Foto bij H74: Nieuws van vreemde verschijning ~ Nick

Ik was op mijn laptop bezig terwijl het buiten regende. Ik controleerde mijn bankrekening en zag dat die al goed gevuld was door die ene creatie die ik nog maar 4 weken geleden online had gezet. Zo veel succes had ik nu eigenlijk ook niet verwacht. Khana was met Miyuki aardappelen aan het schillen voor het avondeten terwijl Miyuki haar programma over koken aan het zien was op tv. Opeens hoorde ik een ander deuntje dan het saaie geluid van de man die de uitleg gaf en ik keek op. Ah, het is maar het nieuws… Ik richtte mijn blik weer op mijn laptop en deed verder.

“… en dan nu meer nieuws over de vreemde verschijning in Aokigahara. Tijdens een zoektocht van de politie naar een nieuw lijk, werd er een vreemde verschijning waargenomen”, hoorde ik opeens en geïnteresseerd keek ik op. Miyuki schudde misnoegd haar hoofd en schilde verder, maar ik zag Khana met grote ogen naar het scherm staren terwijl de aardappel stil in haar hand lag. Ik deed mijn laptop dicht en kwam bij hen staan, zodat ik het scherm ook kon zien. Op het scherm was een wazige foto te zien van een wezen, maar je kon zien dat het op een hert leek, maar het leek alsof er één hoorn uit zijn hoofd groeide. Het kon natuurlijk ook een tak zijn, aangezien het tussen de bomen was getrokken, maar voor mij was het overduidelijk: dit was een kirin, een japanse eenhoorn.

“… werd eindelijk na een maand gevonden. De politie spreekt dat dit puur geluk moest zijn en dat ze denken dat deze vreemde verschijning ermee te maken heeft. Hij verdween meteen toen de foto werd getrokken. Het aantal zelfmoorden heeft nu een recordaantal bereikt van…”, zei de nieuwslezer, maar ik luisterde niet meer. Een kirin die zich aan mensen liet zien, dat was vrij vreemd. Opeens hoorde ik een luide donderslag en de elektriciteit viel uit. Toen klonk er een pijnkreet en ik scheen met het licht van mijn gsm in de richting van Khana en Miyuki. Ik zag dat Khana haar ogen dichtkneep door het felle licht en dat Miyuki met grote ogen naar haar hand keek. De halfgeschilde aardappel viel eruit op tafel en ik zag een diepe snee in haar handpalm.

“Arrigato, ik normaal niet zo onhandig zijn”, zei Miyuki met een grimas terwijl Khana een verband rond haar hand deed. “Het geeft niet, het werd opeens donker en we zagen niets meer”, zei Khana met een glimlach. Ze maakte het uiteinde van het verband vast en Miyuki bewoog pijnlijk met haar hand. “Ik zal wel koken. Nick helpt wel, toch?” zei Khana en ik zuchtte. Als het moet… “Ja zeker? Anders verhonger ik nog”, zei ik met een knipoog en Miyuki glimlachte.

Niet veel later stond ik aan het vuur vlees te bakken terwijl Khana de groenten en zo sneed. Miyuki zat in de woonkamer te lezen en nu durfde ik het onderwerp van de kirin ter sprake te brengen. “Zeg Khana, wat vind jij ervan dat die kirin zich heeft laten zien?” vroeg ik en ze stopte even met snijden. “Dus het is toch een kirin? Ik vind het maar niks dat hij of zij zich zomaar aan mensen laat zien, misschien is er iet aan de hand of zo”, zei ze na een korte stilte. Ik knikte en draaide mijn stuk vlees nog eens om. “Misschien moeten we eens gaan zien, waar werd die foto getrokken?” vroeg ik toen en Khana antwoordde: “Aokigahara, was dat niet hier in de buurt?” Ik knikte en legde het stuk vlees op het bord. Nu de rest nog. “We kunnen morgen misschien eens gaan kijken”, opperde ik toen en Khana knikte. “Dat is goed.”

“Zeg Nick, met hoeveel personen denk je dat we zijn?” vroeg ze opeens en ik keek haar vragend aan. “Je hebt al 5 grote stukken vlees gebakken”, zei ze, net toen ik het zesde stuk in de pan wou laten vallen. “Ja? Miyuki, jij, ik, mij, mezelf en Nick”, antwoordde ik en deed het zesde stuk erin. Ik hoorde Khana grinniken en zag dat ze haar hoofd schudde. Sorry, maar ik had honger hoor… “Zolang je maar alles op eet is het goed”, zei ze toen en ik antwoordde met een grijns: “Geen probleem hoor.”

Ik ademde nog eens de geur van goedgebakken vlees in en zei toen: “En met hoeveel personen denk jij dat we zijn?” “Met drie, waarom?” zei ze. “Omdat je veel te veel groenten heb gesneden”, zei ik en ze lachte. “Voor mij is dat net genoeg, aangezien ik nu niet echt zin heb om vlees te eten”, zei ze en ik keek haar nep geschokt aan. “Ja sorry hoor, maar jouw kookkunsten…”, zei ze toen plagend en ik kneep mijn ogen tot spleetjes. “Wat bedoel je daar mee?” vroeg ik wantrouwig en ze begon te lachen. “Kijk maar eens in jouw pan”, zei ze toen grinnikend en toen ik dat deed, kreunde ik. Mijn stuk vlees zag helemaal zwart vanonder. “Smakelijk”, zei ze toen nog half lachend terwijl ze de groenten mee nam naar de eetkamer om op te eten. Sip keek ik naar het vlees, maar zag dat het niet meer te redden was. Ik gooide het in de vuilbak en ging dan ook naar de eetkamer met mijn andere stukken vlees. Vaarwel, lekker stuk aangebrand vlees dat niet meer te redden valt…

Reacties (1)

  • Kaffaljidhmah

    1. Een unicorn! Yes, eindelijk! Het leukste moment gaat komen.(blush)
    2. {Miyuki, jij, ik, mij, mezelf en Nick}
    Heeft Nick een persoonlijkheidsstoornis?;)

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen