, dat weet je toch? Je bent nog niet van me af. Nog lang niet.”
“Ook niet als ik Amity zou kiezen?”
Ze wist niet waar de bravoure vandaan kwam, maar ze bleef hem strak aankijken en ze meende iets van twijfel door zijn blik te zien schieten. Hij mompelde iets onverstaanbaars, kneep nog eens heel hard in haar pols waardoor ze zeker wist dat ze de volgende dag een blauwe plek zou opmerken en liet haar vervolgens los.
“Speel geen spelletjes met me, Evelyn. Dat heb je al genoeg gedaan.”
Opeens dacht ze dat ze iets van pijn in zijn stem hoorde, maar meteen probeerde ze dat van zich af te schudden. Hij probeert je een schuldgevoel aan te praten zodat je hem vergeeft en weer terug een relatie met hem begint dacht ze. En die gedachte hielp, want ze wist zich van hem af te wenden, zij het met moeite.
Ze wist dat als ze echt van hem af wilde zijn, dat ze voor Amity moest kiezen. Maar er was een deel in haar dat de rebel wilde uithangen. Er was een deel in haar dat het niks kon schelen dat hij met haar mee zou gaan als ze niet voor Amity zou kiezen. Er was een deel in haar die maar voor één factie wilde gaan.
En die factie was Dauntless.

Reacties (3)

  • Slughorn

    Leuke drie facties (:

    2 jaar geleden
    • Dragonrage

      Ik zou Candor zijn! Welke jij? (:

      2 jaar geleden
    • Slughorn

      Uhm, ik denk Amity? Ik ben veel te optimistisch ^^
      En anders Erudite

      2 jaar geleden
  • Ristridin

    Leuk verhaal!

    2 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Shit, shit, shit. Er is gewoon geen goede keuze in dit geval.

    Wat wel leuk is: je zou nu wel kunnen zeggen dat ze aardig, dapper en slim is, maar je kunt ook zeggen dat ze gewoon alles is, behalve eerlijk en onzelfzuchtig.

    2 jaar geleden
    • Dragonrage

      Ik zou keihard Candor zijn. Mijn hart ligt op mijn tong man, het is gewoon niet leuk meerxD

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen