Ik was begonnen aan mijn presentatie uit typen en alle afbeeldingen zoeken die hier bij toegevoegd moesten worden. Het geheel duurde een tijdje, maar uiteindelijk kwam ik redelijk ver met mijn werk. Louis had zijn wang inmiddels tegen mijn pantalon aan gevleid.
Het geluid van zacht gesnurk vulde de ruimte. Het voelde alsof er een snorrende kat op mijn schoot lag. En dat gevoel had ik altijd wel gewaardeerd. Dat deed me tevens denken aan vroeger, gezien we toen ook een kat hadden. En die kat lag ook altijd op mijn bed of op mijn schoot. Het was iets dat me altijd gerust stelde wanneer het een grote chaos in huis was. Ergens was het vreemd dat Louis dat gevoel weer terug riep bij me, maar het was ook een positieve associatie, dus dat maakte het goed.
Mijn blik dwaalde naar de oplichtende display van de telefoon die nog op Louis' torso lag. Op de display stond dat hij drie gemiste oproepen had van Lottie. Ik fronste, waarna ik de telefoon oppakte en even naar de display keek. Het oproep scherm kwam weer tevoorschijn. Het kon ook dringend zijn als ze zo vaak belde.
En dus besloot ik maar te antwoorden, gezien ze me toch wel kende en Louis niet op kon nemen in deze staat van zijn.
"Met Harry" begon ik.
"Oh, hey Harry?" zei Lottie verbaasd, waarna ze even grinnikte. Het was geen slecht nieuws gokte ik zo. Anders lachte ze ook niet.
"Hé Lottie, is er iets ernstigs aan de hand?" vroeg ik nu.
"Nee hoor, ik wou alleen aan Louis vragen hoe zijn afspraak bij de therapeut was gegaan" legde ze uit. Ik keek even naar Louis en aaide vervolgens weer door zijn haren, wat nog meer leek alsof ik een kat op mijn schoot had liggen.
"Louis doet een schoonheidsslaapje" deelde ik mede terwijl ik trots naar mijn vriend keek. Niet trots omdat hij sliep. Trots omdat ik hem mijn vriend mocht noemen.
"Wordt hij er ook mooier op?" vroeg ze nu grappend.
"Kan hij nog mooier worden?"
"Ik kan me helemaal de reactie van Gemma inbeelden momenteel" zei Lottie lachend.
Ik grinnikte "ik ook wel ja".
"Weet je toevallig meer over zijn ervaring?" vroeg ze nu.
Ik maakte een afkeurend geluid "hij heeft er niets over verteld. Ik vroeg wel of er iets mis was en hij zei dat hij enkel moe was" .
"En geloven we dat?" vroeg ze verder.
Ik aaide Louis nog steeds "moe geloof ik maar al te graag, hij is echt knock-out. Maar of het goed gegaan is weet ik niet. Ik ga er wel van uit, maar je weet het maar nooit".
"Nou ja, ik bel wel terug dan op een later tijdstip. Hoe laat denk je dat gelegen komt?"
"Ik was van plan om rond zes uur te eten, dus ik gok dat als je rond zeven belt, hij zeker wel actief is" legde ik uit.
Lottie maakte een bevestigend geluid en nam afscheid van me, waarna de welbekende pieptoon te horen was. Ik legde Louis' telefoon weer naast me neer en focuste me op mijn schoolwerk. Het was inmiddels al half 6, dus het koken moest ik maar zo spoedig mogelijk gaan doen. Ik besloot maar weer eens die lasagne te maken die Louis zo geweldig vond. Dat had hij vandaag wel verdiend, na al zijn inspanningen. Wellicht konden we tijdens het eten ook nog wat meer praten over zijn sessie, wanneer hij dat zelf ook wou. Therapeuten hadden geheimhoudingsplicht en vroegen ook van hun cliënten om alleen te delen wat er gaande was tijdens sessies, wanneer ze dat zelf wouden. En ik wist niet hoe veel Louis los wou laten.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen