Foto bij Chapter sixty-eight

De reis terug naar Hokkaido is voorbij gevlogen. Het heeft een dagje geduurd, maar zo voelde het alles behalve. Doordat iedereen uitgebreid onze winst aan het vieren was tijdens de rit, leek het maar een kleine reis te zijn. Eenmaal bij Hakuren aangekomen, werden we opnieuw warm onthaalt. Iedereen juichte voor ons en de beker heeft een mooie plek in de vitrine gekregen. Een doel zetting voor de volgende generaties die mee willen spelen in de Frontier Tournaments om de titel te behouden. Misschien zal ik éen van die team ooit gaan coachen.
Bij thuiskomst lag de tafel volgeladen met brieven. Uitnodigingen voor het International Football Frontier Tournament. Ik kan me vaag herinneren dat het Internationale Tournament zijn voorrondes eerder waren dan van het Football Frontier Tournament waar we zojuist gespeeld hebben. Alleen zou het officiële tournament, met de beste teams, pas later beginnen. De brieven hebben een oude data en zijn allemaal verzoeken van teams in Japan om mee te doen aan hun kwalificatie rondes en om mee te spelen in de voorrondes, om daarna door te gaan naar het officiële tournament. Data’s van toen ik nog aan het herstellen was. Herstellen van een voor mij nog onbekende blessure. En het aanvechten van een voetbal verbod. Dit is mij opgelegd na een ravage aan te hebben gericht tijdens het Football Frontier Tournament van 2,5 jaar geleden. Hierdoor zijn meerdere gewonden gevallen. Waarbij een meisje met blijvend letsel.
Een zucht verlaat mijn lippen als ik naar de scholen kijk die mij wilde recruiten. Fire Dragon, Big Waves, Inazuma Japan. De voorrondes zijn echter al lang en breed bezig en kwalificeren kan niet meer. Teams zijn al afgevallen en na een klein beetje onderzoek te doen, kom ik er al snel achter dat de finale binnenkort al gespeeld gaat worden. Fire Dragon tegen Inazuma Japan. Het winnende team zal overvliegen naar het eiland waar het officiële International Football Frontier Tournament gaat plaatsvinden.
Op het beeldmateriaal van Inazuma Japan, zie ik de jongen die ik gisteren tegen het lijf ben gelopen, of in ieder geval die mij tegenhield en mij verzekerde dat ik hem kende. De andere spelers kan ik mij vaag herinneren, vooral van het filmmateriaal van de ravage die ik aangericht heb. Maar ik kan zo snel geen namen noemen, ik weet alleen dat het spelers van de Raimon Eleven zijn. Dat het ooit mijn vrienden zijn geweest en dat we samen gespeeld hebben. Maar ik kan mij daar weinig tot niets van herinneren. De jongen die ik het meest herken is degene met de bril. De herinneringen zijn vaag en ik weet niet of ze goed of slecht zijn. Het éen lijkt kwaadaardig, het ander weer goed. Ze in de juiste volgorde plaatsen, kan ik niet. Zijn naam kan ik mij niet compleet herinneren.
Ook bij het beeldmateriaal van Fire Dragon herken ik vaag een aantal mensen, op éen persoon na. Die herken ik direct. Aphrodi. De brief die ik nog in mijn handen heb, verkreukel ik onbewust uit frustratie en werp het aan de kant zodra het een prop is. Ik werp een blik over mijn schouder als de voordeur opent en kijk mijn vader aan die binnen komt lopen. ‘Waar is mam? Ik moet ergens heen en haar inspraak als coach zijnde gaat belangrijk zijn.’

--

Het is een spoedreis naar het stadium waar de finalewedstrijd van Fire Dragon tegen Inazuma Japan plaatsvindt. Bij het vliegveld stond het vliegtuig al klaar en eenmaal geland, konden we direct een bus naar het stadium instappen. Zodra we het stadium bereikt hebben, ren ik op volle snelheid naar de spelersruimte, maar mijn toegang wordt geweigerd. Als geen lid zijnde van Fire Dragon of Inazuma Japan, word ik weggestuurd door de beveiliging en loop ik verslagen terug. Met gebalde vuisten stap ik naar buiten en loop via de algemene ingang naar binnen. Met het personeel dat zich op de wedstrijd focust, weet ik mij langs de balie te manoeuvreren en kan ik de tribune betreden. Ik hol razendsnel de trap af en blijf bij de reling staan. Mijn handen om de reling geklemt, kijk ik naar het scoreboard. Fire Dragon heeft de leiding met een score van 2 tegen 1 en een aantal spelers van Inazuma Japan zitten geblesseerd op de bank. Terwijl ik iedere speler op het veld observeer, valt mijn blik uiteindelijk op de blondharige jongen die grijnzend op het veld staat. ‘Aphrodi,’ sis ik zacht en boos tussen mijn lippen. Daarna valt mijn blik op de pastel oranje haren van de jongen die mij na mijn finalewedstrijd aansprak. Iets aan hem zorgt ervoor dat mijn frustratie wegzakt.
De wedstrijd wordt hervat en zodra Inazuma Japan de aanval inzet op Fire Dragon, worden ze omcirkeld door de spelers van Fire Dragon. Alsof er een draak over het veld raast en er een tornado om twee spelers rond raast, worden ze ingesloten. De bal wordt onderschept en razendsnel doorgespeeld, totdat de bal weer onderschept wordt door Inazuma Japan. Beide teams zijn aan elkaar gewaagd maar de snelheid en tactieken van Fire Dragon eist veel van de spelers van Inazuma Japan. Zelfs zo erg dat er spelers van het veld gehaald worden. Hierdoor komen ze op een totaal van 10 spelers. Een rilling raast over mijn rug als ik mijn nagels uit frustratie langs de reling laat gaan. ‘Milou.’ Ik draai mij geschrokken om en kijk verbaasd naar mijn moeder. Ze kijkt een beetje boos en trek de capuchon van mijn vest over mijn hoofd. ‘Je moest buiten het zicht blijven. Er zijn camera’s die op de tribune gericht worden. Straks word je zichtbaar op het grote scherm,’ zegt ze boos. Daarna slaakt ze een zucht en tikt de capuchon weer van mijn hoofd. ‘Wat maakt het eigenlijk uit. Je mag het veld op. Je staat op de spelerslijst van Inazuma Japan. Als je wilt-’ zegt ze onzeker. Haar blik dwaalt van mij af naar het veld. ‘Herken je ze?’ vraagt ze mij dan. Ik kijk verbaasd over mijn schouder naar het veld en schud mijn hoofd kort. ‘Sommige vaagjes. Fire Dragon’s Aphrodi herken ik wel. De jongen op de bank bij Inazuma Japan, die met de bril, herken ik ook vaagjes. Zijn naam ligt op het puntje van mijn tong, maar het wil niet komen,’ leg ik uit. Mijn moeder slaakt een zuchtje en knikt dan. ‘Wat wil je?’ vraagt ze. Mijn blik staat nog steeds op het veld gericht en bal mijn handen tot vuisten. ‘Ik denk dat je het antwoord wel weet,’ glimlach ik dan. Mijn blik draai ik naar mijn moeder toe. ‘Ze speelt mee, Michiya,’ zegt mijn moeder met een grijns. Pas nu zie ik een telefoon aan haar oor liggen en kijk ik verbaasd om als de wedstrijd stop wordt gezet door de coach van Inazuma Japan. ‘Wij hebben nog een wissel!’ luidt zijn stem over het veld. Beide teams kijken verrast om en het publiek valt stil. Mijn moeder geeft mij nog een klein setje naar voren en mijn gezicht wordt zichtbaar op het grote scherm. Vol ongeloof kijken de spelers van beide teams van het grote scherm, naar de tribune waar ik werkelijk sta. Nog helemaal verward kijk ik een beetje onzeker om mij heen. Heel het publiek staart mijn kant uit. ‘Hisame Milou zal het veld betreden!’ Een overweldigend gevoel overvalt mijn lichaam als het publiek luid begint te juichen. Mijn hart raast in mijn keel en een zachte hand op mijn schouder laat me weer omkijken. Mijn moeder glimlacht me warm toe. ‘Je tenue ligt klaar in de kleedkamer. Ga maar snel, je hebt 5 minuten.’

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen