Vermoeid liet James zich op de bank zakken. De wolf lag in de logeerkamer in bed. Het was een ongemakkelijke tijd geweest. Remus die praktisch door James ontvoerd was, in James' huis te eten had gekregen en daarna in een schone pyjama gehezen was om naar bed te gaan. Beide mannen hadden net gedaan alsof James niet de slaapkamerdeur op slot had gedaan.
      Hij had geen keuze gehad nu hij de wolf in huis genomen had. Merlin, hij had een familie! Hij moest zijn vrouw en zoon veilig houden. Hij sloot zijn ogen en zuchtte diep. Als er iets met hen zou gebeuren door James' keuzes, zou hij niet met zichzelf meer kunnen leven.
      De bank deukte iets in en er werd een arm om hem heen geslagen. Met een waterig glimlachje opende hij zijn ogen om naar Lily te kijken. Hij kon nog altijd niet geloven dat hij haar daadwerkelijk zijn vrouw mocht noemen. Lily Potter.
      Ze vroeg niks en hij zei niks. Hij had haar nooit verteld over Sirius. Over hoe hij langzaam krankzinnig aan het worden was. Lily adoreerde Sirius Black. Ze zou hem nooit geloven als hij het verteld zou hebben. Zij zag niet hoe de blik in Sirius' ogen veranderd was en nog steeds veranderde. Ze zou zeggen dat het logisch was dat Sirius anders was na de oorlog. Hij had zoveel offers gemaakt en zoveel mensen verloren. Maar zij was niet aanwezig geweest toen hij zijn eigen ouders tot krankzinnigheid gemarteld had. Zij had niet gezien hoe hun geest gebroken was en hoe Sirius zichzelf erbij had meegenomen.
      "Ik ga nog even bij Harry controleren," zei ze. "Kom je ook zo naar bed?"
      James knikte, maar maakte geen aanstalten om overeind te komen. "Verdomme Sirius," mompelde hij toen Lily de kamer uit was. "Waarom probeer ik het zelfs nog?"
      Hij wist waarom. Ergens in hem was er iets dat zijn oude vriend miste. Hij miste de grappen, de eindeloze uren dat ze gepraat hadden onder het genot van drank die ze de school binnen hadden gesmokkeld. Hij miste de onzelfzuchtige jongen die de schuld van een grap die was misgegaan op zich had genomen omdat James anders een belangrijke wedstrijd zou missen. De jongen die hem had uitgelachen om zijn crush op Lily, maar hem vervolgens wel geholpen had om ervoor te zorgen dat hun eerste date vlekkeloos zou verlopen. De jongen die zijn getuige bij de bruiloft was geweest.
      Maar die tijd lag ver achter hun. Die jongen was verdwenen en had plaatsgemaakt voor een man die James niet kende. Een met wreedheid in zijn ogen.
      "Verdomme Sirius!" Hij had het al gezegd, maar het was het waard om te herhalen. Hij was toch opgestaan. Met vlakke hand gaf hij een mep tegen de deur, waarna hij er met zijn hoofd tegenaan leunde. Het materiaal voelde koel aan. "VERDOMME!"
      Zoveel kansen had hij Sirius gegeven. Zoveel dingen had hij door de vingers gezien. Hij had zich mee laten trekken door Sirius. Keer op keer. Hij had gedaan alsof hij niet zag hoe Sirius aan het vervormen was. Hij had de andere kant op gekeken, was blijven lachen en had gedaan alsof Sirius nog altijd dezelfde persoon als voor de oorlog was.
      Hij had precies gedaan wat Sirius wilde, zelfs al had alles in hem gezegd dat het niet verstandig was. Dat het ethisch niet kon. Maar Sirius was praktisch zijn broer. Hij was het aan Sirius verontschuldigd, of zo vertelde Sirius hem altijd. Sirius kende al zijn zwakke punten. Lily, Harry. Sirius had alles opgeofferd wat hij had om hen veilig te houden, en James zou voor altijd bij hem in het krijt staan.
      Zou het anders zijn geweest als hij Sirius niet gevraagd zou hebben om Secret Keeper te worden? Misschien zou er niks veranderd zijn. Hij wilde dat alles anders was.
      Hij zuchtte. Wat als, wat als, wat als. Het veranderde allemaal niks. Ontelbare keren was hij hier al overheen gegaan. Hij was moe. Altijd maar weer rende hij met Sirius mee, en niks van wat hij zei leek nog tot de man door te dringen. Kon hij nog langer doen alsof hij niet compleet genegeerd werd? Kon hij nog langer rennen? Wanneer zou de façade vallen?
      Hij gaf nog een mep tegen de deur. Tranen liepen over zijn wangen. Waarom leek elke beslissing de verkeerde te zijn? Hij had nu de wolf om wie hij zich druk moest maken, hij had Sirius, hij had zijn gezin. Tijdens de oorlog had hij beloofd dat hij voor Lily en Harry zou zorgen. Dat hij hen veilig zou houden en sterk zou zijn voor ze.
      Waarom moest hij nu de oorlog was afgelopen alsnog die belofte breken?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here