L U C A S

Langzaam probeer ik mijn ogen open te doen, maar de felle lamp die op mij schijnt forceert me ze gelijk weer dicht te knijpen. Hoe verder ik weer tot bewust zijn kom, hoe meer de stekende pijn in mijn onderbuik toe neemt. Wanhopig kijk ik rond, in een poging om mezelf te oriënteren.
‘Dr. Murphy, dit is Lucas, zeventien jaar, is tijdens een groepsgevecht bewusteloos geraakt door een steekwond in zijn buik, dicht bij de lever, het object was niet langer dan 10cm.’

Ik doe mijn uiterste best om een beeld te vinden van de arts die het over mij heeft. Met alle kracht hef ik mijn hoofd op, de pijn schiet door mijn lijf, waardoor ik het even uit krijs van de pijn. Tranen springen in mijn ogen meteen leg ik mijn hoofd terug op het bed.
‘Lucas, ik ben zuster Browne. Je bent in het Mercy Hospital.’ Mijn ademhaling jaagt op in paniek, aanzien mijn visie wat opgehelderd is kan ik kijken hoe ik eraan toe ben. De ziekenbroeders hebben mijn shirt opengeknipt en er zitten allemaal slangetjes aan me vast geplakt.
‘Waar is Jimmy?’ De tranen stromen als een waterval naar beneden, maar niemand reageert op mijn vraag.
Een lange half kale man komt op me af stappen met een schrijfbord in zijn hand.
‘Lucas, ik ben Dr. Murphy, je zit in het Mercy Hospital...’
‘Waar is Jimmy?’ Onderbreek ik hem.
‘Je vrienden maken het goed, we moeten je klaar maken voor een MRI scan, om te kijken of je lever niet is beschadigt, het kan op twee manieren gaan, als de lever niet al te diep is aangetast, is er kans dat de wond op natuurlijke wijze weer geneest. Zo niet, moeten we een chirurg binnenhalen en dan moet de wond operatief worden dicht gehecht.’
Ik knik, als teken dat ik het begrijp echter ben ik de helft al vergeten.


Mercy Hospital 00:25 am (Lucas' hospital room)
Na een dosis morphine is de pijn een klein beetje weg gevaagd, maar is nog zeker aanwezig. Mijn lever was slechts licht aan getast dus was een operatie niet nodig, toch houden ze me ter observatie tot morgen.

Slaperig staar ik naar Jimmy die zijn been heftig op en neer heft van ons drieën is hij het beste eraan toe.
‘Het was een haat misdaad,’ begint hij het gesprek. ‘Hakim is homo... hij heeft een vriendje 'van de straat'.’ Jimmy maakt met zijn vingers een aanhaling teken.
‘Hakim is homo?’ mijn mond hangt een stukje open van verbazing, ik kan me het niet erbij voorstellen als ik terug denk aan mijn teamgenoot, die nooit iets er van liet merken.
‘Ja, hij vertelde het net,’ Jimmy zucht voordat hij met zijn verhaal verder gaat. ‘De vrienden van Hakim's vriendje vielen hem aan aangezien zijn vriendje hun ongeveer €2000 euro moet terug betalen, ze hebben blijkbaar het vriendje ook wat aangedaan, maar dat wil hij niet verder vertellen...’
‘Wauw...’ Even ben ik te flabbergasted om verder te praten.
‘Echt fucking heftige shit,’ mompelt Jimmy. ‘Ze hebben ook al zijn sieraden van zijn lijf afgetrokken, en zijn schoenen mee genomen.’
Even is het stil tussen ons, maar als ik weer wil praten stormt coach Slater binnen gelopen.
‘Ik probeer, je tante te pakken te krijgen maar ik krijg geen gehoor, heb ik wel het goede nummer?’
Ik haal mijn schouders op twijfelend of ik hem wel de waarheid moet zeggen.
Jimmy haalt diep adem en staat op van de stoel, hij is iemand die niet zo goed tegen confrontatie kan en iemand die liever van een probleem weg loopt dan het oplost.
‘Ik ga even naar Hakim.’ Jimmy loopt geen seconde later de kamer uit.
Ik zucht en wend mijn blik af van Coach Slater.
‘Dus ga je me laten wachten op een antwoord?’ Opnieuw blijf ik stil, zijn blik nog steeds ontwijkend.
Hij stapt dichterbij en gaat zitten op de plek waar Jimmy voorheen zat.
‘Lucas, is er iets dat je me wilt vertellen?’
Tranen wellen op in mijn ogen en niet veel later rollen ze naar beneden.
‘Lucas?’ Ik kan het niet meer houden alle verdriet die in mijn lichaam opgeborreld zat komt eruit, ik doe mijn handen voor mijn ogen een probeer de tranen zo hard als ik kan in te houden. Huilen voor iemand, die mij altijd sterk ziet is het laatste wat ik nu wil.
Niet veel later word ik in een sterke omhelzing getrokken. ‘Laat het maar los jongen.’
Dat was de druppel voor mij, als een klein kind begin ik luid te snikken in de jas van Slater.

‘Ze wilt dat ik bij Tristan ga wonen... Ze kan niet meer tegen me.’ Zeg ik, als ik een beetje uitgehuild ben. Slater trekt zich terug en kijkt me vragend aan.
‘En Tristan is?’
‘Mijn vader... De laatste keer dat ik hem zag, was ik net vijftien geworden, en was hij stomdronken. Ik wil daar niet naar toe, de plan was dat ik bij Jimmy bleef totdat het allemaal is opgelost.’
Slater zucht en haalt zijn hand door zijn haar.
‘Je kan bij mij blijven,’ begint hij en laat me mijn verhaal niet verder afmaken.
‘W-...’
‘Je kan met mij blijven totdat alles een beetje is opgelost,’ hij schenkt me een warme glimlach.
‘Dank u wel,’ opnieuw trekt hij me in een omhelzing.


2 dagen later.
8333 WD NW,3rd Street, Miami Florida. (Coach Slater's huis)



‘Okay Lucas, je weet waar alles ligt toch?’ Vraagt Slater als hij zijn sportschoenen aan doet. Ik knik als antwoord. ‘Als je honger krijgt zijn er nog kliekjes in de koelkast.’ Opnieuw knik ik als teken dat het duidelijk is, maar hij gaat toch verder met praten. ‘Verwacht dat mijn dochter ook nog langs kan komen... kunnen jullie elkaar vast leren kennen.’ Na tien minuten heeft coach Slater het huis verlaten en sta ik er alleen voor.

Zuchtend staar ik doelloos voor me uit, op de tv is Steven Universe te zien, het laat me denken aan Zane, dat wekt dan het idee op om hem misschien op te gaan zoeken. Net als ik de telefoon wil pakken om Debbie te bellen, galmt de deurbel door de ruimte. Met moeite hijs ik mezelf van de bank, het kost me veel energie om naar de voordeur te lopen door de helse pijn. Ik ben geforceerd om even af en toe te stoppen, maar de persoon die op de bel drukt vind het niets en houdt het knopje ingedrukt waardoor de irritatie bij mij ook begint op te borrelen.
Als ik de deur open zwaai wordt ik begroet door een meisje met een grote bos krullen. Haar wenkbrauwen trekken op.
‘Wie ben jij?’
‘Uhm... Heeft Slater je niet verteld over mij?’
‘Nee...’ Zegt ze en loopt langs me waardoor ik de deur dicht kan doen. Ze loopt richting de woonkamer met een koffer die achter haar rolt en ik loop met moeite achter me aan.
‘Nou ik ben Lucas.’
‘Ally,’ ze houd haar hand uitnodigend uit zodat ik hem kan schudden, haar ogen dwalen af van mijn ogen naar mijn buik, het is op datzelfde moment dat ik merk dat ik geen shirt aan heb.
‘Ik ben gestoken,’ leg ik uit.
‘Ik herkende het... Maar niet om brutaal te zijn, waarom ben je hier?’
‘Ik heb het even niet goed thuis, dus mocht ik hier blijven van mijn coach.’
Opnieuw trekt ze haar wenkbrauwen op en loopt richting de trappenhal.
‘Okay... Ik ga even mezelf opfrissen.’ Haar hakken maken een irritant geluid bij elke stap dat ze maakt als ze de trap op loopt.
Opnieuw galmt de bel door het huis, waardoor ik de vreselijke vijf meter naar de voordeur moet lopen.

‘Lucas!’ Ik wordt begroet door een hyperactieve Hakim als ik de voordeur uiteindelijk open heb gekregen. Zijn gezicht zit onder de schrammetjes en er is een grote blauwe plek dicht bij zijn oog.
‘Hakim? Hoe wist je dat ik hier was?’
‘Jimmy vertelde het,’ hij probeert langs me te wurmen met de krukken onder zijn oksels geklemd, en samen lopen we naar de woonkamer.
‘Ik kwam je gewoon even bedanken, wat Jimmy en jij gedaan hebben voor mij...’ Even is hij stil en kijkt naar beneden. Ik ga naast hem zitten, en wrijf op zijn schouder.
‘Hé, we zijn een team, toch?’
Hakim wendt opnieuw zijn blik af.
‘Ja, maar je hebt je leven op spel gezet... voor mij, ik weet niet hoe ik je moet terug betalen voor dit, je staat voor altijd bij me in het krijt.’
Hij slaat zijn armen om mijn nek en trekt me in een stevige omhelzing.
‘Het is al goed, Hakim.’ fluister ik even trek ik me terug, ondanks dit zijn onze gezichten ontzettend dicht bij elkaar. Het is even stil tussen ons, we staren in elkaars ogen, als Hakim zijn hand op mijn wang plaats wil ik me terug trekken maar ik blijf een of andere manier bevroren in mijn houding.
Dan doet hij het ene waar ik al bang voor was, automatisch komt zijn gezicht dichterbij en drukt hij zijn natte lippen op die van mij.

Reacties (2)

  • Luckey

    Hahahaha

    2 jaar geleden
    • MLNY

      haha, wat is er?

      2 jaar geleden
    • Luckey

      Er is niks

      2 jaar geleden
  • IrisThePiris

    wwooooww snel verder! x

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen