Foto bij 34.

Thorin had geen idee hoe lang de aanval nog duurde, hij bleef slaan met zijn zwaard en het eikenschild die hij nog steeds bij zich droeg tot de laatste ork in elkaar zakte. Hierna zakte hij zelf even naar op zijn knieën en keek rond zich heen, het voelde alsof hij in een trans zat. Van het volledige leger waren er maar zo’n 20 dwergen die het overleefd hadden. Na een paar seconden kwam Thorin alweer tot het besluit dat dit het moment niet was om te gaan zitten, hij was nu een leidersfiguur geworden. Dwergen keken naar hem als voorbeeld, zochten steun of advies over wat ze nu moesten doen. Pijnscheuten trokken doorheen Thorin’s volledige lichaam wanneer hij zichzelf opnieuw rechtop duwde, hij liet echter geen kreun horen en liep al snel richting de plaats waar zijn grootvader neergeslagen werd. Toen hij het lichaam van zijn grootvader terugvond en wat verderop het hoofd zag liggen voelde hij de tranen opkomen, hij probeerde zijn tranen in de slikken, maar een zachte snik ontsnapte. Geschrokken van zichzelf keek Thorin rondom zich om zeker te zijn dat niemand dit gehoord had. Een prins hoorde niet te huilen, de laatste keer dat hij gehuild had was op de begrafenis van zijn moeder geweest. Zelf voor Frerin had hij geen traan gelaten, deze zou dat niet gewild hebben. Hij zou zijn broer nog steeds als zijn sterke voorbeeld willen zien. Nu moest Thorin zich ook sterk houden, nog meer dan toen Frerin stierf. Nu was Thorin namelijk de laatste in lijn buiten zijn zus en haar kinderen, maar deze waren nog te jong om een volk te leiden dus deze zware taak viel nu op zijn schouders. Na nog een laatste blik op zijn grootvader geworpen te hebben keek Thorin op naar de overlevenden ‘Ik wil dat drie dwergen mijn grootvaders lichaam in doeken winden, zijn volledig lichaam!’ De andere zoeken naar Farin, mijn zusters man!’ beviel Thorin de overblijvers. Vele van hen zaten ook neergehurkt en huilden. Het was niet dat Thorin geen medelijden had, maar men had geen tijd om nu te rouwen. Gelukkig zagen ook de andere dwergen dit en deden wat hun prins van hen vroeg. Thorin zelf liep over het veld en zocht zijn vader. Hij bekeek elke dwerg van de eerste tot de laatste en kwam hierbij tot de conclusie dat zijn vader nergens tussen lag. Dit kon maar 1 ding betekenen, hij was niet dood! Even dacht Thorin eraan om de berg in te gaan op zoek naar zijn vader, mogelijks was deze gevangen genomen. Maar nog voor hij het idee kon uitwerken kwam het besef dat het een zelfmoordmissie zou zijn. De bergen zouden nog steeds vol kunnen zitten met orks. Mogelijks hielden zij zich gewoon gedeisd wachtend op een nieuwe aanval. Ze moesten hier zien weg te komen, wanner zij stierven zou Thrain zeker nooit gered kunnen worden. Toen de dwergen Farin’s lichaam en dat van Thror ingepakt hadden gaf Thorin het bevel terug te keren naar de vrouwen en kinderen. Daar zouden Thror en Farin nog een waardig afscheid krijgen.

Reacties (1)

  • Croweater

    Arme Dis, nog meer verliezen om te verwerken:(

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen