Foto bij 074 • Flashes of History

Severus Snape pov.

Zuchtend staarde ik naar mijn koffie, terwijl ik geïrriteerd de gesprekken rond me probeerde te negeren. Het was avond en ik zat in de grote zaal voor het diner, maar iedereen was enthousiast aan het praten over de Tri Wizard tournaments. Igor Karkaroff bleef me telkens maar duistere blikken toe sturen vanaf zijn plek, maar ik deed als of ik het niet zag en verdiepte me in mijn koffie.
Minerva probeerde de hele avond al een gesprek met me aan te knopen, maar naar een aantal korte opmerkingen was ze daar mee gestopt. Ik keek nogmaals op zij, naar de lege stoel naast me. Emma was er niet. Haar stoel was leeg en ik vroeg me af waar ze was en waarom ze er niet was. Was ze weer bezig met die kas? Het begon ongezond veel werk te worden voor haar en ik begon me zorgen te maken. Ze moest zichzelf niet uit putten, haar eigen gezondheid was belangrijker dan die van wat planten.
'Waar is miss Lewis?' vroeg Minerva toen plots aan me en fronsend hief ik mijn hoofd op. Waarom vroeg ze dit aan mij?
'Hoe zou ik dat moeten weten, Minerva? Ze is een van jouw Gryffindor welpen,' gromde ik, maar de oudere vrouw naast me keek me niet onder de indruk aan. Ze trok een wenkbrauw sceptisch op en perste haar lippen samen.
'Jonge man, sla niet zo'n toon tegen me aan. Ik vroeg gewoon wat normaals,' zei ze streng, maar zacht zodat niet iedereen het hoorde. Ik zuchtte diep en keek zoekend naar de ingang van de grote zaal, hopend dat Emma elk moment zou binnen komen lopen. Ik had de het incident met die bowtruckle haar niet meer gesproken buiten de lessen en maaltijden om en ik maakte me zorgen om haar. Niet alleen dat maar ik had de sterke drang om naar haar toe te gaan en... en gewoon tijd met haar te besteden, maar het leek niet mee te zitten.
'En tevens, jij ziet haar het meeste, of niet soms?' vroeg Minerva en gealarmeerd voelde ik mijn hartslag versnellen. Waar doelde Minerva op? Maar voordat ik ook maar een reactie had kunnen geven, hoorde ik Pomona, die twee stoelen van me af zat, ingrijpen.
'Oh Minerva daar zit je fout!' begon de mollige vrouw met een trotse glimlach. 'Ik heb haar drie keer per week! Severus twee keer,' ze glimlachte en knikte een aantal keer met haar hoofd, waardoor haar bruin, grijze krullen heen en weer wobbelde.
Minerva keek even tussen mij en Pomona en knikte, waarna ze haar vork weer oppakte.
'Mijn fout Pomona,' zei Minerva met een glimlach en ging weer terug naar haar eten. Minerva vermoedde iets en dat was niet goed. Wat er ook tussen Emma en mij aan de gang was moest tussen ons blijven. Ik wist niet of het geaccepteerd zou worden als Albus erachter zou komen, maar ik vond het liever ook niet uit.
'Tevens hebben we meerdere keren per week thee in de kassen, zelf gebrouwen!' vertelde Pomona door, maar ik humde alleen maar.
Niet veel later was ik opgestaan en had de zaal verlaten via de docenten ingang aan de achterkant. Mijn gedachtes ratelde constant en voor ik door had wat ik deed, hadden mijn voeten me de trap op genomen in plaats van naar beneden. Ik ging naar Emma's kamer om te kijken of alles goed was en een egoïstisch deel van mezelf deed het zodat ik bij haar kon zijn.
Ik klopte een aantal keer stevig tegen de houten deur aan en zette een stapje naar achteren. Het duurde niet lang voordat de deur opengetrokken werd en Emma in de deuropening stond. Ze had de deur niet helemaal opengedaan en stond half achter het hout verborgen, terwijl ik duidelijk aan haar gezicht kon zien dat er wat mis was. Haar ogen waren rood en gezwollen, ze had zitten huilen. De huid rond haar neus was ook rood en geïrriteerd en zodra haar ogen op mij vielen, beet ze hard op haar bevende lip.
'Wat is er?' vroeg ik meteen. Ik keek vlug over haar hoofd heen, de kamer in op zoek naar gevaren, maar die leken er niet te zijn. Ze had een gebreide trui aan en veegde met haar mouw vlug langs haar neus en zette een verdrietige, kleine glimlach op.
'Niks ernstigs,' zei ze zacht, maar de blik in haar bruine ogen vertelde me wat anders. Ik zette dwars een stap naar voren, legde mijn handen op haar boven armen en drukte haar voorzichtig wat naar achteren, haar kamer in. Ze zuchtte zacht, maar liet het toe dat ik de deur achter ons dicht deed.
'Er is iets dat je zo van slag gemaakt heeft. Wil je er over praten?' vroeg ik aan haar en ze veegde de opkomende tranen uit haar ogen. Ze sloeg haar armen voor haar borst langs en keek naar de knopen op mijn gewaad.
'Jack heeft vanmiddag een Howler gestuurd,' zei ze zacht en toen de woorden haar mond verlieten, haalde ze haperend adem. 'Mag ik alsjeblieft een knuffel?' vroeg ze toen plots en verbaast keek ik op haar neer.
'Ja, natuurlijk,' antwoordde ik en voor ik ook maar aanstoot had kunnen maken om mijn armen rond haar lichaam te slaan, was ze al naar me toegeschoven en haar lichaam tegen die van mijn gedrukt. Ik sloeg aarzelend mijn armen achter haar rug langs en uit instinkt liet ik mijn hand langzaam op en neer over haar trui glijden.

Reacties (6)

  • Muizlet

    Naaaaaaaahhhwwwwwwwww(blush)

    3 maanden geleden
  • Lente2

    Ik dacht echt even o jee er is iets ergs met Dimple.

    4 maanden geleden
    • Muizlet

      Ik oook!

      3 maanden geleden
  • VampireMouse

    Barme sxhat! SNEEP TO THE RESCUE!!

    4 maanden geleden
  • RachelMJ

    het zit haar niet mee met haar stomme ex...

    4 maanden geleden
  • ellenlemon

    Oooh, snape is zo lief.

    Nog een stukje:)ik wil het volledige verhaal al lezen. Wordt zot van zo lang te wachten

    4 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen