Foto bij 073  Flashes of History

Severus Snape pov.

'Legilimens,' fluisterde ik en voor ik het wist zat ik weer in Emma haar gedachtes. Alle andere keren dat ik haar hoofd betreden had, en ik moest toegeven dat dat vaker was dan dat we sessies gehad hadden, had ik mezelf ervan moeten stoppen om alles te bekijken. Allerlei onderwerpen kwamen in haar gedachtes omhoog zodra ik erin zat en ik wist dat ze het niet expres deed. Het was ingewikkeld, maar zodra jij tegen iemand zei, denk niet aan die olifanten, gaat die persoon eraan denken. Dit is dus ook zo met haar, ze wil niet dat ik bepaalde dingen zie en doordat ze het niet wil, denkt ze eraan waardoor ik het zie. En geloof me, ik wilde het zien.
Hier en daar zag ik korte stukjes van Jack en haar en als ik mijn best zou doen had ik ze kunnen bekijken zonder dat ze het door zou hebben gehad. Maar daar had ik al mijn energie en sterkte voor nodig en dat had ik op het moment niet.
Voor de rest zag ik die vriendin van haar, Christie, langs komen. Ze leken een gesprek te hebben, maar voor ik het kon horen had ik het weg gedrukt. Ik zag veel natuur. Veel planten en werk in de tuinen, vooral dingen die ze vandaag gedaan had.
Ik nam de korte moeite om te zoeken naar de herinnering van Igor die zojuist mijn lokaal verlaten had om te checken of ze niks gehoord had en het bleek dat ze ook echt niks gehoord had. Gelukkig.
Het was tijd om nu eens echt te zoeken naar haar verloren geheugen. Ik gooide het idee van spreuken op in haar hoofd, waardoor meteen al haar herinneringen van spreuken omhoogkwamen. Ik zocht terug naar Quidditch wedstrijden en ik kwam iets tegen van haar en Christie die het over de wereldcup hadden. Het was erg vaag en vervormd, het liep niet als een normale herinnering soepel. Ze zaten in een tent te praten over de wedstrijd, maar toen besefte ik me plots wat.
Emma zei dat ze zich niks meer van de wedstrijd of erna herinnerde. Dit was duidelijk na de wedstrijd, dat hield dus in dat ik in de buurt zat met dingen ontdekken. Ik probeerde door te drukken, verder en verder tot de herinnering niet verder ging, maar zelf toen bleef ik door drukken. Het was een moeilijk proces om een verloren herinnering terug te krijgen, maar mogelijk.
Uit het niets werd ik verblind door een felle, groene flits, een overweldigend gevoel van paniek en het geluid van een schreeuwende menigte. Het was super intens en het zorgde ervoor dat ik als reflex terugtrok uit haar gedachtes, veel ruwer en onvoorzichtiger dan bedoeld.
Zodra ik weer zag waar we waren, merkte ik dat mijn hoofd en ogen extreem vermoeid aanvoelde. Een knallende hoofdpijn ontstond vlug en ik kneep mijn ogen grimassend samen. Emma daarentegen leek er nog erger aan toe te zijn, ze was lijkwit weg getrokken, bezweet en leek elk moment naar voren te vallen van haar stoel. Vliegensvlug schoot ik naar voren en ving haar net op tijd. Haar lichaam viel zwaar tegen die van mij aan, maar voorzichtig verlaagde ik haar naar de grond. Ze leunde diep ademend tegen mij aan, terwijl ik ons beide in een zittende positie neer zetten op de vloer.
'Het spijt me zo erg, ik denk dat ik toch niet genoeg gegeten heb,' mompelde ze zacht, terwijl haar hoofd tegen mijn borst aan viel, te zwak om het omhoog te houden. Terwijl zij dat zei, waren mijn gedachtes al lang gegaan naar wat ik zojuist zag en hoorde. Was dat het moment dat de spreuk haar raakte? Dit was zeker voortgang.
In stilte bleef ik zitten met haar in mijn armen, terwijl ik de beelden gefocust terugkeek in mijn eigen hoofd. Dit was goed.
Voor ik het wist was ze diep in slaap gevallen, tegen mij aan terwijl we op de koude vloer van de dungeons zaten. Ik zuchtte en keek op haar neer. Zodra iemand eenmaal een herinnering zich weer herinnerde, of delen ervan, kon dat best een raar gevoel zijn. Ik had haar hoofd uitgeput doordat ik maar was blijven door duwen en duwen. Ik was voor mijn gevoel zo dichtbij geweest en ik had gelijk, maar daardoor had ik veel te lang en ver door gedrukt. Ik had het niet zo moeten pushen, maar aan de andere kant hadden we nu wel iets groots...

Emma Lewis pov.

Ik werd wakker met een stekende hoofdpijn en greep grimassend naar mijn hoofd. Ik kneep mijn ogen fijn en kreunde zacht, terwijl ik probeerde terug te denken aan wat er aan de hand was. Ik lag in een bed. Mijn bed. Hoe was ik hier gekomen?
Vlug ging ik rechtop zitten en deed mijn nachtlamp aan, waardoor ik de bekende ruimte zag, mijn kamer. Had Severus me hiernaartoe gebracht? Vragend keek ik om me heen, op zoek naar hem, maar hij was nergens te vinden. Mijn ogen vielen op mijn nachtkasje waar een potion flesje stond zonder label op een stuk perkament. Fronsend boog ik opzij, pakte het vast en keek ernaar.
Het is een potion voor je hoofdpijn,
Severus

Ondanks de verschrikkelijke pijn die achter mijn ogen brandde, glimlachte ik toch naar het briefje in mijn handen. Vlug trok ik de stopper er af en goot de bittere vloeistof mijn mond in. Bijna meteen verdween de pijn en viel ik terug op mijn kussen neer, uitgeput. Ik herinnerde me weer wat er gebeurd was. Het was enig sinds gelukt om een stuk van mijn herinnering terug te krijgen, maar het voelde ontzettend raar. De beelden van de groene flits stonden nog vers op mijn netvlies gegraveerd en het gegil van de menigte leek ik nog steeds te horen. Wat dit wat er gebeurd was? Was die groene flits het laatste wat ik gezien had?
Ik was extreem moe en gelukkig hadden we altijd de legilimens sessies op de woensdag, want op donderdagen was ik vrij. Ik wist geen eens hoe laat het was en hoe ik nou hier in bed gekomen was, maar het maakte niet uit. Ik sliep nog voordat ik me dat kon bedenken en het was een ontzettend rustige, ontspannen, diepe slaap.


Sorry dat het wat langer duurde, ik heb wat problemen met school etc. dus was het eerlijk gezegd compleet vergeten :x
Ik hoop dat jullie het leuk vonden(flower)

Reacties (4)

  • ellenlemon

    Spannend!! En geen probleem. Zolang je ons niet te lang vergeet, dan is het goed;)

    4 maanden geleden
    • RickmanLover

      Hahahaha, ik ga jullie niet vergeten hoor! Ik vind dit verhaal nog steeds super leuk om aan te schrijven (:

      4 maanden geleden
  • Lente2

    Een groene flits hmm. Ben benieuwd.

    Gaat het nu weer wat beter op school?

    4 maanden geleden
    • RickmanLover

      Mwa, het is een beetje ingewikkeld, maar het gaat al wel wat beter (:

      Bedankt voor je reactie!(flower)

      4 maanden geleden
    • Lente2

      Okay, fijn dat het weer wat beter gaat!!

      4 maanden geleden
  • LOKIxMARVELx

    oeh love it

    5 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    Oeh toch de death curse?!

    5 maanden geleden
    • RickmanLover

      It could be, it could also not be that:Y)

      4 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen