Foto bij 083 • Flashes of History

Emma Lewis pov.

Toen ik over Christies schouder keek, zoekend naar wat Steven bedoelde, voelde ik mijn maag omdraaien. Op de straat voor ons liep een zwarte schim, er waren geen andere mensen op de straat op hem na. Het was erg donker en het enige licht kwam van de lantaarnpalen af en uit het restaurant waar we net uit kwamen.
Het was Severus. Hij liep over de straat heen, ogen gericht op de bakstenen onder zijn voeten. Mijn borstkas kneep pijnlijk samen toen ik hem zag, bang voor wat er ging gebeuren. Christie maakte geen grapje wanneer ze zei dat hij haar beter niet kon tegen komen nu.
Voor ik er ook maar wat aan kon doen, had Christie hem ook gezien en vliegensvlug kwam ze in actie en beende ze zijn kant op.
Oh shit.
'Hey!' riep ze, terwijl ze haar stok uit haar jas haalde en stevig in haar hand vasthield. Haar grip op het stuk hout was ijzersterk en ik keek met grote ogen naar haar rug. Dit was niet goed, totaal niet goed. Christie zou het geen minuut uit houden in een duel met Severus, ik moest haar stoppen. Helaas was haar boosheid op dit soort momenten de baas over haar en ging al het logisch denken de deur uit.
Severus stopte langzaam met lopen toen hij haar stem hoorde, had zijn handen in zijn jas zakken gestopt en draaide zich verveeld naar haar om. Oh, dus hij had ons wel gezien. Het leek hem niet te verbazen dat er op het moment een boze, donkerblond harige vrouw op hem af kwam stormen. Zijn ogen vlogen naar de stok in haar hand, maar in plaats van die van hem te pakken bleef hij staan zoals hij stond. Kwetsbaar en breekbaar.
'Christie, niet doen,' zei ik, terwijl ik achter haar aan begon te lopen. Ze negeerde me echter compleet en voorzichtig bleef ik een aantal stappen achter haar lopen, op een veilige afstand.
'Miss Flemming, wat een aangename verassing,' gleed er sarcastisch over zijn tong heen en voor ik het wist had Christie de ruimte tussen hun twee gesloten en gaf een enorme stoot tegen zijn borstkas aan met twee handen tegelijk. Hij moest een stap naar achteren zetten om recht op te blijven staan, maar alsnog pakte hij zijn stok niet. Echter haalde hij zijn handen uit zijn zakken en balde zijn vuisten in een poging om zichzelf te beheersen. De net nog kalme blik die hij had veranderde een klein beetje en ik voelde mijn hart te keer gaan. Zijn zwarte ogen stonden waarschuwend en boos.
'Doe haar nooit meer pijn!' riep ze hard en nogmaals stompte ze met een vuist tegen hem aan, maar hij bleef ongedeerd staan.
'Oh, geweld met geweld oplossen. Tactvol,' zei hij spottend en Christie was letterlijk te boos om nog logisch na te kunnen denken. Haar hele frame leek te beven van de woede en ik wist dat het fout zou lopen als er niks gedaan zou worden, maar mijn voeten stonden vastgelijmd aan de bakstenen.
'Luister hier, jij vieze, gluiperige lul! Je hebt geen idee waar ze al wel niet door heen is gegaan met Jack! Hoe durf je überhaupt haar pijn te doen!' riep ze en grimassend keek ik rond voor hulp, opzoek naar Steven. Hij stond achter me, klaar om in te grijpen als het verkeerd leek te gaan, maar hield zich voor de rest stil en kalm. Steven werd niet snel boos en was altijd rustig, maar als hij boos werd was het fouten boel.
'Geen idee waar ze door heen is gegaan? Oh ik denk dat ik wel degelijk een idee heb, miss Flemming,' siste hij en er begon een nare trek rond zijn mond te ontstaan en zijn ogen spuwde vuur. 'Als je het niet erg vindt, ga ik verder met mijn werk. Fijne avond nog,' zei hij, maar Christie pakte ruw zijn onderarm beet om hem tegen te houden. Meteen realiseerde ik me dat dit foute boel was, ze had zijn arm op dezelfde manier vastgepakt als Karkaroff gedaan had en dat was de rede dat hij twee weken geleden zo van slag was in de eerste plaats.
Severus draaide zich om, tergend langzaam en zelfs ik schrok van de blik in zijn ogen. Het leek als of er een heel ander persoon voor me stond op het moment en nu leek Christie ook te beseffen dat het niet goed was. Zijn neusvleugels waren kwaad gesperd, zijn borstkas ging hevig op en neer en hij zag er beangstigend uit in het zwakke licht van de lantaarnpalen.
'Laat me los,' siste hij, zijn stem laag en zacht. Zijn ogen verlieten Christies gezicht nooit.
'Christie, laat hem los,' begon ik zacht en verbaast keek ze naar mij toe. Severus trok in een klap de arm die ze vast had naar hem toe en iets omhoog, waardoor zij dichterbij kwam en hij torende gevaarlijk boven haar uit, klaar om toe te slaan. Een geschrokken gil ontsnapte uit haar mond toen hij met zijn vrije hand haar hand pakte die op zijn arm lag en het ruw er af trok, maar hij liet die hand niet los.
Steven die achter me stond probeerde meteen in te grijpen, maar deze keer was ik wel op tijd en hield hem tegen door mijn arm voor hem te slaan en mijn hoofd te schudden. Steven fronste diep, maar leek er niet tegen in te gaan.
'Severus,' begon ik zacht, maar het leek nauwelijks door te komen bij hem. Ik wist niet wat er aan de hand was, maar het was niet goed en ik moest er nu een einde aan maken voordat het te erg uit de hand liep. 'Severus, laat haar los,' zei ik zacht en liep naar hem toe. Hij hield nog steeds haar hand in een ijzeren grip vast en met grote ogen keek Christie naar hem. Hij maakte haar duidelijk bang, maar hij leek nauwelijks aanwezig te zijn.
Voorzichtig keek ik op naar hem en keek naar zijn ogen. Zijn ogen stonden verward, als of hij zelf ook in de war was. Hij knipperde vaak en ongelijk, terwijl zijn ogen heen en weer flitste. Zijn adamsappel bobde eens op en neer en zijn hand trilde. Voor ik het wist had ik mijn hand opgetild en het op die van hem gelegd die die van Christie vasthad. Ik bewoog langzaam en raakte hem zacht aan, bang dat hij elk moment zou knappen. Op mijn hoede pakte ik zijn hand vast en probeerde het los te wrikken van Christies hand en het werkte langzaam. Zijn hand ontspande wat en niet veel later was het mogelijk om zijn hand helemaal van die van haar los te wrikken. Meteen zette Christie een stap achteruit, maar ik bleef zijn hand vasthouden tot hij ontspande en zijn ogen weer naar normaal veranderde.
'Is alles oké?' vroeg ik zacht aan hem en de enige reactie die ik kreeg was een klein, bijna onzichtbaar knikte. Ik liet zijn hand weer los en nog voordat ik wat kon zeggen, was hij met een knal weg verschijnseld.
Verbaast bleef ik staan waar ik stond, verstijft en in de war.
'Wat de fuck was dat?' vroeg Christie, haar ogen wijd van de shock. Ik draaide me om naar Steven en Christie en schudde zacht mijn hoofd. Ik voelde mijn hart bonken in mijn keel en probeerde mijn ademhaling te beheersen.
'Ik zei nog, niet doen. Hij vindt het niet fijn om aangeraakt te worden,' zei ik zacht en liet mijn ogen onderzoekend over Christie heen glijden, zoekend of ze oké was. Ze leek erg geschrokken te zijn, maar voor de rest was er niks aan de hand.
'Niet fijn? Dat was iets erger dan het niet fijn vinden. Hij leek compleet de weg kwijt te zijn,' zei Steven verbaast en knikte langzaam, waarna ik over mijn schouder keek naar de plaats waar hij net nog gestaan had.


De laatste tijd lijkt het stukje onder het hoofdstuk dat ik schrijf alleen maar te bestaan uit een verontschuldiging omdat ik er weer eens te lang over deed om wat te activeren... Maar nogmaals sorry dat het zo lang duurde. Ik had afgelopen week voor het eerst een crematie mee gemaakt van een familie lid en het was nog al vreemd voor me.
Ook heb ik ontzettend last van een writers block, ik heb heel erg veel goede ideeën en ik kan niet wachten tot ik het kan gaan schrijven en jullie laten zien, maar zodra ik aanstalten wil gaan maken om te schrijven lukt niks meer. Hebben jullie enige tips?

In ieder geval super bedankt voor alle lieve reacties en kudo's die ik ondanks dat ik zo laat upload telkens nog steeds lijk te krijgen(flower)

Reacties (7)

  • Uzbeki

    Gecondoleerd meid😣

    Doe rustig aan en ga verder wanneer jij daar behoefte aan hebt. Ik vind je verhaal geweldig!

    1 jaar geleden
  • LOKIxMARVELx

    sterkte en gecondoleerd

    1 jaar geleden
  • Lente2

    Steven werd niet snel boos en was altijd rustig, maar als hij boos werd was het fouten boel. : Could be me :p

    No worries, wij wachten gewoon rustig af. Ik ken het probleem dat schrijven maar niet wil lukken. Voor mij helpt het dan om gewoon even rustig te gaan wandelen of muziek te luisteren. Even ontspannen en niet denken ik moet iets schrijven. Makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk.

    Een crematie is inderdaad heel verwarrend, hopelijk was het wel een fijn afscheid! Sterkte en gecondoleerd!

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Gecondoleerd): stertke met dit verlies.

    Ga je niet verplicht voelen om te uploaden en te schrijven.

    Wat mij helpt met schrijven is om wat verder in het verhaal te schrijven als ik vast zit en dat alvast uit te werken. Meestal komen er dan vanzelf ideeën of manieren om de huidge hoofdstukken de koppelen met de al geschreven:)

    Xx

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Gecondoleerd): stertke met dit verlies.

    Ga je niet verplicht voelen om te uploaden en te schrijven.

    Wat mij helpt met schrijven is om wat verder in het verhaal te schrijven als ik vast zit en dat alvast uit te werken. Meestal komen er dan vanzelf ideeën of manieren om de huidge hoofdstukken de koppelen met de al geschreven:)

    Xx

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen