"Hey Louis, welkom" klonk een mannenstem zodra ik de kleine kantoorruimte binnen stapte.
"Hi" zei ik ietwat schaapachtig terug terwijl ik de deur achter me sloot en naar de stoel tegenover het bureau sjokte. De man stond op en stak zijn hand uit, waarna hij zich voorstelde als Peter.
Ik stelde me ook voor. Hij gebaarde dat ik plaats kon nemen in de stoel die voor me klaar stond. Met een korte knik liet ik me zakken in de stoel. Ik keek de man verwachtingsvol aan.
Hij was rond de vijftig jaar gokte ik zo. Zijn, ooit halflange, haar begon overduidelijk uit te vallen en was al lichtgrijs van kleur. Hij was gekleed in een nette blouse en droeg een gouden trouwring om zijn ringvinger.
Peter vouwde zijn handen in mekaar en legde ze op het bureau dat voor hem stond. Hij keek mij nu ook aan.
"Dus.. Louis. Je hoeft je geen zorgen te maken, je bent in veilige handen. Vandaag gaan we enkel kennis maken en vaststellen waar het probleem zit. Kijken of we ook contact moeten zoeken met andere professionals en kijken hoe we je de beste hulp kunnen verlenen" sprak Peter nu.
Ik knikte bevestigend, niet wetende dat ik daar op zou moeten antwoorden.
"Louis, heb je jezelf opgegeven voor een behandeling?" vroeg Peter me nu.
Ik schudde mijn hoofd "mijn vriend en mijn zusje hebben iemand gezocht".
"En ben je het daar ook mee eens?" vroeg hij vervolgens.
Ik haalde mijn schouders op "ik laat me verrassen. Ik probeer hier heen te komen met een open blik, om te zien wat er mogelijk is".
Peter schudde zijn hoofd "je moet wel zelf achter je keuzes staan Louis. Het programma gaat overduidelijk niet werken wanneer je zelf niet 100% mee gaat werken of wil werken. Je moet zelf ook willen veranderen".
"Ik wil zelf ook veranderen maar zo gemakkelijk is het allemaal niet" zuchtte ik ietwat geërgerd.
"Je bent een student, of niet soms?" vroeg Peter vervolgens.
Ik trok een wenkbrauw op "ja, hoezo?"
"Ik kan me best voorstellen dat het lastig is om alles te plannen met een druk schema. Verblijf je zelf ook op een campus?"
Ik knikte "ik blijf zelf ook op het campus van NYU".
"Is het geen goed idee om juist even afstand te doen van NYU na schooltijd? Wellicht is dat hetgeen dat je stress oplevert" opperde Peter.
"Ik blijf normaal gesproken al niet op het campus na schooltijd. Mijn vriend woont in de stad in een appartement. Daar ben ik meestal te vinden" vertelde ik. Dat hij een leraar was op mijn school verzweeg ik natuurlijk.
"Oh, dat is fijn. Zijn er andere vrienden die weten hoe je je momenteel voelt? Naast je vriend en je zusje natuurlijk" vroeg Peter verder.
Ik dacht even na en schudde toen mijn hoofd. Jamie of Liam was echt niet blind, maar we hadden er nooit echt over gesproken. En wellicht wisten ze ook niet hoe erg het momenteel was.
"En waarom is dat? Heb je een paar vrienden op het campus bijvoorbeeld waar je echt close mee bent?"
Ik knikte langzaam "jawel, maar ik praat er niet graag over. Ik wek niet graag medelijden".
"Er over praten is een deel van het verwerkingsproces, Louis" ging Peter verder.
"Ik praat er nu toch met u over?" ging ik eigenwijs er op in.
"Ja dat klopt, maar naast mijn consult zijn er nog genoeg andere momenten dat het goed is om even los te laten wat je dwars zit".
"Daar heb ik mijn vriend voor" ging ik verder.
"Maar wat nu als je vriend even geen tijd heeft? Is er niemand anders die je ook genoeg vertrouwt?"
"Ik wil het niet vertellen" zei ik steevast.
Peter keek me even verslagen aan en was even stil. Waarna zijn toon zachter werd.
"Waarom wil je het niet vertellen Louis?"
"Zoals ik al zei: ik wil geen medelijden wekken" antwoordde ik. Ik voelde me echt even een heel bitchy persoon.
"Dus, ze weten helemaal niets over je situatie?" vroeg hij verder.
"Nou ja, ze weten overduidelijk dat mijn moeder overleden is. Dat valt lastig te ontkennen. Ook is het één persoon wel opgevallen dat ik altijd moe was. Maar meer weten ze niet" zei ik nu.
"Dus die ene persoon heeft wellicht een vermoeden?"
Ik haalde mijn schouders op "weet ik zo niet. Ik denk het wel, maar ik weet niet of hij zich er verder in verdiept heeft. Het heeft mijn vriend ook lang gekost. Ik ben goed in verbergen".
"Het verbergen van de waarheid?"
"Het verbergen van wat de uitwerking is van de tegenvaller dat mijn moeder overleden is. Ik zorg ervoor dat het niet zichtbaar is" zei ik terwijl ik automatisch aan mijn mouwen frunnikte. Dat was Peter echt niet ontgaan. Hij had nu vast een vermoeden, maar dat sprak hij nog niet uit.
"Weet je vriend dit wel?" vroeg hij nu voorzichtig.
Ik beet op mijn lip en knikte "hij kwam er achter. Hij had het eindelijk door. Hij wou praten en nam me vast en toen.."
"Hij nam je precies dáár vast?" vroeg Peter nu.
Ik knikte onzeker terwijl mijn lip ietwat begin te trillen en mijn ogen begonnen te wateren. Dit bleef een gevoelig gedeelte maar Peter was er achter gekomen.

Reacties (3)

  • RiverWild

    Heel leuk iets te lezen. En wat een talent heb je! Je schrijft super

    1 jaar geleden
  • EvaSalvatore

    JAAAA JE BENT ER WEER!

    Louis you can do this!

    1 jaar geleden
  • Allmilla

    Ahw, kom op Louis, je kunt het!(flower)
    Eindelijk nog eens hoofdstukje, ik heb dit verhaal echt gemist!(yeah)

    1 jaar geleden
    • Qualantinos

      Hahaha ik heb dit verhaal echt al lang niet meer geschreven:(

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen