Foto bij OO8 • Distanced

Bijna alle oude en nieuwe factieleden van Dauntless waren gesprongen, behalve…
Evelyn kon een lach niet onderdrukken toen Uriah met een hoop kabaal en gezwaai met zijn armen naar beneden viel.
“Pussy,” hoorde ze Lynn achter zich zeggen, maar het meisje kon een lach nauwelijks verbergen.
“Laatste springer, Uriah!” riep de bruinharige jongen die zichzelf Four noemde.
“Alright, iedereen hier verzamelen!” riep Eric die, nadat hij gesprongen was, moeiteloos uit het net stapte en hun wenkte.
De jongen uit Candor, die Peter heette, maakte weer oogcontact met Evelyn en gaf haar een knipoog. Evelyn voelde haar wangen rood worden en keek van hem weg, waardoor ze niet zag dat hij spottend met zijn ogen rolde en de jongen naast zich aanstootte.
“Een Amity in Dauntless? Denk je dat die het hier lang gaat volhouden?”
De jongen, iemand met veel piercings en tatoeages, liet zijn blik kort over haar glijden en schudde vervolgens zijn hoofd.
“Nee, maar dat denk ik van jou ook niet, Candor.”
Peter rolde met zijn ogen toen de jongen met een kleine grijns zichzelf omdraaide en wegging. Hij liet zijn blik weer over Evelyn glijden. Hoewel ze uit Amity afkomstig was, had ze moed getoond door als eerste te springen. Hij was eigenlijk redelijk benieuwd naar wat ze gezegd had tegen haar oude factiegenoot voordat ze zichzelf van die richel liet vallen, maar hij ging het niet aan haar vragen om erachter te komen.
Het was inmiddels wel duidelijk dat er iets van frustraties in het spel waren, aangezien hij de jongen, die James noemde, de hele tijd geïrriteerd in de richting van Uriah had zien kijken telkens als hij zijn arm om Evelyn’s schouder sloeg. Misschien een oude liefde, misschien iemand die ze had afgewezen? Hij snapte niet waarom hij zich met zo’n dwaze dingen bezighield, dus richtte hij zich weer op Eric.
“Diegenen die in Dauntless geboren zijn en diegenen die overgestapt zijn van andere facties worden apart getraind, maar samen beoordeeld.”
De Dauntless-geborenen werden overgedragen naar een andere leider en de overstappers verzamelden zich in een groep zodat ze de uitleg van Eric konden horen.
“Er zijn twee fasen van training,” legde hij uit. “Eentje waarbij fysieke kracht vereist wordt en eentje waarbij je mentaal tot het uiterste getest wordt. Tijdens elke fase word je beoordeeld en aan het einde van elke fase wordt duidelijk wie welke positie heeft op de puntenlijst. Er wordt ook bepaald wie eruit ligt.”
Er volgde een stilte en Peter rolde zijn ogen toen hij zag hoe ongemakkelijk de anderen werden van dit nieuwtje. Stelletje losers, dacht hij.
“Wie eruit ligt?” vroeg een meisje uit Candor uiteindelijk, een factiegenoot waar hij het nooit goed mee had kunnen vinden.
“Wie het niet vol kan houden in Dauntless en niet voldoet aan de eisen die wij stellen, liggen eruit. Dat wil zeggen dat je je spullen kan pakken en vertrekken. Aangezien je niet terug naar je oude factie mag gaan, word je factieloos. Dus als ik jullie was, zou ik me maar heel goed voorbereiden op wat gaat komen. Hier zijn jullie puur op jezelf aangewezen en kunnen jullie niet meer rekenen op steun van elkaar.”
Peter zag hoe Eric’s ogen dreigend op Evelyn bleven hangen, die klein leek te worden onder zijn scherpe blik. Hij snoof. Waarom zouden factieleden van Amity überhaupt overstappen? Het ging hun allemaal om vrede, vrolijkheid en vriendelijkheid. Het was duidelijk dat ze niet in Dauntless thuishoorden en Peter vroeg zich af wat het deze twee bezielden om over te stappen.
“De posities van jullie puntenlijst zullen ook bepalen welke job je krijgt. De mensen die hoger in rang zijn, zullen uiteraard ook betere jobs krijgen. Dat kan variëren van het bewaken van factielozen om de orde te behouden tot het bewaken van het hek of de orde behouden in de controlekamer,” ging Four verder. “We zullen nu een kleine tour doen zodat jullie bekend raken met jullie omgeving.”
Peter nam tijdens de tour de anderen goed in zich op. Er zaten er een paar bij waar hij het misschien wel mee kon vinden, zoals het grof gebouwde meisje met kort bruin haar dat wel wat pit in haar leek te hebben en de jongen met het donkerblonde haar dat over zijn voorhoofd viel en die ouder leek dan de anderen. Zelfs de jongen uit Amity leek wel iets van pit te hebben, maar het feit dat hij Evelyn voor had laten gaan, toonde aan dat hij toch niet zo dapper was als hij zich voordeed.
Hij probeerde zichzelf er maar niet aan te herinneren dat hij ook niet al te happig was geweest op het naar beneden springen van die richel. Om die gedachte te verbloemen, concentreerde hij zich op de verschillende paden die ze namen om ergens te komen zodat hij later niet verdwaald zou raken.
Ze kregen de Kolk te zien, het bruisende centrum van leven van Dauntless, waar de meesten hun vrije tijd spendeerden. Ze kregen ook een aparte ruimte zien waar je bijvoorbeeld tatoeages kon laten zetten of ergens wat kon gaan drinken. En een soort van klif waar blijkbaar al velen zelfmoord hadden gepleegd omdat ze niet factieloos wilden worden.
Peter hoorde het allemaal aan met een kalme, haast emotieloze uitdrukking op zijn gezicht en rolde meerdere malen zijn ogen als hij de verschrikte reacties van sommige overstappers zag.
“Je weet dus precies wat je moet doen als je merkt dat je factieloos gaat worden, Amity,” fluisterde hij in het oor van Evelyn. “En dat gaat snel genoeg gebeuren, geloof me maar.”
Hij zag hoe Evelyn zich omdraaide en zijn groene ogen vingen de hare. Hij merkte op dat een extreem lichtgrijze kleur hadden, een kleur die hij maar moeilijk kon missen en even gevangen moest houden met zijn blik. Ze was slank, maar niet mager en ze had bruin lang haar, dat haar gezicht omlijstte en haar een te lief uiterlijk gaf.
Haar wenkbrauwen fronsten zich en opeens zag ze er veel minder lief uit, minder gemakkelijk.
“Ik zou nog maar niet te vroeg juichen, Candor,” siste ze hem toe. “Ik ben sterker dan jij denkt.”
Hij snoof geamuseerd.
“Dat wil ik nog wel eens zien dan.”
Ze draaide zich weer geïrriteerd van hem weg en Peter zag met een geamuseerde frons dat ze een totaal gespannen houding had. Als ze zich relaxt voor wilde doen over haar slaagkansen in Dauntless, dan moest ze toch echt iets meer haar best doen.
Peter voelde dat er iemand naar hem keek en toen hij zijn blik op James richtte, zag hij dat de jongen zijn wenkbrauwen naar hem fronste en weg van hem keek. Peter rolde met zijn ogen en negeerde het.
Hun tour eindigde bij de slaapvertrekken.
“Jongens en meisjes slapen bij elkaar,” zei Eric tegen hun.
“En als jullie dat al vervelend vinden, wacht maar totdat jullie de douche- en toiletruimtes zien,” voegde Four er met een grijns aan toe toen hij de reacties zag.
En die waren op zijn zachtst gezegd ook niet echt aangenaam, want alles was gemeenschappelijk. Zelfs de toiletten.
Peter keek naar de reacties om zich heen om te kijken of hij niet de enige was die zich er een tikkeltje ongemakkelijk bij voelde. En als er één iemand duidelijk liet merken dat ze dit niet zag zitten, dan was het Evelyn wel.
Haar normaal gezien roze wangen waren wit weggetrokken en ze had haar armen op een defensieve manier voor haar borst gekruist. Peter trok zijn wenkbrauw op. Ja, hij vond dit ook ongemakkelijk, maar het was niet dat hij er ziek van werd of zo.
En toen merkte hij de blik van James weer op. Alleen was deze niet naar hem gericht. De jongen uit Amity was naar zijn factiegenoot aan het kijken, een vreemde glimlach op zijn gelaatstrekken die zelfs Peter de wenkbrauwen even deed fronsen.
Vreemd.

Reacties (3)

  • Slughorn

    Je hebt hem leuk beschreven, Peter ^^
    En nu ben ik bang voor wat er gaat gebeuren, James is eng.

    2 jaar geleden
  • Uiltjes

    Een nieuw hoofdstukje:)

    2 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Peter is natuurlijk weer aardig zoals altijd. Hij begint wel door te krijgen dat er iets mis is tussen Evelyn en James. Hopelijk richt hij al zijn vriendelijkheid voor de verandering eens op de goede persoon.

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen