De volgende dagen bleef ik steeds wachten op de politie. Maar ze kwamen maar niet. Niemand kwam. Af en toe kwam de caravan, camper, of waar ik ook in zat, in beweging. We leken ergens naartoe te reizen, maar Joost mocht weten waar. Terwijl ik er in het begin zo overtuigd van was geweest dat de politie heus wel zou komen, en dat Barker en de andere artiesten zich niet zo makkelijk om zouden laten kopen, leek die hoop langzaamaan te vervagen.
Haec kwam me elke dag eten brengen, wat ik na nog een keer flauwvallen en deze keer voor wel bijna een uur buiten bewustzijn zijn niet meer kon weigeren of het zou mijn dood worden. Maar ik vond het verschrikkelijk om zo toe te geven en zijn eten te eten. Ik voelde me verslagen, alsof er gif in het eten zat dat langzaamaan een gevoel van hopeloosheid door mijn lichaam pompte met elke hap. Als ontbijt kreeg ik een gebakken ei met spek, dat tot mijn walging verrukkelijk rook en geweldig smaakte. Als lunch had ik de afgelopen twee dagen steeds iets anders gekregen. Een tosti van dik, donkerbruin brood met zachte kaas en gerookte ham. Daarna een maaltijdsalade, de volgende dag gekruide en gebakken aardappelen met sperziebonen. En als avondeten werd ik ook steeds heerlijke, bijna luxe maaltijden voorgeschoteld. Bij de maaltijden kreeg ik proteïnedrankjes of smoothies. Haec zei dat ik daarmee wat meer opgepept zou worden. Waarvoor wist ik nog niet.
En al dat allemaal bracht me een beetje van de kaart. Haec had me ontvóérd. Hij had me met dwang meegenomen en hield me opgesloten in een kleine kamer in een of ander reituig naar weet ik veel waar. Hij claimde dat zijn motieven een gebrek aan geld waren, dat hij me nódig had. Maar waarom kreeg ik dan voedsel wat in een vijfsterrenhotel thuishoorde? Was dit soms weer één van zijn verkooptrucs? En manier om me hem te laten vertrouwen? Mooi niet. Ik zou er niet intrappen.
Daarnaast nam hij me na het ontbijt, tussen het ontbijt en de lunch in, na de lunch, en voor en na het avondeten mee naar de “badkamer”. Dat was qua ruimtelijkheid meer een grote verhuisdoos met een nog kleinere douche er in geperst. Ik had net de ruimte om vijf keer per dag mijn behoefte op de wc te doen, en elke avond eventjes met lauw water te douchen.
Dat waren de enige ruimtes die ik in de vier dagen als “artiest” van Haec had gezien; de badkamer en mijn “kamer”. Ik wist niet wanneer ik aan de bak zou gaan, en wat ik dan wel niet moest gaan doen.

‘Leo?’
Ik antwoordde niet.
‘Leo?’ herhaalde Haec wat harder.
Ik bleef stil naar mijn blote tenen kijken. Het was warm in mijn kleine, benauwde hokje. Waarschijnlijk stond de zon er ook wel de hele dag op te schijnen. Dus had ik mijn schoenen en bezwete sokken uit gedaan en zat levenloos mijn voeten te bestuderen. Zo had ik het afgelopen uur gezeten, met mijn tenen wiebelend en het litteken bekijkend. Die had ik vier jaar geleden gekregen toen ik achter een steen was blijven hangen toen ik met Brian in het meertje aan het zwemmen was.
Naast mijn blote voeten lag de stapel met schone kleren die Haec me had geven, maar die ik keer op keer had afgeslagen. Ik was bang dat hij mijn oude weg zou gooien als ik die uit trok.
Ik had verwacht dat Haec mijn naam voor een derde keer zou herhalen, maar nu zag ik zijn glanzende schoenen vanuit mijn ooghoek naar me toe schuifelen.
Ik hapte geschrokken naar adem toen zijn harde hand me bij mijn schouder pakte, en dat klonk opeens een stuk harde in de kleine, lege kamer.
Haec sleurde me omhoog, richting de deur.
‘Laat me los!’ sputterde ik.
‘Ik heb het je nog lief proberen te vragen.’ Haec klonk als een “teleurgestelde” kleuterjuffrouw die aan een kleuter uitlegde waarom hij in de hoek moest staan. ‘Kom hier.’
Voordat ik me kon verzetten bedekte een donkerblauwe stof, waarschijnlijk een theedoek, mijn ogen, en greep Haec me, opeens weer heel voorzichtig, bij mijn pols en leidde me geblinddoekt de deur uit.
‘We kunnen geen risico’s lopen.’ verklaarde hij de reden van de blinddoek. Niet erg behulpzaam, want wat de “risico’s” waren was als nog vaag. Risico’s dat ik gezien werd? Risico’s dat ik mijn omgeving zag en weg kon rennen?
We liepen een trapje af en ik voelde heet asfalt onder mijn blote voeten. Aan dat, en aan een zacht, warm briesje op mijn huid kon ik voelen dat we buiten waren. Mijn haar werd warm door de zon die er op scheen, en er hing een geur van gedroogd gras en uitlaatgassen in de lucht. Even later prikte er een deurmat onder mijn voeten, gevolgd door de koele vloer van een huis.
Toen mijn pols waar Haec me vasthield omhoog ging, en mijn schenen tegen een traptrede stootten, begon ik te verzetten. Haec wou me een trap op krijgen. Nou, mooi niet! Ik had weg moeten rennen toen ik nog buiten was!
‘Werk nou eens mee, rotjong!’
Zoals eerder, ging er een schrik door mijn borstkas bij de plotselinge agressiviteit. Normaalgesproken ging er altijd een geveinsde zachtaardigheid in de luch wanneer Haec er was, maar soms leek die even weg te vallen, en kwam zijn ware aard naar boven. En dan werd ik even heel erg bang. Zeker nu, nu ik van mijn zicht ontdaan was.
Wat ik letterlijk en figuurlijk niet aan had zien komen, was een harde klap tegen mijn achterhoofd, met de vlakke hand.
‘Meekomen!’ siste de rauwe stem van de man van de hand die me zojuist geslagen had.
‘Doe eerst die blinddoek af!’ Ik probeerde me nog te verzetten, tevergeefs.
Nog een klap, en Haec die me onder mijn oksels greep en de trap op sleurde. Ik kon eindelijk weer zien toen hij ruw de theedoek van mijn hoofd af rukte en me een kamer in duwde. Deze kamer was niet veel anders dan die waar ik de laatste dagen in had gewoond. Ook wit, ook afgeplakte ramen, en een identiek matras in de hoek van de kamer. Maar hier was niet alles inclusief de muren en de vloer van het plastic als dat in een caravan was, en deze kamer was een stuk groter.
‘Hier heb je meer ruimte.’ Haec leek opeens weer afschuwelijk veel in zijn sas.
‘Ruimte voor wat?’ snauwde ik.
Haec lachte honend. Zijn buik schudde er van. ‘Dacht je dat ik je gewoon eten zou blijven geven en rond liet hangen voor niks?’ Er volgde opnieuw een lach. ‘Werken, zul je.’

Reacties (1)

  • Butterflygirl

    Oh wauw. Fight him bitch, fight him till you die.
    En upload!;)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen