Foto bij OO7 • Distanced

Zodra Evelyn over de eerste schrik heen was, ontmoette ze nogmaals de blik van James. Hij keek haar eerst peilend aan, maar daarna kwam er een spottende glimlach om zijn lippen. Het was duidelijk dat hij haar aan het uitdagen was; hij verwachtte natuurlijk niet dat ze zou springen.
En om haar nog maar eens het leven zuur te maken, wierp hij haar een kushandje toe en richtte zich toen naar voren. Zonder angst deed hij wat stappen terug, haalde diep adem en rende toen naar voren. Hij zette zich op het laatste moment af en zijn lichaam zweefde voor een paar seconden door de lucht. Daarna raakten zijn voeten het dak en rolde hij om zodat hij weer soepel overeind kon komen.
Evelyn merkte op dat zijn lichaam niet eens in de buurt van de rand van het dak was geweest en hoopte dat ze voor zichzelf hetzelfde kon zeggen. Uriah en Marlene keken haar bemoedigend aan, maar Lynn gunde haar geen blik meer terwijl ze zichzelf schrap maakte om te springen.
Lynn’s lichaam was iets minder verwijderd geweest van de rand, maar haar soepel was nog steeds soepel geweest en ook Marlene en Uriah toonden aan dat Dauntless duidelijk in hun bloed zat. Uriah was de eerste die zich omdraaide en bemoedigend naar Evelyn riep.
“Oké, ik kan dit,” mompelde Evelyn tegen zichzelf. “Ik moet wel, want anders word ik factieloos.”
En net alsof die gedachte haar een extra boost gaf, voelde Evelyn hoe ze naar voren rende. Ze was echter één ding vergeten: genoeg stappen terug nemen om zichzelf fatsoenlijk af te kunnen zetten. Haar lichaam zweefde naar voren en ze had een paar seconden nodig om zich te beseffen dat ze het net niet ging halen.
Een kreet verliet haar lippen en ze stak haar armen wanhopig naar voren. Ze wist niet hoe ze het voor elkaar kreeg, maar haar handen wisten nog net de rand van het dak te grijpen. Ze keek naar beneden en een nieuwe kreet verliet haar lippen toen ze zag dat iemand anders voor haar het ook niet had gehaald en haar lichaam nu in een vreemde hoek op de grond lag.
Wanhopig probeerde ze kracht te zetten zodat ze haar lichaam over de richel kon hijsen, maar de kracht die ze nodig had om dat voor elkaar te krijgen, die had ze niet.
En dus liet ze de tranen die ze op voelde komen over haar wangen glijden terwijl ze langzaam alle kracht en wil uit haar lichaam voelde glijden. De grip van haar vingers werd steeds losser en ze sloot haar ogen, haar vingers langzaam loslatend.
Toen werd ze opeens stevig vastgegrepen.
“Een boek niet beoordelen op zijn cover, hè? Laat me alsjeblieft niet lachen,” hoorde ze een stem voor haar zeggen. “Uriah, waarom helpen we deze chick zelfs? Als we haar gewoon naar beneden laten donderen, is dat weer één zorg minder. Bovendien is ze van Amity. Het is duidelijk dat ze het niet gaat halen in Dauntless. De dood is beter dan factieloos worden.”
“Kop dicht en trekken, Lynn!” riep Marlene terug.
Evelyn voelde hoe haar lichaam langzaam naar boven werd gehesen totdat ze over de rand kwam en uiteindelijk met een zachte bonk op de grond viel. Ze probeerde wanhopig terug op adem te komen terwijl ze naar haar redders keek. Ze hadden allemaal een rood hoofd van de inspanning en het duizelde Evelyn dat ze echt bijna dood had gewild.
“Jij weet het ook spannend te houden tot het laatste moment, hè,” zei Uriah uiteindelijk, een brede glimlach om zijn lippen. “Kom, ik help je wel.”
En hij stak zijn hand naar uit. Evelyn nam deze dankbaar aan en werd overeind getrokken.
“Bedankt, jongens, ik…”
“Als ik jou was, Amity, zou ik goed mijn best doen om de eerste fase door te komen. We gaan er niet zijn voor je om je opnieuw te redden. Althans, ik toch niet. Deze losers moeten het zelf maar weten.”
Lynn draaide zich om met een kwaad hoofd en liep vervolgens weg. Evelyn zag nu pas dat iedereen die het gehaald had naar haar stond te kijken, ook iemand die op de richel van de andere kant van het dak stond.
Met een rood hoofd klopte Evelyn haar kleren af, bedankte Marlene en Uriah nog een snel en liep toen in de richting van het kleine groepje. Het gestaar werd minder en Evelyn durfde haar blik eindelijk over de groep te laten glijden, waarbij ze de blik ontmoette van een jongen die haar strak aankeek.
De jongen had donkerbruin, licht gekruld kort haar dat uit zijn gezicht gestreken was en donkergroene ogen die haar leken te mesmeriseren. Zijn huid leek egaal te zijn, op een paar littekens na waarvan één duidelijk zichtbaar in zijn hals. Hij droeg kledij van Candor wat aantoonde dat hij niet in Dauntless geboren was, maar dat zou ze niet zeggen als ze zo naar zijn houding keek. Koud, groot en gespierd.
Zijn lippen waren lichtelijk opgekruld in een spottende glimlach. Zijn ogen scanden haar lichaam en ze zag hoe hij de kleding die ze droeg in zich opnam. Ze kon al horen wat hij dacht zonder dat hij het hoefde te zeggen: zij vormt geen partij voor mij.
“Welkom in Dauntless!”
Zowel Evelyn als de jongen draaiden hun hoofd toen iemand opeens begon te spreken. Het was de jongen die zich op de richel van het dak bevond. Hij droeg zijn bruine haar strak naar achteren, had net als Lynn de zijkanten van zijn haren opgeschoren en droeg enkele piercings waarvan twee boven zijn wenkbrauw. Het meeste opvallende waren wel de tatoeages in zijn hals en de strakke blik in zijn grijze ogen terwijl hij zijn blik peilend over de groep liet glijden.
“Ik ben Eric, één van jullie leiders. Als jullie in Dauntless willen komen, is dit jullie toegangsticket.”
Hij draaide zich om en gebaarde naar het gat achter hem.
“Dus…” Hij hield een korte stilte en liet zijn blik over de groep glijden. “Wie wil als eerste gaan?”
Zijn haast slangachtige ogen keken in de richting van James toen deze begon te lachen.
“Evelyn, dit is onze kans om ons te bewijzen. Ze zeggen altijd dat dames voor moeten gaan. Aan jou de eer dus.”
De jongens die bij hem stonden grinnikten zachtjes. Evelyn had het gevoel alsof iedereen naar haar keek en ze vervloekte James, maar ze wilde zich ook niet laten kennen. Niet nadat ze hun een vermakelijke show had gegeven nadat ze uit die wagon was gesprongen.
En dus hief ze haar hoofd een beetje in de lucht, gaf een knikje naar Eric en deed een paar stappen naar voren. Ongeloof en bewondering leken een strijd te voeren op zijn gelaat toen hij van de richel sprong om plaats te maken voor haar. Ze hoorde gemompel achter zich, maar besloot om zich er niet op te richten.
Evelyn keek naar het gapende gat onder haar en hield haar adem in. Misschien als ze het niet zag, dat het makkelijker werd om te springen. En dus draaide ze zich om zodat ze naar de groep keek en niet meer naar het gapende gat.
Haar blik gleed kort over de groep. Over Eric, die haar afwachtend aankeek met zijn opgetrokken wenkbrauwen en over de jongen uit Candor, die haar nu eerder geamuseerd aan leek te kijken. En als laatste over James.
“Fuck you,” spelden haar lippen naar hem.
Zijn ogen werden groot, maar ze hoorde of zag zijn reactie daarna niet meer, want ze deed een stap naar achteren en hapte geschrokken naar adem toen ze niets meer voelde. Ze zweefde door de lucht, maar deze keer was het langer dan toen ze uit de wagon sprong.
Ze zag hoe een paar mensen hun hoofd over de richel staken om te zien waar ze naartoe ging, maar kon hun uiteindelijk niet meer zien naarmate ze verder naar beneden viel. Uiteindelijk voelde ze iets hards onder zich en wipte ze weer een beetje omhoog, waarna ze vervolgens hijgend en met een hart dat hamerde in haar keel op een soort van net bleef liggen.
Plotseling werd het net naar beneden getrokken en keek ze geschrokken recht in de ogen van een jongen met kortgeknipt, bruin haar en al even scherpe gelaatstrekken als de jongen uit Candor en Eric.
“Wat is je naam?” vroeg hij nadat hij haar van het net had geholpen.
“Eve,” antwoordde ze, aangezien dat de bijnaam was die haar ouders gebruikten wanneer ze haar een knuffel gaven en vertelden dat ze van haar hielden. Ze had al zo veel van thuis achter moeten laten, maar dit wilde ze wel behouden.
“Eerste springer, Eve!”
En alsof het nu pas tot zich doordrong, realiseerde ze dat ze geaccepteerd was in Dauntless. En dat ze op elk moment nog steeds factieloos kon worden als ze zich niet over bepaalde grenzen zette.

Reacties (3)

  • Slughorn

    Haha lekker voor jou James! (;

    2 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Goed zo! Zet James maar eens goed op z’n nummer.xD

    2 jaar geleden
  • Uiltjes

    Goed hoofdstukje!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen