Foto bij H.120.

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
'Jullie zijn echt klootzakken,' snik ik, waar ze het totaal mee eens blijken te zijn.
'Ja, inderdaad. En het spijt ons,' zegt James snel.
Ik wil nog iets zeggen, maar ik besluit dat het het niet waard is. Ze zijn idioten, hebben hele domme dingen gezegd en in een normale situatie zou ik nog bozer zijn geworden, maar ze hebben er in ieder geval spijt van. Bovendien wil ik James te vriend houden en wil ik geen ruzie met Evan. Woensdag ga ik immers alweer weg. Ik kan maar beter genieten van de tijd die ik nog met hem heb.

Hi, lezers! Deze story is vandaag officieel een jaar oud. Vandaar dat er nu een extra hoofdstuk komt. Hierna neem ik gewoon weer het oude ritme aan.

Iets minder dan een week later lig ik 's avonds in bed met maar één gedachte in mijn hoofd: Morgen is het zo ver.
Morgen is mijn moeders rechtszaak en wanneer zij veroordeeld is, ga ik weg. Zonder Evan. Het is dan wel voor zijn eigen veiligheid, maar het voel alsof ik hem verlaat. James heeft alles geregeld, waaronder valse paspoorten. En dan gaan we weg. Leven zal nooit meer hetzelfde zijn. Het is in ieder geval beter dan dat Evan vermoord wordt door de drugsbende die achter me aanzit. Alles beter dan dat.
Maar toch voelt het alsof ik op heb gegeven op de persoon die ik zou kunnen zijn. Dit is de laatste nacht dat ik bij hem zal zijn. Nooit meer zal ik samen met hem in slaap vallen en naast hem wakker worden. Na morgen zal ik hem nooit meer zien. Dat hoop ik tenminste. Maar misschien zien we elkaar wel ooit terug. Over twintig jaar. Wanneer hij met iemand getrouwd is en hij een gezin en toekomst heeft. En dat we elkaar dan weer tegenkomen. Dat hij zijn echtgenote daar dan over zal vertellen. Dat ik Gioa was. Gewoon Gioa en niets meer. Elke keer dat we er zo zeker van waren dat we voor elkaar gemaakt waren, zou vergeten worden. Verdrongen.
Of misschien herkent hij mij wel helemaal niet. Dat ik hem ergens op straat zie, of op werk, maar hij me helemaal niet meer herkent. Dat we oogcontact maken en hij gewoon denkt dat ik een vreemdeling ben, maar ik dan weet dat hij Evan is, want hem zou ik nooit kunnen vergeten. Wat als dat gebeurd? Zou ik gewoon breken? In het openbaar?
Net op het moment dat Evan de slaapkamer binnen komt lopen veeg ik de tranen die in mijn ogen opgehoopt zijn weg, alsof de overpeinzingen dan ook verdwijnen.
'Hoi,' zegt hij met de tevreden grijns op zijn gezicht die hij wel eens heeft als hij mij ziet, alsof hij trots is dat het hem gelukt is om mij in zijn leven te krijgen. Hij lijkt zo blij, nu. Hij moest eens weten. Morgen rond deze tijd ben ik weg.
Ik glimlach terug en hoop dat de pijn van waar ik zojuist aan dacht niet in mijn ogen te lezen is. 'Hi.'
Hij trekt een nieuw shirt aan en komt naast me liggen. Hij strijkt een lok haar uit mijn gezicht, wat hij om de een of andere reden altijd heel leuk vindt om te doen, en vraagt: 'Gaat het?'
Ik knik zachtjes. 'Het gaat wel.'
'Na morgen is het allemaal over,' belooft hij me en ik knik opnieuw, maar ik weet dat dat niet waar is. Morgen begint het allemaal pas. Maar hij mag dat niet weten. Dan zou hij me tegenhouden.
Er zijn duizend dingen die ik tegen hem zou willen zeggen, maar dat kan niet. Ik kan niet zeggen dat ik bang ben om alleen te zijn. Ik kan niet zeggen dat ik wegga en dat het idee dat hij op een gegeven moment door zal gaan met zijn leven als vergif in mijn lijf voelt omdat ik zo egoïstisch ben. Ik wil niet dat hij een nieuwe liefde vindt. Ik wil niet dat haar lippen zijn waar die van mij horen. Ik wil niet dat het háár woorden zijn die Evan geruststellen wanneer hij pijn heeft. Ik wil niet dat iemand anders het laatste is waar hij aan denkt wanneer hij in slaap valt. Ik barst bijna in tranen uit bij de gedachte dat hij een ander zal vertellen hoe mooi hij haar vindt en dat hij van haar houdt. Ik wil zijn wereld zijn. Maar ik ga zelf weg. Het is mijn eigen keuze. En dat hij verder zal gaan met zijn leven, zou ik toe moeten juichen, maar het idee dat iemand anders het leven zal krijgen wat voor mij bestemd is, doet zoveel pijn dat ik niet zeker weet hoe ik het zal moeten overleven.
Opeens haat ik liefde en ik snap eindelijk waarom het "voor iemand vallen" heet. Je valt op de grond en je breekt. Je breekt al je botten. Je bent kapot, maar je voelt de pijn niet, want ineens is er iemand die zijn armen om je heen slaat en je kust en zegt dat hij van je houdt en je voelt het niet. Je voelt niet hoe je te veel pijn hebt om het trillen van je handen op te laten houden. Dat merk je pas wanneer hij weggaat. En ik voel het. Ik ga zelf bij hem weg, maar ik heb tegelijkertijd ook mezelf verlaten. En nu voel ik het. Ik voel de pijn. En alles om me heen is ineens Evan. Overal zijn de herinneringen. Ik ben nog niet eens weg en ik denk nu al weer aan onze eerste kus.
En ik kan het me niet veroorloven om die pijn nu te voelen. Ik kan het nu niet. Als ik het nog maar één seconde langer voel, breek ik en vertel ik hem over al mijn plannen om morgen na mijn moeders rechtszaak samen met James een hele andere identiteit aan te nemen en weg te vluchten, zodat de criminelen die achter me aanzitten hem niets aan zullen doen. Dus, voordat ik die fout kan maken, kus ik hem. En hij kust me terug alsof we dit al jaren doen en hij precies weet hoe alles aan mij werkt. Hij trekt me bovenop zich en met mijn benen zorg ik er net voor dat mijn schotwond nergens tegenaan drukt. Hij wil een hand op mijn middel leggen, maar net wanneer zijn vingertoppen de stof van mijn hemd aanraken, herinnert hij zich de wond die daar zit, dus belandt zijn ene hand op mijn heup terwijl de andere over mijn wang strijkt.
Na een tijdje legt hij me weer voorzichtig neer op het matras. In het donker zie ik zijn bruine ogen glinsteren. Dan gaat hij, steunend op zijn ellebogen iets boven me hangen en hij kust me opnieuw, deze keer langzamer, minder gehaast. Ik voel elk plekje waar onze lippen elkaar raken en waar ze elkaar weer loslaten. Ik pak zijn shirt vast en het kan niet anders dan dat hij voelt hoe mijn handen trillen, maar bij hem voelt dat niet erg.
Het duurt eventjes voordat hij de zoen verbreekt en daarna geeft hij me nog heel kort een kus. Dan kust hij me op mijn kaak, dan net onder mijn oor, in mijn hals, op mijn sleutelbeen en dan weer omhoog naar mijn lippen. We zoenen elkaar weer en ik leg één hand op zijn zij en met de andere pak ik zijn schouder vast.
Zijn linkerhand glijdt iets omhoog vanaf mijn heup en per ongeluk raakt hij de blauwe plek aan die overal om de schotwond heen zit en dat dat voor een moment pijn doet, kan me niet schelen. Maar hem wel. Bijna geschrokken laat hij me los.
Ik zie het al aan zijn blik en net voordat hij het kan doen, vertel ik hem: 'Geen sorry zeggen. Je gaat sorry zeggen. Niet doen.'
Hij perst zijn lippen op elkaar om het in te houden. Na een tijdje herstelt hij zich en zegt hij zacht grinnikend: 'Misschien kunnen we beter wachten met zulke dingen doen tot je weer aan elkaar gegroeid bent.'
Ik wil zeggen dat dat geen optie is, dat nu de laatste keer is dat ik in zijn armen kan liggen, maar dat kan ik hem niet vertellen. Dus knik ik langzaam. Hij geeft me nog een laatste kus en komt tegen me aan liggen. Hij wacht totdat ik zo comfortabel mogelijk ga liggen met mijn verwonding en legt dan de dekens beter over me heen, waarna hij het licht van het nachtlampje uitdoet.
En dan kan ik alleen maar wachten totdat ik voor een allerlaatste keer in slaap val naast degene voor wie ik bereid ben te verdwijnen. We zijn allemaal niets meer dan kinderen die te snel zijn opgegroeid.

Reacties (3)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven hoor.

    1 jaar geleden
  • Luckey

    Maar dir deeltje is 2 maanden geleden al geüpload?!

    1 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Ja, sorry. Ik had hem per ongeluk weer geïnactiveerd en moest het daarna weer activeren. Later vandaag komt weer het echte nieuwe hoofdstuk. Sorry.

      1 jaar geleden
    • Luckey

      maakt niet uit maar na het lezen van de inleiding dacht ik echt, wat?!
      dit heb ik al gelezen

      1 jaar geleden
  • Luckey

    oh nee!!
    evan!!!!
    ze mag niet der plan door zetten, ik doe der wat!!!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen