Foto bij 070  Flashes of History

Emma Lewis pov.

Mijn knokkels klopte een aantal keer tegen de houten deur van Hagrids hutje. Het waaide hard, waardoor mijn haar wild rond mijn hoofd wapperde en ik mijn schouder op trok tegen de kou. De lucht was al donker aan het worden en ik hoopte vurig dat Hagrid binnen was.
Al snel hoorde ik een hoop gerommel en gebonk uit het hutje vandaan komen, waarna de deur krakend opengeslingerd werd en Hagrids grote gedaante naar voren stapte.
'Hallo Hagrid,' zei ik me een vriendelijke glimlach en de reus trok verrast zijn wenkbrauwen op.
'Oi! Emma! Wat doe je hier? 'R komt 'n storm aan, komt snel binne,' zei hij, waarna hij met zijn grote hand naar binnen wuifde en opzij stapte. Ik deed wat hij zei en kwam naar binnen toe, waarna Hagrid de deur achter me sloot en het harde gesuis van de wind zachter werd. Opgelucht ademde ik uit en ontspande mijn schouders wat, het was aangenaam warm hierbinnen.
'K had wat thee gemakt zojuist, moet je ook wat?' vroeg hij met een brede glimlach, maar ik schudde mijn hoofd.
'Nee, hoor, dankje Hagrid,' antwoordde ik beleefd en hij knikte.
'Dus, waar kan 'k je mee helpe?' vroeg hij, waarna hij naar achteren liep en zichzelf in een grote leren zetel liet vallen. Wat stof stoof op doordat hij was gaan zitten en geamuseerd keek ik ernaar.
Mijn blik gleed af naar mijn linkerhand die ik tegen mijn warme buik aan hield, onder de flap van mijn jas. Voorzichtig haalde ik mijn hand tevoorschijn, opende mijn vingers voorzichtig waarna Dimple zichtbaar werd. Hij was alleen maar zieker geworden en ik wist dat het niet levends bedreigend was, maar ik wilde ook niet dat het arme beestje zich zo ziek bleef voelen. Hij lag in mijn handpalm te rillen, maar zodra hij zag dat we ergens anders waren piepte hij zacht.
'Dit is Dimple,' zei ik zacht, terwijl ik mijn hand iets uitstrekte naar Hagrid. Meteen verscheen er een grote glimlach op Hagrids gezicht en boog hij naar voren in zijn stoel. 'Hij voelt zich alleen een aantal dagen niet goed en ik vroeg me af of jij wat wist dat hem zou helpen, Hagrid?' vroeg ik en meteen knikte hij.
'Natuurlijk! Gewoon 'n koudje. Warm badje, beetje kruide 'r in zou genoeg moete zijn om dit kleine ventje op de been te helpe! Oh en wat lichaamswarmte is goe voor 'm,' zei hij, terwijl hij was opgestaan en naar een kast toe liep. 'K neem aan dat je zelf de meeste kruide in huis hebt?' vroeg hij en ik knikte, waarna hij een stuk perkament uit de kast trok en er vlug wat op krabbelde. Trots hield hij het naar me uit en fronsend las ik het moeilijk leesbare handschrift van hem, maar het was duidelijk wat ik nodig had. Ik had het meeste, op een ding na. Maar, ik wist toevallig dat Severus dat wel had.
'Dat komt wel goed, ik heb alles,' zei ik tegen Hagrid, terwijl ik het stuk perkament in mijn jaszak stopte. Hagrid boog wat dichter naar Dimple toe die met zijn grote oogjes naar hem omhoogkeek, vreemd genoeg niet in paniek, maar in nieuwsgierigheid. Normaal waren alle bowtruckles enorm bang en schuw, maar hij leek Hagrid te mogen. Ik glimlachte zacht.
'Bedankt Hagrid. Ik ben bang dat ik wel meteen ga, het weer wordt er niet beter op,' zei ik. Het houten huisje kraakte aan alle kanten en het geluid van de dikke regendruppels die op het dak neer stortte waren verdovend luid.
'Is prima, succes met de kleine!' zei hij, waarna hij langs me liep en de deur opende.
Zodra ik ook maar een voet buiten de deur had gezet, zag ik een verblindende flits en klonk er een oorverdovende klap recht boven ons, in het bos. Grimassend draaide ik me naar Hagrid toe die aan zijn hoofd krabde en zijn neus op trok.
'Da wordt morge de omgevalle bomen opruime ben 'k bang,' lachte hij en ik humde geamuseerd.
'Doeg!' zei ik en liep vlug weg, waarna ik mijn stok omhoog puntte en er een doorzichtige paraplu uit de punt schoot en ons droog hield. Nogmaals hield ik Dimple stevig tegen mijn lichaam aan op de weg naar mijn kas om de kruiden te verzamelen.

Lachend rende ik de gang binnen van Hogwarts, terwijl er in de achtergrond een zware klap van onweer klonk. Ik was doorweekt! Ik had de kruiden en ingrediënten opgehaald uit de kas, opgebonden in bosjes en de potjes in mijn zakken geduwd. Alles paste net aan en ik had het niet kunnen verkleinen, dat was niet goed ervoor. Het regende nog steeds keihard en dus was ik terug komen lopen naar Hogwarts met een paraplu spreuk, maar toen ik schrok van een flits gevolgd door een harde klap had ik mijn stok laten vallen. De spreuk stopte, waardoor ik binnen een paar seconden drijfnat was. Vlug had ik mijn stok opgepakt, waarna ik de laatste meters naar binnen gerent was.
Gelukkig zat Dimple nog steeds warm en veilig onder mijn jas.
Lachend liep ik door de gangen heen, opweg naar mijn kamer waar ik Dimple zijn bad kon geven. Het was niet toegestaan op hem mee naar binnen te nemen naar mijn kamer, maar ik kon het proberen. Ik moest gewoon de professors ontwijken en snel zijn.
Druipend liep ik de trap op naar de tweede verdieping, waarna ik een hoek omsloeg en verwelkomd werd met het zicht van Albus die mijn kant op kwam lopen. Mijn gezicht vertrok. Het was al te laat om me om te draaien, want zijn glinsterende blauwen ogen kruiste die van mij, waarna hij glimlachend naar me knikte.
'Hallo professor,' zei ik vriendelijk toen ik hem passeerde, ervan bewust dat het er erg verdacht uit moest zien dat ik doorweekt was en mijn hand onder mijn flap van mijn jas hield.
'Emma, goede avond. Ik neem aan dat alles goed gaat?' vroeg hij, net toen ik dacht dat ik langs hem was gelopen. Zuchtend draaide ik me terug om naar hem en knikte.
'Alles gaat zijn gangentje, headmaster,' zei ik. Hij trok een wenkbrauw op, waarna hij naar de bult onder mijn jas keek die mijn hand met Dimple erin was.
'Dat is goed om te horen,' zei hij, waarna hij grijnzend zijn ogen lostrok van mijn handen. 'Wat heb je daar?' vroeg hij en ik schudde mijn hoofd en haalde mijn schouders op. Mentaal sloeg ik mezelf voor mijn hoofd, hoe duidelijk kon ik het maken.
'Kruiden. Voor thee. Ik ga thee maken. Zelf. Met mijn kruiden,' ratelde ik en grimaste. Ik was zo transparant. Albus humde, terwijl hij zijn arm achter zijn rug sloeg en met de andere zijn bril hoger op zijn neus drukte. Hij trok geamuseerd zijn mondhoek op en knikte kort.
'Oké dan. Ik wens je nog een fijne avond... En je blijft uit de problemen hé?' Mijn ogen vergrotte. Ik schraapte mijn keel en knikte vlug.
'Tuurlijk!' lachte ik, terwijl ik me vlug om draaide met wijde ogen. Hij wist honderd procent zeker dat ik iets had. Oh shit. Ik hoorde Albus nog zacht lachen terwijl hij de trap afliep en ik vroeg me af waarom hij er niet iets aan gedaan had.


Een wat minder spectaculair hoofdstukje, maar soms moet dat ook tussen door(flower)

Reacties (5)

  • Lente2

    Haha love this

    5 maanden geleden
  • VampireMouse

    Evengoed een leuk hoofdstuk!

    5 maanden geleden
  • LOKIxMARVELx

    love it

    5 maanden geleden
  • NicoleStyles

    haha omg wat erg. Ik denk nu echt aan zo'n love scene tussen emma en severus. Zeg maar zo'n typische regen cliché scene in de romcoms hahah

    Hihi ik vind het zo leuk hoe je het taalgebruik van hagrid schrijft hihi
    (flower)

    5 maanden geleden
    • RickmanLover

      Whahahaha, dat zou toch een plaatje zijn zegxD
      Bedankt voor je reactie! (:

      5 maanden geleden
  • Maim

    Ook deze hoofdstukjes zijn leuk!

    5 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen