Foto bij 077 • Flashes of History

Emma Lewis pov.

Snikkend en huilend zat ik in mijn warme, stomende bad. Ik zat voorovergebogen, mijn hoofd in mijn handen en mijn knieën opgetrokken, terwijl ik probeerde te ontspannen. Mijn ademhaling was schokkerig en ongelijk en ik voelde een stekende hoofdpijn opkomen zetten door het gehuil, maar het lukte me niet om te stoppen.
Het water klotste zacht tegen me aan door het geschok van mijn rug, waarna ik mezelf omhoog hees en een diepe ademteug in nam. Adem in door mijn neus, uit door mijn mond. Ik herhaalde dat meerdere keren tot ik eindelijk begon te kalmeren.
Met gesloten ogen tilde ik mijn handen op uit het water en haalde ze door mijn haar heen, net zo lang tot mijn haar nat was en ik de gespannenheid uit mijn nek gemasseerd had.
Ik wist niet waarom ik zo emotioneel was de laatste dagen. Het begon allemaal met Jacks howler en het feit dat ik super veel werk had maakte me overspannen. Ik had een slaap te kort, ik at niet goed en het grootste van alles was, was dat ik thuis miste. Ik miste mijn ouders ontzettend erg en dat droeg er erg bij aan dat ik zo emotioneel was. En dan natuurlijk Severus' wispelturige gedrag hielp ook totaal niet...
Ik opende mijn ogen weer en keek zuchtend voor me uit, naar de bad tegels. Ik liet mijn benen strekken in het bad en ging zachtjes met mijn vingers door het water heen. Zuchtend keek ik naar mijn handen die onder water lagen en merkte de lichtelijk blauw wordende plekken rond mijn polsen op die Severus had achter gelaten. Voorzichtig tilde ik een hand op uit het water om de blauwe plek aan te raken, maar toen mijn hand boven de wateroppervlakte kwam, viel me wat vreemds op.
Fronsend bracht ik mijn beide handen dichter naar mijn gezicht toe en keek naar mijn huid. Op de huid van mijn handen liepen overal kleine bruine kronkeltjes die me deden denken aan stroom. Ik boog mijn hoofd vol ongeloof nog dichter naar mijn handen toe en merkte op hoe de honderden lichte, bruine stroom kronkels langzaam bewogen.
Nog beter gezegd, de manier hoe de lijnen zich over mijn handen bewogen leek precies op hoe bliksem door de lucht heen krakelde. De kronkels waren een aantal tonen donkerder dan mijn eigen huidskleur waardoor het me niet meteen super erg opgevallen was, maar het was een groot genoeg verschil in kleur dat ik het zag toen ik er aandacht aan besteedde.
'Wat de fuck?' mompelde ik zacht en strekte mijn armen ver van me weg, kijkend of er wat zou veranderen, maar nee. Het was super licht en ik voelde niks anders, maar het zag er bizar uit. Wat was dit? Wat gebeurde er?
Vlug stond ik op uit het bad, trok een handdoek uit de kast en bekeek mijn handen onder een beter licht. Het was zo vreemd. Het was net als of de blikseminslag gefilmd was, er een bruine filter overheen zat en het in slow motion zo op mijn hand geplakt was.
Onderzoekend bracht ik mijn vingertoppen naar elkaar toe en tussen de toppen ontstond er een blauwe elektriciteit, tenminste, zo zag het eruit. Ik had geen idee wat het was. Het voelde niet pijnlijk, het tintelde zacht als ik dat deed en vol ongeloof begon mijn hart sneller te slaan.
Ik had geen idee wat ik moest doen of wat dit inhield, maar ik besloot zo snel mogelijk naar Albus te gaan.
Razendsnel had ik kleding aan getrokken en had ik de openhaard gezegd dat ik naar Albus' kantoor wilde en ik wachtte stil tot ik toegang kreeg. Het duurde echter niet lang tot ik die toe gang had en ik door de groene vlammen in mijn haard stapte en in Albus' kantoor terecht kwam.
'Het spijt me dat ik u stoor, headmaster, maar-' begon ik vlug en buitenadem, terwijl ik mijn handen voorzichtig voor mijn lichaam hield.
'Rustig aan Emma, is alles oké?' begon hij en was gealarmeerd opgestaan bij het zien van mijn paniek. Ik kon er niks aan doen, de paniek was automatisch in me opgekomen toen ik de kronkels zag. Voorzichtig kwam hij om zijn bureau heen, op me af lopen en bekeek me fronsend, terwijl hij zijn halfronde brilletje op zijn neus zette.
'I-ik weet het niet, headmaster,' zei ik zacht en keek neer naar mijn trillende handen door de adrenaline. Fronsend volgde hij mijn blik en keek naar mijn handen.
'Waarom ga je niet eerst even zitten, terwijl ik wat thee voor je zet zodat je wat kan kalmeren,' zei hij en voordat ik nog maar kon protesteren, had hij een stevige hand op mijn schouder gelegd en me in een stoel gedrukt.
Ik durfde mijn handen nergens neer te leggen en hield ze dus ongemakkelijk omhoog, terwijl ik nog steeds de licht bruine lijnen zag kronkelen over mijn huid.
Albus knipte in zijn vingers, waarna er een huiself voor hem verscheen en gretig naar hem keek, klaar om te werken met plezier.
'Dobby, zou je alsjeblieft wat van mijn speciale thee willen halen voor miss Lewis hier?' vroeg Albus beleefd aan de kleine huiself die nieuwsgierig met zijn oren draaide en me aan keek.
'Natuurlijk doet Dobby dat, headmaster. Met plezier, headmaster Dumbledore,' zei Dobby met een piepstemmetje. Niet veel later verdween hij en waren Albus en ik weer alleen.
'Wat is er aan de hand, Emma?' vroeg hij toen zacht, de bezorgdheid duidelijk te horen in zijn stem. Hij nam niet de moeite om weer te gaan zitten achter zijn bureau, maar kwam naast me zitten in de tweede bloementjes zetel die voor zijn bureau stond.
Ik liet voorzichtig mijn handen aan hem zien.
'Ik heb geen idee wat er aan de hand is, maar uit het niets waren deze... kronkels op mijn handen,' zei ik zacht en Albus tilde zijn hand op om het aan te raken.
'Mag ik je hand aan raken?' vroeg hij en ik twijfelde.
'Ik weet niet of dat wel zo handig is...' zei ik en met een opgetrokken wenkbrauw keek hij me aan. 'Ik weet niet wat het doet,' legde ik uit en liet hem zien wat ik bedoelde. Als ik mijn vingers naar elkaar toe bracht ontstond er tussen de twee punten een soort blauwe stroom overdracht. Het waren dezelfde kronkels, alleen blauw en ze tintelde licht. Het ontstond echter pas op het punt dat mijn vingers elkaar bijna aan raakte.
Albus humde zacht, maar maakte toch aanstoot om mijn hand te pakken. Ik liet het toe, terwijl ik mijn adem in hield, bang dat hij geëlektrocuteerd zou worden, maar dat gebeurde niet. Ook als hij bijna contact maakte met mijn huid verschenen de kleine blauwe kronkels.
Terwijl Albus mijn hand vasthad, popte Dobby de huiself het kantoor binnen, zette een stomende kop thee op het bureau voor me, glimlachte naar me en verdween weer.
'Wat is het?' vroeg ik zacht, maar Albus leek verbaast de huid af te tasten.
'Ik weet het niet,' zei hij en draaide mijn hand om. Ook op mijn handpalm liepen de kronkels. Het liep door tot ongeveer mijn pols, waar ze langzaam uit dunde en verdwenen.
'Ik zat in bad toen ik het ontdekte, ik heb het nog nooit eerder gezien,' vertelde ik hem en hij humde, waarna hij zijn oudere, gerimpelde vingers over mijn pols liet glijden.
'Wat is dit?' vroeg hij, terwijl hij wees naar de blauwe plekken die Severus had aangebracht. Vliegensvlug had ik een smoes bedacht, een smoes die ik vaker gebruikt had tegen mensen als ze de blauwe plekken zagen van Jack en slikte nerveus bij die realisatie.
'Niks, ik heb een nieuwe jas en de borders van de mouwen waren nat geworden en gaven af,' loog ik en Albus keek op naar mijn gezicht. Zijn blauwe ogen twinkelde, terwijl hij me diep aan keek. Niet veel later keek hij weer weg en pakte mijn andere hand op.
'Oké,' zei hij zacht en ik vroeg me af wat hij dacht.
Na een tijdje gezeten te hebben en vragen beantwoord te hebben over de kronkels op mijn handen, had ik mijn thee op en was ik teruggetrokken naar mijn kamers. Albus zei dat hij op dit moment geen gevaren zag en we dus moesten wachten tot er wat zou gebeuren. Hij had meerdere medische spreuken op me gebruikt en testjes gedaan. Ook was de thee die hij me gegeven had honderd procent zeker gemengd met was kalmeringspotion en wellicht een lichte slaappotion, want zodra ik terug in mijn kamer stond, was ik naar bed gegaan en direct in slaap gevallen. Mijn zorgen over Severus, Jack, school en mijn ouders verdwenen als sneeuw voor de zon.


Iedereen super erg bedankt voor alle lieve berichten en het begrip(flower). Ik was al bang geweest dat nadat ik een maand niks van me had laten horen niemand het meer zou lezen op een of andere manierxDMaar ik ben blij om te zien dat dat niet zo is (:

Reacties (5)

  • ellenlemon

    Als je eens tijd nodig hebt, fan is dat geen probleem. Je verhaalt blijft top eb ik ben blij dat je verder schrijft:)

    3 maanden geleden
  • NicoleStyles

    Al moet ik maanden wachten, dit verhaal is veel te goed om links te laten liggen.
    En We are only human after all, dus relax, haal adem en neem wat van de speciale thee van albus hahaha

    3 maanden geleden
    • Lente2

      Precies dit!!!

      3 maanden geleden
    • RickmanLover

      Whahahhaha, misschien moet ik wat van zijn speciale thee nemen jaxDMaar bedankt voor je reactie(flower)

      3 maanden geleden
  • VampireMouse

    Tuurlijk tonen we begrip. Dat is het enige wat we dan kunnen doen toch, je zit in een menselijke situatie haha.

    Maar weer super mooi geschreven!!!!
    ❤️

    3 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    “Speciale thee” ja ja ja...

    3 maanden geleden
  • Muizlet

    Wat een mazzel, had ik vanochtend het laatste hoofdstuk gelezen en dan is er nu een nieuwe!(H)

    3 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen