Foto bij 076 • Flashes of History

Emma Lewis pov.

De afgelopen dagen waren erg vreemd geweest tussen Severus en mij. We hadden vaak legilimency sessies gehad, maar het was altijd stil en ongemakkelijk. Zodra hij klaar was vroeg hij hoe het met me ging en gaf me een potion tegen de hoofdpijn die ik telkens kreeg, maar meer dan dat gebeurde er ook niet. Ik durfde hem niet meer te vragen hoe het met hem ging, ook al zag hij er verschrikkelijk vermoeid uit. Iets leek hem dwars te zitten en of dat nou Karkaroff was of ik, ik wist het niet. Ook leek het er eerst op dat ik eindelijk een deur had geopend die lichamelijk contact zou verwelkomen, maar toen hij zo bot had gereageerd werd dat idee verbrijzeld. Ik had na een van onze lessen nog zacht zijn arm aangeraakt, maar hij reageerde er geen eens op.
Ik wist niet wat ik fout had gedaan of dat ik iets gezegd had dat hij niet leuk vond. Hij had waarschijnlijk ingezien hoe irritant hij me vond en probeerde daarom afstand tussen ons te kweken. Mijn maag draaide zich om bij die gedachtes en ik slikte de brok achterin mijn keel weg. Ik wist niet waarom ik zo emotioneel vast aan hem zat. Dingen waren nu ongeveer anderhalve maand met ons bezig en nu hadden mijn gevoelens het al voor elkaar gekregen om me gehecht aan hem te laten worden.
'Cedric Diggory is als eerste uit het water gekomen met Cho Chang onder zijn armen! Geef ze een warm applaus!'
Ik schrok op uit mijn gedachtes en keek vragend naar het platform waar Cedric op stond met een klappertandende Cho onder zijn arm.
Ik klapte even kort en glimlachte waterig naar het koppeltje, maar al snel was mijn aandacht verplaatst. Ik was zo verzonken geweest in mijn gedachtes dat ik de helft van de tweede task niet mee gekregen had. Het was niet erg spectaculair, er was namelijk niks te zien hier bovenwater. De docenten waren naar beneden gegaan zodat ze onder water toezicht konden houden, maar ik hoorde daar niet bij.
Het duurde niet erg lang tot iedereen boven water was en werd aangegeven dat Harry een tweede plek verdiende voor zijn dapperheid. Ik klapte glimlachend voor alle kampioenen, terwijl veel leerlingen opstonden en richting het kasteel terugliepen.
Het was ontzettend koud, ik gaf ze gelijk. Echter bleef ik nog even zitten, kijkend naar het rimpelende water, terwijl langzaam het lawaai om me heen vervaagde, tot dat het uit eindelijk bijna stil was. Nog een aantal leerlingen waren achter gebleven en waren enthousiast aan het overleggen wat er allemaal gebeurd was onder water volgens hen.
Ik zuchtte diep, sloeg mijn armen over mijn borst heen, terwijl ik wat naar achteren leunde in de stoel en genoot van het uitzicht over het meer. Het was prachtig. Maar toen viel me wat op van uit mijn ooghoek, twee zwarte gedaantes die ik identificeerde als Severus en Karkaroff liepen op het terrein, richting Hogwarts, maar Igor pakte Severus arm beet. Fronsend ging ik weer recht op zitten en keek verbaast toe wat er gaande was.
Igor leek een redelijk sterke grip op Severus onderarm te hebben en sprak met wilde handgebaren tegen hem, terwijl hij over Severus heen boog. Severus leek het niet te pikken dat Igor hem vast greep en ik zag de woede in hem opwellen. Hij trok zijn arm terug en voor ik het wist lag zijn hand op de plek waar ik wist dat zijn stok zat. Oh nee.
Vlug stond ik op van mijn stoel en begon het stadium uit te klimmen, maar toen zag ik dat Igor boos weg was gelopen. Wat was er gebeurd? Ik besloot alsnog naar Severus te lopen en om te kijken of alles goed met hem ging.
Vlug beende ik over het veld heen waar hier en daar nog een stukje sneeuw lag, maar niet veel.
'Severus?' riep ik, oplettend dat er niemand in de buurt was die ons kon zien. Severus stond tussen de bomen een sigaret tussen zijn vingers en een gezicht als of hij zojuist een geest had gezien. Hoe dichterbij ik kwam, hoe meer het me opviel hoe slecht hij er uit zag. 'Gaat alles goed? Ik zag wat er gebeurde, Igor pakte je beet,' zei ik en hij zuchtte diep, terwijl hij zijn kleding recht streek.
'Alles gaat prima, er was niks aan de hand,' bromde hij en keek me waarschuwend aan, waarna hij zijn sigaret naar zijn mond toe bracht. Zijn handen trilde enorm en het ging niet zo soepel toen hij het aan probeerde te steken.
'Het zag er niet uit als niks, Severus!' zei ik vol ongeloof en toen gooide hij uit frustratie zijn sigaret op de grond die niet aan ging. We stonden in de rand van het bos waar niemand ons kon zien, maar er kwam genoeg licht door de bomen boven ons heen.
Hij zag er zo vermoeid uit, ik wilde hem naar binnen slepen en voor de haard neer zetten met wat thee zodat hij kon rusten. Het was tevens ook erg duidelijk dat hij van slag was door wat Karkaroff zojuist ook gezegd had.
'Severus?' begon ik, nadat hij me leek te negeren. Geïrriteerd keek hij me aan en haalde zijn schouders op.
'Wat wil je dat ik zeg, Emma? Als ik je vertel dat alles in orde is geloof je me niet, dus kan ik beter niks zeggen,' spatte hij, zijn ogen steenkoud.
'Dat is bullshit. Heb je enig idee hoe verschrikkelijk je er nu uit ziet?' Hij lachte spottend en zuchtte diep.
'Ja, ik weet hoe ik er uit zie. Dankjewel voor het uitpunten,' reageerde hij sarcastisch. Wat was er mis met hem? Vol ongeloof schudde ik mijn hoofd en bekeek hem vragend. 'Nou, als je niks meer te op te merken hebt over mijn uiterlijk, ga ik weer naar binnen. Ik heb belangrijkere dingen te doen,' bromde hij, maar dwars was ik voor hem gaan staan.
Igor had iets gezegd of gedaan dat niet goed bij Severus gevallen was en hem kennende zou hij er nu alles aan doen om me weg te krijgen in een poging om zijn gevoelens te beschermen. Hij wilde niet dat ik zag dat hij om dingen gaf.
'Waarom doe je de laatste tijd zo vreemd?' vroeg ik zacht en zijn zwarte ogen kruiste die van mij. Het waren niet de ogen die ik had leren kennen, ze stonden kwaad en vuurspuwend. Zijn borstkas ging sneller dan normaal op een neer en hij beefde licht.
'Ik doe vreemd? Jij bent degene die de hele tijd zit te zeuren over van alles,' zei hij geïrriteerd en stak zijn hand in zijn jaszak, opzoek naar een sigaret. Vlug haalde hij er een uit, zette het met trillende vingers tegen zijn lippen aan en stak het aan. Deze keer ging het wel aan en inhaleerde hij de rook gretig.
'Te zeuren? Ik doe het omdat om je geef! Is dat zo moeilijk om in te zien?' Hij lachte spottend en keek van me weg, verder het bos in.
'Misschien moet je dat dan maar niet doen,' zei hij, deze keer zachter. Ik voelde de tranen op wellen in mijn ogen en mijn borstkas pijnlijk samenknijpen. Ik schudde mijn hoofd ongelovig, terwijl ik vlug een ontsnappende traan weg veegde.
'Je wilt gewoon niet dat er iemand te dicht bij je komt, zo dicht bij dat ze langs dat schild van je kijken en zien hoe je echt ben. Je wordt dan bang, knijpt er tussen uit en laat iets liggen dat goed voor je is. Je bent bang dat ik je gevoelens pijn ga doen en dat is waarom je me weg duwt,' zei ik zacht, mijn ogen intens gericht op zijn gezicht. Hij leek mijn woorden in zich op te nemen, maar zijn houding veranderde niet. Ik lachte zacht en wreef over mijn gezicht heen. 'Lafaard,' zei ik spottend, maar dat wekte wel een reactie bij hem op. Hij keek mijn recht aan in mijn ogen, kwader dan hiervoor en begon mijn kant op te lopen. Automatisch liep ik wat naar achteren, enig sinds beangstigd door hem. Hij zag er daadwerkelijk akelig uit op de manier hoe hij op me af stalkte en ik had direct spijt van wat ik zei.
De sigaret die hij rookte liet hij vallen op de grond en keek me dreigend aan.
'Wat zei je?' vroeg hij, zijn stem stil en zacht. Hij keek me intens aan, verbrak nooit het oogcontact tussen ons waardoor de haartjes op mijn armen omhoog gingen staan.
'Dat doet er niet toe, ik-' zei ik, maar in een keer greep hij mijn polsen beet en hield me waar ik stond.
'Mensen die me dat genoemd hebben zijn er meestal niet zo gemakkelijk van af gekomen,' gromde hij en ik voelde me totaal niet comfortabel hoe hij mijn polsen vast had. Ik probeerde ze los te trekken, maar hij hield ze stug vast en verhoogde de druk op de gewrichten. Ik grimaste bij het voelen van de pijn, vooral in mijn rechterpols.
'Severus-'
'Wat?' spatte hij, maar ik schudde mijn hoofd, terwijl de tranen nu over mijn wangen liepen.
'Laat me los, ik voel me hier niet fijn bij,' zei ik zacht en ik voelde de angst in me op wellen. Meteen keek ik naar de grond, terwijl ik nog steeds zwak probeerde mijn polsen los te wrikken.
'Volgens mij is het beleefd om iemand aan te kijken als je wat tegen ze zegt,' zei hij en mentaal vervloekte ik hem.
'Je weet dat dat niet gaat in dit soort situaties, Severus,' bromde ik. Waarom deed hij zo naar tegen me?
'Je bent bang voor me,' zei hij zacht en hard trok ik een pols los, terwijl ik met die vrije hand de tranen van mijn gezicht afveegde.
'Laat me los, Severus, alsjeblieft. Ik voel me hier echt niet fijn bij,' zei ik zacht en voor ik het wist liet hij mijn pols los. Ik draaide me om en liep vlug naar het kasteel, terwijl ik Severus' zwarte ogen op mijn rug voelde branden.


Sorry dat ik de afgelopen 3 weken niks gepost heb :x Er zijn redelijk wat dingen gebeurd, waardoor ik me niet zo op en top voel en het dus erg moeilijk vond om de motivatie te vinden om online te komen en te schrijven. De afgelopen 4 jaar of misschien zelfs meer heb ik elke week wel een hoofdstuk geplaatst op een van mijn story's, dus dit was voor het eerst in zo'n lange tijd dat ik even tijd voor mezelf nam, weg van deze site.
Ik hoop dat jullie dit als nog een leuk hoofdstuk vonden en nogmaals sorry voor het lange wachten(flower)



Reacties (6)

  • Muizlet

    Ik ben het helemaal met bovenstaande eens!(flower)

    1 jaar geleden
    • Muizlet

      Onderstaande...

      1 jaar geleden
    • RickmanLover

      Heyy, welkom terug! Ik heb zojuist al je reacties gelezen, dankjewel! Vind het altijd heel erg leuk als er plots zoveel berichten in mijn inbox staan(flower)

      1 jaar geleden
    • Muizlet

      Hihi

      1 jaar geleden
    • Muizlet

      Graag

      1 jaar geleden
    • Muizlet

      Gedaan

      1 jaar geleden
    • Muizlet

      Hoor(flower):P

      1 jaar geleden
  • elisekarlijn

    Ook weer heerlijk,

    1 jaar geleden
  • NicoleStyles

    Voor jezelf zorgen staat op plek nummer 1, daarna komt de rest.
    Goed dat je de tijd hebt gepakt en hopelijk gaat het elke dag iets beter.(flower)

    ik vind dit stuk ook weer heerlijk, vooral die donkere en duistere kant van Severus.

    1 jaar geleden
    • RickmanLover

      Het gaat langzaam wel wat beter, ik heb er nu ook de juiste hulp bij en even een aantal weken niet schrijven zorgde er voor dat ik voor het eerst in een lange tijd weer echt zin en motivatie had om te schrijven (:

      Ik zelf vind ook altijd donkere en duistere Sev wel leuk :x
      Bedankt voor je lieve reactie(flower)

      1 jaar geleden
    • NicoleStyles

      Yeeey gelukkig! nu maar rustig aan doen en dan ga ik snel het volgende hoofdstuk lezen hihi. En graag gedaan(flower)

      1 jaar geleden
  • Teal

    Maakt niks uit! Ik ben blij dat we nu weer een stukje verder kunnen lezen in het verhaal.

    Mooi geschreven! Snap wel dat Emma zich zo ongelukkig voelt nu...

    Snel verder!*O*

    1 jaar geleden
  • Lente2

    Maakt niet uit. Heel goed dat je op zo'n moment even rust pakt en voor jezelf kiest. Hopelijk gaat het nu weer wat beter!

    1 jaar geleden
    • RickmanLover

      Het gaat gelukkig al wel wat beter ondertussen, thank you(flower)

      1 jaar geleden
    • Lente2

      Gelukkig!

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen