Dana veegde een stille traan van haar wang terwijl ze vanuit de deuropening nog één blik op Juice’ slapende gezicht wierp. Zijn armen waren rond het dekbed geklemd en in het schemerlicht kon ze nog net zijn tattoos onderscheiden. Oh, hoe graag wilde ze weer terug kruipen in zijn beschermende omhelzing…
      Ze haalde diep adem en kromp ineen toen er een snik tussen haar lippen vandaan schoot.
      Hij hoorde het niet, zoals altijd was hij diep in slaap.
      Zachtjes sloot ze de deur. Haar hart kromp krampachtig samen, alsof ook dat haar wilde beletten om terug te gaan. Misschien besloot het wel gewoon op te houden met kloppen. Dan was het over, hier en nu.
      Verbeten stapte ze verder door de gang. Nee, haar lichaam was sterker dan dat. Ze had eerder met Maddox samengeleefd, ze kon dat weer. Het was niet voor altijd. Ze zou een manier vinden om zich van hem te ontdoen en dan kon ze opnieuw beginnen. Écht opnieuw beginnen.
      Of ze zou sterven in een poging daartoe. Maar dit was háár strijd en vanaf nu zou zij de enige zijn die nog leed.
      Het was rustig in het clubhuis. De zenuwen stapelden zich op terwijl ze naar de uitgang liep. Als Kozik maar niet degene was die vannacht de wacht hield… Hij zou haar meteen doorhebben.
      Opluchting spoelde door haar heen toen ze Phils postuur herkende. De gezette prospect had een veel zachter karakter dan de anderen en was te onzeker om haar echt te durven tegenspreken. Ze had hem niet vaak gesproken, meestal hield hij zich op de achtergrond en controleerde hij alle binnenkomende en uitgaande berichten.
      Een maatregel die nooit ergens toe had geleid.
      Maddox had gewoon een hele andere locatie uitgekozen om haar te bereiken.
      De gedachte aan haar kwelgeest deed de gal in haar keel omhoog kruipen. Toch toverde ze een beverig glimlachje op haar gezicht toen ze Phil passeerde.
      Door zijn bril heen zag ze zijn verwarde blik.
      ‘Ik heb even frisse lucht nodig.’ Ze zwaaide met haar pakje sigaretten. ‘Even een moment van bezinning. Kan de slaap maar niet vatten.’
      Hij knikte begripvol. ‘Wil je… wil je gezelschap?’
      ‘Nah, ik red me wel. Even alleen zijn kan geen kwaad. Ik zal vlak bij de ingang blijven.’
      Ze liep verder voordat ze haar zenuwen niet langer in bedwang kon houden en stapte door de deur naar buiten. Hij kwam haar niet achterna. Om geen argwaan te wekken, ging ze eerst echt een sigaret op de picknicktafel zitten roken. Spelend met de zilveren aansteker die ze een tijdje terug van Juice had gekregen, staarde ze naar het hek dat ze straks opzij moest schuiven. Ze zag zichzelf daar weer binnenkomen, haar hart bijna ontploffend door de adrenaline die het tijdens de drie uur lange rit naar Charming door haar lijf had gepompt. Ze herinnerde zich nog hoe ze Maddox’ motor neerzette, haar helm afzette en door zoveel ogen werd aangestaard. Was Juice daar toen ook al bij geweest? Ze kon het zich niet meer herinneren. Het was Opie geweest die toen naar haar was toe gekomen, die haar had opgevangen zoals hij haar altijd had opgevangen.
      Ze probeerde de brok in haar keel weg te slikken. Als hij wist welk lot hem te wachten stond, had hij haar daar dan laten staan?
      Nee, dat zou hij niet hebben gedaan. Dat wist ze best. Hij zou alles precies hetzelfde hebben gedaan. Zij niet. Als ze de tijd kon terugdraaien, zou zij álles anders hebben gedaan. Ook als dat betekende dat ze Juice nooit had leren kennen.
      Voor hem zou dat beter zijn geweest. Voor haar misschien ook wel. Dan zou ze hem nooit zo missen als ze straks zou doen. Zoals ze verdomme nu al deed.
      Ze haalde diep adem, liep naar de garage en deed de deur open. Net als de voorgaande dagen was die niet afgesloten: het hek was genoeg. Ze haalde haar helm van de haak, pakte de sleutel van een uitstekende spijker en liep daarna naar haar motor toe. Geruisloos maakte ze de ketting los en deed het hek een stukje open. Daarna duwde ze haar motor erdoorheen.
      Pas een straat verderop durfde ze het voertuig te starten. Inmiddels zag ze geen hand voor ogen meer door de tranen. Spijt wervelde door haar heen. Of dat werd veroorzaakt door het feit dat ze hier wegging of dat ze hier überhaupt gekomen was, kon ze onmogelijk zeggen.
      Maar het deed pijn, als een rauwe wond die te grillige randen had om ooit mooi te kunnen genezen.

Reacties (5)

  • Trager

    Super mooi, maar zo sneu...

    1 jaar geleden
  • FireBrick6

    Noh Dana, je maakt hier mensen sad mee /:

    2 jaar geleden
  • Butterflygirl

    En ze laat geen eens een afscheidsbriefje achter??? Arme Juice!😭

    2 jaar geleden
  • VampireMouse

    Noooo ze gaat echt.... F******ck
    Of kozik staat d'r nu op straat op te wachten...

    2 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Mooi geschreven! Dat ze niet beseft dat ze haar komen halen straks..

    2 jaar geleden
    • Croweater

      Dank je! Ik denk dat ze diep vanbinnen niet gelooft dat ze haar zullen kunnen vinden of bij haar kunnen komen en dat Clay haar niet de moeite waard zal vinden om zijn club voor op te offeren.

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen