Foto bij 082 • Flashes of History

Emma Lewis pov.

We waren in het warme, gezellige restaurant gaan zitten en hadden allemaal ons eten al bestelt. Het was niet superdruk, maar wel vol. Gelukkig was er nog plek en zaten we comfortabel bij een muur. We hadden het afgelopen uur bijgepraat met Steven en oh boy, wat had die een hoop mee gemaakt in de paar maanden dat we hem niet gezien hadden. Hij was een auror, dus het was enig sinds te verwachten natuurlijk, maar ook qua liefdesleven had hij veel meer spannende dingen mee gemaakt. Steven viel op mannen en hoe hij het zelf ook wel noemde, out and proud. Hij had honderd procent zeker de meeste sensatie in zijn leven en zowel Christie als ik wisten niet hoe hij het voor elkaar kreeg.
Glimlachend schudde ik mijn hoofd, terwijl ik een hap van mijn biefstuk nam en een slok water erachter na nam.
'Oh, deze biefstuk is echt heerlijk,' zei Christie, die ook een hap nam van haar biefstuk. Ik knikte en nam nog een hap, waarna er een stilte viel tussen ons drieën. Het enige geluid op de achtergrond waren de stemmen van andere klanten en wat lichte muziek.
'Maar Emma,' begon Christie toen zacht, terwijl ze haar bestek neer legde en een slok rode wijn nam. Ik humde zacht, terwijl ik naar mijn biefstuk bleef kijken. Ik had zo'n idee waar ze over ging beginnen en ik wilde er liever niet over praten nu de sfeer zo gezellig was. Ik had het idee dat zodra we het over de vloek hadden en Severus dat dat zou gaan veranderen. 'Je had in je brief wat gezegd dat me verontrustte,' zei ze en ik zuchtte diep, waarna ik naar haar op keek en grimaste.
'Christie, het is niks om je zorgen over te maken, oké? Laten we de sfeer nu niet verpesten om het daar over te hebben...' zei ik en ze trok haar wenkbrauwen op.
'Emma, het klonk niet als iets waar ik me geen zorgen over zou maken. Tevens, ik heb Steven al ingelicht over zowel de vloek als Snape, dus die moeite heb ik je alvast bespaard,' zei ze met een voldane glimlach en mijn ogen vlogen meteen naar Steven toe.
'Ik heb nooit geweten dat je een ding had voor oudere mannen,' zei hij grijnzend, terwijl hij zijn garnalen op at. Ik zuchtte diep en haalde een hand over mijn gezicht heen. 'En hij was zeker geen slechte keuze,' zei hij knikkend. 'Als hij er nog net zo duister en donker uit ziet als in mijn laatste jaar op Hogwarts, heb je mazzel dat ik op het moment bezet ben,' grijnsde hij en ik hoorde Christie zowat stikken in haar wijn.
'Jongens, moet dit echt?' vroeg ik kreunend en ze knikte allebei te gelijk. Ik zuchtte en at het laatste beetje van mijn biefstuk op.
'Maar wat was er nou met je handen?' vroeg Christie en ik haalde mijn schouders op. 'Ik dacht dat misschien Steven wat meer wist, maar dan moet je het ons wel laten zien,' drukte ze door. Het was ondertussen alweer twee weken geleden sinds de ruzie met Severus en dus de dag dat mijn handen die kronkels kregen. Tevens heb ik Severus de volle twee weken niet gezien, ik ontliep hem en met succes. Ik had mijn maaltijden in mijn kamers en ging nog gewoon naar mijn lessen met Pomona, maar niet naar die met Severus. Ik durfde hem gewoon niet onder ogen te komen en ik wist niet hoe ik verder moest gaan met mijn opleiding als dit niet opgelost werd. Natuurlijk kon ik proberen zelf te gaan studeren zonder de lessen, maar eerlijk gezegd miste ik hem. Ik was nog steeds in conflict met mezelf, onzeker over wat ik moest doen en dus ontliep ik hem maar tot ik het wist.
'Ik zal het laten zien, maar kunnen we dan afspreken dat we het pas over serieuze dingen hebben als we naar mijn kamers gaan? Ik voel me niet comfortabel om tussen al deze mensen alles te vertellen,' zei ik zacht en Christie fronste, maar knikte toch.
'Prima, als jij je er beter bij voelt dan is dat geen probleem, toch Steven?' vroeg Christie en ook Steven humde, terwijl hij met zijn ellebogen op tafel leunde en wat dichter bij was gekomen.
'Oké dan,' zei ik en legde mijn beide handen op tafel zodat ze het konden zien. Steven boog meteen dichterbij en pakte een hand vast om het beter te zien en leek meteen gefocust te zijn. Ook Christie keek fronsend naar mijn huid waar de bruine bliksemschichten over mijn huid kronkelde.
'Ik heb dit nog nooit gezien,' mompelde Steven verbaast, terwijl hij mijn hand omdraaide en keek tot hoever de blauwe kronkels uit mijn huid kwamen als hij me bijna aanraakte. 'Maar wat ik dus van Christie gehoord heb is dat je met de Quidditch Cup geraakt was door een of andere onbekende vloek en dus gedachtelezen op willekeurige momenten, dit en ik neem aan je oog daardoor komen?' vroeg hij, terwijl hij me een vinger puntte naar mijn rechteroog, die ook nog steeds deels groen was.
'Ja,' zei ik en hij zuchtte diep.
'En Albus heeft geen idee wat het kan zijn?' vroeg hij en ik schudde mijn hoofd.
'Nee, maar hij is er mee bezig. Severus en ik proberen de herinneringen die ik kwijt ben van die dag terug te halen door middel van legilimens, maar het duurt erg lang,' vertelde ik en hij humde zacht.
'En het doet ook geen pijn?' vroeg hij.
'Nee,' antwoorde ik zacht. Hij knikte langzaam, waarna hij de mouw van mijn sweater wat omhoog drukte, maar vlug trok ik mijn hand terug. De blauwe plekken van Severus waren nog steeds niet weg en waren nu een lelijke kleur paars. Snel hield ik mijn handen weer in mijn schoot, terwijl ik de borders van mijn mouwen wat lager trok.
Meteen keek Christie gealarmeerd mijn kant op, net zoals Steven.
'Emma, wat zit er op je polsen?' vroeg Christie zacht en voorzichtig keek ik naar haar. Haar normaal speelse blauw, groene ogen stonden plots niet meer zo speels en ze hield een hand naam me uit die beviel dat ik mijn hand liet zien.
'Niks, misschien kunnen we beter door eten, voordat het koud wordt,' zei ik en pakte mijn mes en vork op, alleen maar om gegroet te worden door mijn lege bord. Ik zuchtte diep toen ik me besefte dat ik de situatie alleen maar erger maakte.
'Ik ga het nog een keer vriendelijk vragen, Emma, wat zat er op je polsen dat we niet mogen zien?' vroeg ze in een stille, lage toon zodat niet het hele restaurant gealarmeerd werd door wat er hier gaande was.
'Christie, er is niks om je zorgen over te maken, echt waar, het-' begon ik, maar ze onderbrak me.
'Wat?' vroeg ze ruw en ik keek naar Steven voor hulp, maar ook hij leek niet aan mijn kant te staan. 'Had je weer een nieuwe jas waarvan de borders afgaven?' vroeg ze met een gevaarlijke toon in haar stem en ik wist dat haar woede niet tegen mij bedoeld was, maar tegen Severus. Ik schudde mijn hoofd.
'Ik-' probeerde ik weer, maar nogmaals kapte ze me af.
'We weten allemaal dat je geen nieuwe jassen koopt Emma, je houdt te veel van deze jas,' zei ze en ik keek haar voorzichtig aan. Haar ogen stonden serieus, maar bezorgd. Bijna smekend of ze alsjeblieft mijn polsen mocht zien. Ik slikte de brok in mijn keel weg en tilde mijn trillende hand op, waarna ik het aan haar gaf.
Meteen drukte ze de stof van mijn trui omhoog, waardoor de paarse plekken rond mijn pols duidelijk zichtbaar waren. Het was ook erg makkelijk te zien dat er vingerafdrukken in stonden en ze liet voorzichtig haar vingers erlangs glijden. Ik voelde de woede van haar af komen stralen. Ze liet mijn hand los, waarna ze vlug haar laatste hap van haar vlees at en aanstoot leek te maken om weg te gaan.
Oh nee, dit was niet goed.
'Christie, het... het spijt me,' zei ik, in de hoop dat ze niet weg zou gaan en verbaast keek ze op me neer.
'Ik ben niet boos op jou, Emma, eerder teleurgesteld in je dat je het me niet meteen verteld hebt, maar nee, niet boos. Boos ben ik op die vieze, slijmerige dungeon bat die beter niet in de gangen rondsluipt als we zo naar jouw kamer gaan, want ik doe hem wat als ik hem zie,' siste ze en stond abrupt op, waarna ze haar jas over haar schouders trok. Vlug keek ik naar Steven voor hulp, maar hij leek het helemaal met Christie eens te zijn.
'Sorry, maar ik ben het met Christie eens,' zei hij, waarna ook hij opstond en zijn jas aan begon te doen.
Met grote ogen en open mond keek ik vol ongeloof toe hoe mijn twee beste vrienden en enige vrienden zich klaar maakte om op oorlogspad te gaan. Wat moest ik nu doen? Het was niet de bedoeling geweest dat ze het zagen, want ik wist dat dit de reactie zou zijn. Ik wilde een gezellige, leuke avond met ons drieën en dat had ik binnen vijf seconden verpest.
Voorzichtig ging ik ook opstaan en trok aarzelend mijn jas aan, terwijl het stil bleef tussen ons.
Het was donker buiten toen we naar buiten stapte en ik had mijn handen in mijn zakken geschoven.
'Het is niet zoals het lijkt, oké, Christie?' begon ik, maar ze lachte spottend, terwijl ze zich naar me omdraaide. Haar ogen stonden vol bezorgdheid en voor ik het wist sloeg ze hard haar armen rond mijn nek en als Steven niet achter me had gestaan om me op te vangen, was ik waarschijnlijk achter over gevallen.
'God, Emma. Ik dacht dat je het me zou vertellen als zoiets zou gebeuren?' zei ze zacht en toen ze zich terugtrok legde ze voorzichtig haar handen op mijn schouders. Ik wilde net mijn mond openen om te antwoorden op wat ze zei, maar Steven was me voor.
'Ah oh, in comming,' zei Steven toen plots en fronsend keek ik over Christies schouder heen, zoekend naar wat hij bedoelde.

Reacties (5)

  • Uzbeki

    Niceee, ben benieuwd👍

    3 maanden geleden
  • Lente2

    Aah, zouden mijn vrienden kunnen zijn(H)

    3 maanden geleden
    • RickmanLover

      Dat is wel echt fijn dat je dat soort goede vrienden hebt!
      Bedankt voor je reactie(flower)

      2 maanden geleden
    • Lente2

      Absoluut, het zijn echt schatjes!

      2 maanden geleden
  • TAMOCHi

    Snape. I would run if I was you
    This can’t be good boy …
    Zulke vrienden zijn wel echt geweldig !
    Love it
    ‘x

    3 maanden geleden
  • NicoleStyles

    Jeeej lekker lang hoofdstukkie.
    Ik heb zo'n gevoeld dat 'in comming' Snape is haha
    Love this so much!

    3 maanden geleden
  • ellenlemon

    Spannend!!!!!

    Echt een goed verhaal en het blijft aantrekken om te blijven lezen

    3 maanden geleden
    • RickmanLover

      Dat is erg fijn om te horen, dankje (:

      2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen