Foto bij H.122.

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Ik knik bevestigend en zonder nog iets te zeggen loop ik naar boven toe, voor een allerlaatste keer. Ik loop de slaapkamer binnen, voor een allerlaatste keer. Voor een allerlaatste keer ga ik op het bed zitten en ik haal uit mijn jaszak een briefje. Mijn laatste woorden aan Evan.
Jij kunt het niet begrijpen en ik kan het niet uitleggen.
Ga niet naar me op zoek.
Het spijt me.
Vertrouw me.
Ik hou van je.
-Gioa

Er zijn nog duizend andere dingen die ik hem zou willen vertellen, maar voor deze ene keer - deze laatste keer - is het me niet gegund dat het meer dan dit kan zijn.

Ik dacht nooit meer dat ik hier ooit zou zijn. In dit huis. De laatste keer dat ik hier was, was de grond besmeurd met Ammays bloed. Nu is het er schoner dan het ooit is geweest. Evan loopt met me mee naar binnen, maar James blijft achter bij de auto, alsof hij voelt dat hij in dit huis niet op zijn plaats zal zijn.
Mijn voetstappen galmen door de ruimte wanneer ik een beetje onbeholpen een inspectierondje loop door de benedenverdieping. Het ruikt nog naar chloor en bleek en wat ze wel niet nodig hadden om het bloed weg te krijgen. Het is er te stil. Ik heb hier gehuild. Ammay heeft hier gegild. Mijn moeder heeft hier gescholden. En nu is het doodstil.
‘Gioa?’ vraagt Evan naar een tijdje, maar ik steek mijn hand op om hem tot stilte te manen. Het is hier te stil, maar als ik nu ook nog al het geluid om me heen moet verwerken, dan breek ik. Misschien, heel, héél misschien, is het wel goed dat het hier een keer stil is.
Ik loop naar de bank en ik kan alleen maar denken aan die keer dat ik 's avonds naar beneden kwam toen ik nog heel jong was en mijn ouders samen op de bank televisie zaten te kijken. Mijn vader zat in de hoek en mijn moeder lag met haar hoofd op zijn schoot. Hij aaide haar over haar achterhoofd, verkende de structuur van haar haren. Zij speelde op haar beurt afwezig wat met een rafelig plekje op zijn spijkerbroek. Een jaar later, toen mijn vader weg en mijn moeder leeg vanbinnen was, lag ze daar weer op de bank. Op haar zij. Opgekruld. Haar hoofd lag op de plek waar mijn vader hoorde te zijn en ze speelde afwezig wat met een rafelig randje op het bankkussen.
Wat ik op dat moment niet begreep, maar nu wel, is dat een van de wreedste dingen die leven met je kan doen, haar overkomen is. Zij was vervloekt omdat ze iemand was die geweld haatte, maar toen werd ze volgepropt met wreedheid en woede en tijdenlang heeft ze zichzelf aan stukken gescheurd om degenen om zich heen te beschermen. En toen ze haar eigen geest kapot had gemaakt, waren Ammay en ik aan de beurt. Ze moet vast heel veel van me gehouden hebben.
Ik draai me snel weer weg, alsof die gedachte daarmee ook kan verdwijnen, maar ik weet wat de waarheid is: Ik hield ook ontzettend veel van haar. We zijn niet altijd zo geweest.
Maar toen vermoordde ze je zusje. spreek ik mezelf streng in gedachten toe. En nu is dit het enige wat we ooit nog kunnen zijn.
Ik loop weg, naar de trap, de werkelijkheid achter me latend. Ik loop zo snel naar mijn slaapkamer, dat de herinneringen me niet in hebben kunnen halen, maar zodra ik daar sta, weet ik weer hoe ik daar zo vaak in bed gelegen heb, Ammay tegen me aan geklemd terwijl ze als versteend tegen me aan lag. Haar grote ogen keken het duister in. Ze beet op haar duimnagel. Ik moest haar eraan helpen herinneren om te blijven ademen. Ik lag daar met de enige waar ik nog van hield in mijn armen en wachtte om voor haar te sterven.
Ik probeer het nachtkastje open te krijgen, maar mijn vingers zijn te verdoofd om grip te krijgen op het hendeltje. Uiteindelijk is het Evan die het laatje voor me opent wanneer hij na vijf minuten naar boven toe komt om te kijken of het goed met me gaat.
Er liggen maar een paar dingen in het kastje: een roze haarspeld met kleine, gele stippen erop die waarschijnlijk zonnetjes voor moeten stellen, drie zwarte haarelastiekjes, een paar muntjes waar je nog geen pakje kauwgom van zou kunnen kopen en de ketting met de turquoise topaas die ik voor haar verjaardag had gekocht.
Ik pak het sierraad vast en veeg een denkbeeldig laagje stof van de edelsteen. Ik geef mijn tranen de kans niet om me te overmeesteren en probeer het ding om te doen, maar mijn handen zijn zo gevoelloos en onvast dat ook nu Evan me moet helpen. Zodra het collier om mijn nek hangt, laat ik mijn handen doelloos weer zakken, maar hij pakt ze in de zijne.
'Je handen zijn zo koud,' zegt hij bezorgd.
'Het is ook koud,' brom ik, maar het is zomer en hij heeft het zelf absoluut niet koud. In andere omstandigheden, zou ik het misschien wel warm gehad hebben. Toch maak ik stijfkoppig mijn handen los, ondanks dat ze weer beginnen te beven.
Hij is even stil, maar steekt dan zijn hand naar me uit. Zijn vingertoppen blijven een paar seconden doelloos boven de topaas hangen, maar dan raakt hij het toch aan, zo voorzichtig dat zelfs ik begin te denken dat het elk moment kapot zou kunnen gaan.
'Dat is de hanger die je voor Ammays verjaardag had gekocht,' zegt hij zacht en ik knik.
Even kijk ik hem aan, maar zijn blik is ondraaglijk liefhebbend en warm, zodat ik er opnieuw aan word herinnerd dat hij ontzettend veel van me houdt en ik over een paar uur weg zal zijn, dus kijk ik weer weg. Dan zeg ik: 'Ammay verdient het om haar moordenaar veroordeeld te zien worden.'

Reacties (3)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven

    2 jaar geleden
  • BethGoes

    Wow hele discussie hierboven:D

    2 jaar geleden
  • Luckey

    Laat der biet weg gaan!!
    Ik doe je wat!

    3 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Fight me.

      3 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Of eigenlijk liever niet, ik houd er niet van om mensen pijn te doen.:S

      3 jaar geleden
    • Luckey

      Laat der dan niet weg gaan!
      Je kan ook een keer leuke deeltjes schrijven in plaats van de ene ellende naar de ander over te stappen

      3 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Die leuke deeltjes zijn ee ook wel, tussendoor. Of maar ene half deeltje. Of een kwart. Haar leven us momenteel gewoon een beetje een sh*tshow. Ik zal geen spoilers geven, maar het gaat nu een tijde bergafwaarts, maar ze zal weer een reden vinden om te glimlachen. Ik geef je mijn woord.

      3 jaar geleden
    • Luckey

      Ik hoop het een keer. Want dit ja wel te veel voor iemand en leest ook niet meer heel leuk zeg maar. Want je verwacht nu al dat niet goed gaat aflopen

      3 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Wie zegt dat het niet goed af gaat lopen?

      3 jaar geleden
    • Luckey

      Nee je snap me niet
      Als ik nu een deeltje van jou binnen krijg en ga lezen.
      Denk ik al meteen. Oh dit gaat wel weer fout aflopen. Omdat ze het altijd slecht heeft.

      3 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Ik snap wat je bedoelt. Hoe zou ik het kunnen verbeteren zodat het verhaal fijner is voor jou om te lezen? Ik wil mezelf graag verbeteren.

      3 jaar geleden
    • Luckey

      Dat je het wat langer gaat reken. voorbeeld dat je uit 1 van de jongens ogen had kunnen doen toen ze net was neer geschoten dat evan zich zorgen maakt en dat die niet bij der mocht komen. dan heb je niet het enen drama moment op de andere. of dat toen ze thuis was dat er is paar dagen niks gebeurd en dat ze beetje evan liep te pesten, james liept te stangen, nieuwe puppy ging halen voor evan. zoiets
      snap je een beetje zo?

      3 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Ik zal denken hoe ik dat zou kunnen doen met de verhaallijn die ik nu in mijn hoofd heb. Ik zal de tijdlijn wat moeten rekken, maar ik kan er vast wel wat mee doen. Dankjewel voor de feedback!

      3 jaar geleden
    • Luckey

      was nog vergeten te tikken
      maar dat hoeft dan ook geen 10 hoofstukjes lang maar gewoon 1 eentje dat je even denkt als lezer. ze heeft het ook eens een keer leuk of zo denken de jongens.

      graag gedaan ben benieuwd wat je van plan bent

      3 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Ik zal ermee werken.

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen