Foto bij O1O • Distanced

Peter had nooit echt om regels gegeven. Dus wanneer ze zeiden dat ze zich na het omkleden direct in de zaal moesten melden, had hij, na samen met die kerel uit Amity nog een grapje over Evelyn te hebben gemaakt, zich omgedraaid en was hij naar de douches gegaan.
Hij was afkomstig van Candor en er was vrij weinig waar hij zich beschaamd of ongemakkelijk bij voelde, maar het idee om samen een gemeenschappelijke douche en toiletten met vrouwen te delen, stond hem niet echt aan. En iedereen volgde de regels toch zo netjes op, dus had hij nu tijd om even snel het zweet van zijn lichaam te wassen.
En dus ontdeed hij zich snel van zijn kleding. Hij had niet echt een lichaam waar hij zich voor schaamde; zijn torso was niet heel erg gespierd, maar het kon ermee door en hij was grof gebouwd, dus het waren vooral zijn brede schouders en zijn biceps waar hij het van moest hebben. Hij dacht wel dat hij het zou redden als hij testen moest doen waarbij zijn fysieke uithoudingsvermogen getest werd.
Hij draaide de kraan dicht nadat hij het zweet van zich gewassen had en haalde een hand door zijn nu natte bruine haren. Aangezien ze meestal vanzelf weer in een goede stijl vielen, deed hij er vrij weinig mee en eigenlijk kon het hem ook weinig schelen hoe ze lagen.
Hij wikkelde een handdoek laag om zijn middel en haalde zijn handen over zijn gezicht, zoekend naar de kleding die ze achter hadden gelaten. Als ze het goed was, moest er nog één paar voor hem liggen. Hij wilde net naar de tafel stappen waar de kleding op lagen toen hij plotseling een stem hoorde.
“Dacht je nu echt dat je van me af zou zijn? Dat je zomaar naar Dauntless kon gaan en dat je me nooit meer zou zien? Evelyn, je moet beter weten dan dat.”
Peter fronste zijn wenkbrauwen toen hij de stem van James herkende. In principe had hij geen probleem met de kerel en leek het iemand te zijn die wel binnen zijn groep paste, maar hij vond het gedrag richting Evelyn wel vreemd. Het was in elk geval niet hoe hij zich ooit zou gedragen tegenover iemand. Het was… obsessief. Ja, dat was het juiste woord.
Peter drukte zijn rug tegen de muur en keek om het hoekje. Hij zag dat James met zijn rug naar hem toe stond en dat Evelyn naar James keek. Ze had iets van angst in haar blik, maar meer kon Peter er ook niet uit halen.
“Waarom, James?” Evelyn’s stem brak. “Waarom kun je me niet gewoon met rust laten? Waarom moest je per se naar Dauntless overstappen? Je had het veel beter gedaan in Erudite en dat weet je.”
“Waarom?” snauwde James haar toe. “Omdat ik me niet zomaar zonder reden aan de kant laat zetten. Wat wij hadden, was zo verschrikkelijk mooi. We waren verliefd, we betekenden alles voor elkaar en opeens maakte je het uit. En waarom? Omdat ik veranderd was. Jij bent ook veranderd, Evelyn.”
“Maar niet zoals jou. Ik ben niet bitter en koud zoals jou. Ik haatte heel mijn factie niet en ik wilde ze geen pijn doen. De manier hoe je soms over mijn ouders sprak… Ik had geen andere keus, James. Je was niet meer de persoon op wie ik verliefd geworden was.”
“Kun je me niet nog één kans geven? Ik kan bewijzen dat ik goed voor je kan zorgen.”
James deed een stap naar voren en Peter zag dat Evelyn er één terug deed. Hij rolde met zijn ogen. Great. Nu was hij beland in één of ander dramatisch liefdesverhaal. Hij kon zichzelf beter gewoon aankleden en weggaan. Maar haar volgende woorden zorgen ervoor dat hij bleef staan luisteren.
“Nee, James. Ik heb je al een paar keer gezegd dat ik het niet meer wil. En hoe meer je me intimideert en me pijn doet, hoe meer ik je van me af probeer te duwen.”
Peter trok een gezicht. Hij kon zichzelf eigenlijk amper voorstellen dat de mensen in Amity elkaar pijn zouden doen. Hij stelde ze altijd voor als idioten die met een grote grijns op hun gezicht geplakt elkaar een vrolijke dag toewensten terwijl ze, nog steeds met die idiote lach op hun gezicht, hun taken op zich namen en vrolijk door de weiden achter elkaar aanrenden. Evelyn en James vulden dat plaatje helemaal niet in. Vooral James niet.
“Dus je gaat dan maar gewoon als één of andere slet achter de jongens hier aan? Ik zag wel hoe je aan het flirten was met die gast in de trein en daarna hier in de zaal met die andere gast. Denk maar niet dat ik niet doorheb wat je van plan bent.”
Peter keek toe hoe James haar polsen vastgreep en haar naar achteren dwong. Hij zag dat Evelyn zich uit James’ grip los probeerde te maken, maar dat dat niet lukte. In plaats daarvan werd ze naar hem toegetrokken en drukte hij zijn lippen op de hare.
Evelyn draaide haar hoofd weg zodat zijn lippen op haar wang landden en toen James haar gezicht dwangmatig weer naar hem richtte en haar nu op haar plaats hield door zijn handen aan weerszijden van haar hoofd te plaatsen en stevig vast te houden, trok Peter zich terug.
Hij moest eerlijk toegeven dat hij het leuk vond anderen te pesten en te kleineren, maar dit vond hij net een stap te ver gaan. Hij wist alleen niet goed of hij het de moeite vond om zich ermee te bemoeien of niet.
“Houd op!” hoorde hij Evelyn roepen.
Peter liet in een snelle beweging zijn handdoek zakken, trok zijn kleren snel aan en kwam toen om het hoekje tevoorschijn. Hij slofte wat met zijn schoenen zodat hij de aandacht van Evelyn en James zeker zou trekken.
Hoewel James direct ophield met haar te zoenen, liet hij haar niet los en keek enkel kalmpjes over zijn schouder, alsof hij altijd al had geweten dat Peter daar was.
Nee, wacht. Hij wíst ook gewoon echt dat ik daar stond, dacht Peter verwonderd.
“Waarschijnlijk kunnen we maar beter naar de zaal gaan,” zei Peter op een nonchalante toon, alsof hij niets gezien had van alles wat hier gebeurd was.
James gaf een knikje alsof Peter hun tijdens een simpel kaartspelletje had onderbroken. Hij liet Evelyn los, wenkte Peter en liep voor hun uit. Peter wierp nog één blik op Evelyn en zag dat deze zich van hem afwendde, haar schouders zachtjes schokkend.
Hij schudde zijn hoofd. Niet mijn probleem, dacht hij.
En dus liet hij haar achter, James volgend naar de zaal. Maar hij kon het snelle kloppen van zijn hart en het gieren van de adrenaline door zijn aderen maar amper negeren en vroeg zich af waarom dit gedoe zo veel effect op hem had.

Reacties (3)

  • Uiltjes

    Weer een nieuw hoofdstuk. Ik ben het eens met de andere reactie.

    2 jaar geleden
  • Slughorn

    Ben benieuwd wanneer hij dit gedrag gaat veranderen en straks gewoon voor het vuur voor Evelyn gaat (': hehe

    2 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Jezus, Peter. Doe er even wat aan! Je moet zelf toch ook wel inzien dat James een obsessieve klootzak is?!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen