Foto bij Chapter sixty-nine

For some reason Quizlet never uploaded this chapter, so here it is anyways! Skipped a week because of that so I am really sorry!

Zo snel als ik kon, ben ik naar de kleedkamers gehold. Deze keer mocht ik van de beveiliging doorlopen en heb ik mij razendsnel omgekleed. Mijn naam staat met grote koeienletters op het tenue. Dat kan geen toeval zijn. Een kleine glimlach krult op mijn gezicht als ik het shirt over mijn hoofd trek en mijn haren vervolgens uit het shirt bevrijd. Mijn lange lokken bind ik vast in een slordige staart en ren de kleedkamer uit. Mijn hart raast in mijn keel als ik de spelersgang door ren en stop. Voordat ik in zicht ben, heb ik mezelf gestopt en staar naar het groene veld voor mij. Aan alle kanten hoor je het publiek joelen en schreeuwen. Mijn naam echoot door het stadium. Twee teams staan op het veld en kijken afwachtend naar de gang waar ik in sta. En waar ik uiteindelijk uit moet komen. Maar iets houdt mij tegen. Een onzeker gevoel overvalt mijn lichaam en laat mij een stap terug zetten. Wat als het fout gaat? De finale van het Frontier Tournament is kort geleden geweest en voelde achteraf zwaar op mijn lichaam. Ik ben niet volledig hersteld en nu moet ik met mensen spelen die ik niet herken. Waarvan ik niet weet hoe hun ritme is en of ik hun kansen nu niet gigantisch ga verspelen. Als ik nog eens de fout in zou gaan, zou ik een verbod krijgen. Voor een fout waar ik mij niets van kan herinneren. Mijn handen bal ik gefrustreerd tot vuisten en mijn nagels druk ik in de palmen van mijn handen. Mijn blik rust op het veld. ‘Ga nou!’ roep ik vanbinnen tegen mijn lichaam. Maar het wil zich niet verzetten. Wanneer iemand het veld verlaat en mijn kant uit stapt, zet mijn lichaam een stap naar achter. Met grote ogen staar ik naar de jongen die mij tegemoet komt lopen. Bij de ingang van de gang stopt hij. Een warme glimlach staat op zijn gezicht en hij reikt zijn hand naar mij uit. ‘De wedstrijd begint, Milou. Het is tijd,’ zegt hij tegen mij. Voordat ik kan reageren, heeft hij een stap naar mij toe gezet en mijn hand gepakt. Zijn stralende ogen boren zich in de mijne en stellen mij gerust. Zijn vingers vlecht hij met de mijne en begeleid mij naar het veld, waar ik warm onthaald wordt door het gejuich van het publiek. We maken een stop bij de coach die wat instructies geeft en de jongen met de bril glimlacht mij bemoedigend toe. Ik glimlach onzeker terug en neem dan mijn positie op het veld in.
Ik krijg de middelste positie als middenvelder. Hierdoor heb ik overzicht over heel het veld. Een roodharige jongen komt mij tegemoet lopen. Zijn positie is een paar meter bij mij vandaan, ook als middenvelder. De energie die van hem afkomt zorgt er echter voor dat ik een stap weg zet. Door mijn reactie, stopt hij meteen met lopen en kijkt mij bezorgd aan. ‘Herken je me?’ vraagt hij. Zijn vraag beantwoord ik enkel door mijn hoofd te schudden en wend mijn blik af. ‘Sorry, het is een energie die van je afkomt,’ zeg ik zachtjes. De jongen glimlacht alleen maar. ‘Dat maakt het misschien wel makkelijker,’ geeft hij als antwoordt. Ik kijk verbaasd om naar hem. Hij lijkt geen moment boos te zijn en glimlacht mij nog even toe voordat hij terug naar zijn plek loopt. ‘Kiyama Hiroto,’ staat er op de rug van zijn shirt vermeldt. Een zachte zucht verlaat mijn lippen en laat mijn blik over de spelers achter me glijden. Heel even stop ik bij de keeper. Zijn blik is hoopvol als hij naar me kijkt. Ergens lijkt hij overeenkomsten met mijn vader te hebben. Ze lijken best wel op elkaar. Hij staat nonchalant in het goal en ik zie hem af en toe omkijken naar de reservebank. Bij de reservebank staat mijn moeder. Ze gebaart kort wat naar de jongen in het goal, die mij vervolgens een meelevende blik schenkt. De spelers die voor mij staan observeer ik. Aan de hand van de namen op hun rug, probeer ik deze te onthouden voor tijdens de wedstrijd. ‘We beginnen!’ galmt de stem van de scheidsrechter door het stadium. Het fluitsignaal luidt over het veld en mijn zintuigen zetten zich meteen op scherp wanneer de bal in beweging komt. De spelers van Fire Dragon spelen de bal behendig met elkaar over en forceren zich langs de spitsen. Mijn blik valt op de aanvoerder van Fire Dragon. Choi Chang Soo, kan ik me herinneren na het onderzoek naar Fire Dragon. Hij is een meester in tactieken, maar een tactiek alleen zal niet werken. Wanneer hij de denkbeeldige lijn naar het middenveld betreedt, kom ik in de beweging. Het enige dat ik achter mij laat, is een vlaag wind als ik de zwartharige jongen voorbij raas. De bal aan mijn voet. Maar ik word direct tot een halt gebracht. Omsingeld door drie spelers met mijn blik op de blonde jongen die recht tegenover mij staat. ‘Aphrodi,’ spreek ik kalm uit. De jongen lijkt verrast als ik zijn naam uitspreek en glimlacht dan. ‘Dat is bijzonder. Je herkent mij, maar de spelers om je heen niet. Ik weet niet of ik me gevleid of-’ ‘Nee,’ onderbreek ik hem abrupt. ‘Je hoeft je absoluut niet gevleid te voelen. Als het had gekund, dan had ik jou ook graag vergeten,’ zeg ik met een zucht. Ondanks de nare herinneringen aan deze jongen, kan ik niet anders dan een kleine glimlach schenken. Een glimlach uit medeleven dat hij op die manier heeft moeten leven en dat op mij af moest reageren. Links van mij wordt er uitgehaald naar de bal, maar ik tik het razendsnel de lucht in en kijk strak in de ijzige blauwe ogen van de jongen naast mij. Er hangt een vijandig aura om hem heen en vernauw mijn ogen als ik naar hem kijk. ‘Er is iets aan jou,’ mompel ik bedenkelijk. Mijn blik dwaalt af naar Hiroto en schiet razendsnel de bal tussen Aphrodi en de andere jongen door. ‘Je haat mij. Ook al weet ik niet waarom,’ maak ik mijn zin af. Mijn ogen boren zich kort in de ijzige blauwe ogen en keer mij dan naar de jongen aan de andere kant. ‘Wat jullie ook willen bereiken, ik ben niet onder de indruk,’ glimlach ik ze toe. Ik stap langs Aphrodi en ren naar voren waar de bal weer vol in beweging is. Het balspel van Inazuma Japan is wat aan de trage kant, hierdoor weet Fire Dragon de bal makkelijk bij sommige hun voeten weg te tikken of al uit de lucht te vissen tijdens het overspelen. De bal wordt onderschept door Hiroto en hij knikt me toe als hij met de bal op mij af komt rennen. Onbewust weet mijn lichaam wat hij daar mee bedoelt en ren naar voren. De bal wordt mij toegespeeld en neem hem in ontvangst. ‘Perfect Zone Press!’ galmt er over het veld. Ik kijk verbaasd om naar de aanvoerder van Fire Dragon die het grijnzend uitspreekt en kijk verrast om naar de spelers van Fire Dragon die om ons heen rennen. Alsof er een wervelwind om ons heen draait, kijk ik moeizaam om mij heen. De cirkel lijkt steeds kleiner te worden en een benauwd gevoel overvalt mijn lichaam. De paniek staat lichtjes in mijn ogen wanneer er geen uitweg lijkt te zijn. Waar ben ik aan begonnen?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen