Sometimes you get the best light from a burning bridge

      Skyeler haar hart begon als een razende te bonken toen ze opmerkte dat Silvano en Caleb haar kant op gelopen kwamen. Ze trok een wenkbrauw op terwijl ze de twee aandachtig bleef volgen. Waarom liepen ze zo langzaam? En waarom week Caleb geen seconde van Silvano zijn zijde af? Skyeler voelde dat er iets aan de hand was maar ze kon haar vinger er niet op leggen. Ze haalde even diep adem en nam snel nog een grote slok water.
      "Hey, gefeliciteerd met je rol." De woorden klonken zo vriendelijk maar waarom kwamen ze dan zo hard aan? Silvano stak zijn hand naar haar uit die ze netjes schudde. "Ja dankje, jij ook!' zei ze vriendelijk terug terwijl ze onderzoekend naar Caleb keek. Waarom moest hij hier bij blijven?
      "Hoe-hoe is het met je?" klonk het twijfelend uit Silvano zijn mond. "Ja, goed. Veel aan het werk, zoals altijd" antwoordde ze opgewekt. Het was de waarheid maar het voelde alsof ze loog omdat ze een groot deel achterwegen liet. Hij hoefde niet te weten dat ze de break-up nog steeds niet verwerkt heeft en dat ze zichzelf daarom onderdompelde in werk. Hij hoefde al helemaal niet te weten dat ze niemand anders wilde vertrouwen. Was ze überhaupt wel over hem heen?
      "Hoe gaat het met jou?" vroeg ze netjes terug terwijl ze van zichzelf begon te balen. baalde. Ze wilde zoveel andere dingen weten. Had hij spijt van bepaalde situaties? Was hij er al overheen? Had hij ondertussen al seks met anderen gehad? Skyeler wist dat ze dat niet aan hem kon vragen en hield het daarom bij de standaard vragen die normaal waren om te stellen.
      Uit het niets begon ze zacht te lachen. Ze wist zelf ook niet waar het vandaan kwam, misschien kwam het door de spanning die door haar lijf aan het gieren was. "Sorry, maar dit is eigenlijk toch gewoon gek?" zei ze terwijl ze beetje bij beetje stopte met lachen. "Om elkaar op deze manier weer terug te zien..." vervolgde ze zichzelf terwijl ze haar ogen even neersloeg. Het was de spanning die ze voelde maar vooral de harde waarheid die ervoor zorgde dat er wat tranen in haar ogen kwamen te staan. Ze hield zichzelf voor om rustig te blijven ademhalen en er zo min mogelijk van te laten merken. Het was toch te idioot voor woorden hoe ze zichzelf aan het gedragen was? Een lachbui die overging in prikkelende tranen, ze leek wel gek. Maar wat was dan de juiste manier om hiermee om te gaan?



Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen