De eerste klap – haar verwijt dat hij haar niet kon beschermen – brandde nog in zijn geest voordat de volgende genadeloos hard aankwam.
      Zíj had Opie doodgeschoten.
      Zíj.
      Het kostte hem een ongelofelijke wilskracht om die gedachte opzij te schuiven. Dat kwam later wel. Eerst moest hij haar mee terug nemen. Daarna ging hij de rest van zijn gedachten wel uitsorteren. Hij wilde net naar de uitgang benen toen er vlak naast hem een breedgeschouderde man opstond. Met over elkaar geslagen armen die ongetwijfeld dreigend moesten overkomen, keek de besnorde man hem aan.
      ‘Volgens mij wordt het tijd dat je de dame met rust laat.’
      Juice zweeg, zond de man een dodelijke blik en liep verder. Net toen hij zijn hand naar de klapdeur wilde uitsteken, greep de trucker zijn arm vast. Vliegensvlug draaide Juice zich opzij, balde zijn vuist en ramde de man tegen zijn kaak.
      ‘Bemoei je met je eigen zaken,’ snauwde hij, waarna hij zijn arm lostrok en zich door de klapdeuren naar buiten haastte.
      Dana stond bij zijn motor, besluiteloos, alsof ze overwoog om die te stelen zolang Kozik voor die van haar bleef staan. Ze liet verslagen haar hoofd hangen toen hij naast haar kwam staan. Of ze haar vluchtpoging echt opgaf of hem alleen in die waan wilde laten, kon hij onmogelijk zeggen. Met een zucht liet hij een arm om haar zij glijden. Ze draaide zich naar hem toe en drukte haar gezicht tegen haar borst.
      ‘Je moet me laten gaan, Juice,’ prevelde ze tegen zijn shirt. ‘Ik verdien je liefde niet.’
      Hij sloeg zijn andere arm ook om haar heen en liet zijn kin op haar kruin rusten. ‘Het kan me niet schelen wat je verdient. Ik geef mijn liefde aan wie ik wil,’ mompelde hij in haar haren, wetend dat het tegendeel beweren op dit moment toch geen zin had. ‘Kom met me mee, Deen. Alsjeblieft. Het is te laat om naar hem terug te gaan. Met Opie… met Opie overschreed hij een grens.’
      Ze verstijfde toen hij de naam van hun vriend uitsprak.
      ‘Zo hield ik hem vast, Juice,’ fluisterde ze. ‘Precies zo. Toen ik… toen ik het deed.’
      Juice probeerde de brok in zijn keel weg te slikken. Had Opie het geweten? Had hij ermee ingestemd of had ze hem volkomen overrompeld?
      ‘Hij… Hij stierf in mijn armen. En ik…’ Snotterend haalde ze adem. Haar hele lichaam beefde. ‘En… ik wil dat nooit meer meemaken.’ Hij boog zich ietsje naar achteren zodat ze naar hem kon opkijken. Kauwend op de binnenkant van zijn wang om zijn eigen tranen te verbijten, veegde hij die van haar van haar wangen.
      ‘Zoiets zal nooit meer gebeuren. Ik beloof het, schat. Je blijft in het clubhuis totdat hij dood is.’ Hij hield haar blik vast. ‘Je moet dan inderdaad je vrijheid opofferen, maar ik zal bij je zijn. Ik zal je nooit alleen laten en je zal nooit… je zal nooit die verschrikkelijke dingen hoeven doen die hij je zou laten doen.’ Hij pakte haar handen, tilde ze naar zijn gezicht en drukte ze tegen zijn lippen. ‘Dat is toch een betere oplossing, lieverd?’ Zijn stem sloeg over. Hoezeer hij ook gewend was om zich tegen zijn emoties te verzetten, deze keer deed hij dat niet. Misschien hielp het haar te overtuigen. ‘Vind je dan van niet?’
      Ze sloeg haar ogen neer. ‘Alles zal me daar aan Opie herinneren.’
      ‘Dat zal moeilijk zijn,’ antwoordde hij, met alle geduld die hij kon opbrengen. Want veel was het niet. Álles was toch beter dan naar die klootzak teruggaan? ‘Maar ik ben er om je te steunen. En Kozik en Cherry en Kip… Iedereen.’
      ‘Niet als ze weten wat ik heb gedaan,’ murmelde ze. ‘Dan trekken ze hun handen van me af. En terecht. Ik heb hun vriend gedood.’
      Juice kon het niet helpen dat zijn borstkas verkrampte, dat heel even het reflex door hem heen schoot om haar van zich af te willen duwen. Hij verweerde zich er stellig tegen.
      ‘Je had geen keuze,’ antwoordde hij zelfverzekerd. Hoewel hij niet precies wist wat er was gebeurd, was hij daar wel zeker van. Dana was geen koelbloedige moordenaar. Sterker nog: als ze zichzelf had kunnen opofferen om Opie te redden dan had ze dat ongetwijfeld gedaan. Ze was niet iemand die zichzelf op de eerste plaats zette. Dan hadden ze deze discussie nooit gevoerd.
      Of zat hij ernaast? Had ze Opie wél willen opofferen, maar was het nu haar schuldgevoel dat haar terug in Maddox’ armen dreef?
      Het maakte voor nu niet uit, besefte hij. Wat ze ook had gedaan en wat ze nog zou doen, hij liet haar niet gaan.
      Hij gaf haar een kus op haar voorhoofd en keek haar aan. ‘Ik hou van je, Dana. Zo veel. Ik zou eraan kapotgaan als je terugging, maar ik begrijp waarom je die keuze maakte. Ik zou hetzelfde hebben gedaan.’ Hij keek haar aan, verzekerde zich ervan dat zijn woorden tot haar doordrongen. ‘Maar je zal er niemand mee beschermen. Opies dood moet gewroken worden. We gaan toch wel achter hem aan.’
      Ze sloeg haar ogen neer. Haar onderlip trilde. Hij sloeg zijn armen weer om haar heen en trok haar tegen zich aan. ‘Er zijn meer dan tweeduizend Sons in de VS. Onze broeders zullen ons hierin bijstaan. We pakken hem, echt.’ Hij streek door haar haren terwijl hij haar geur opsnoof.
      Bijna was ze hem door de vingers geglipt. Alweer. Als hij vanochtend niet wakker was geworden… De gedachte veroorzaakte een steek in zijn buik en hij haalde diep adem om zich te vermannen. Over Dana’s hoofd heen zag hij de trucker bij de ingang staan. Hun ogen kruisten elkaar even en tot zijn verbazing gaf de man hem een knikje. Juice knikte terug en draaide zich naar Kozik toe. Hij leunde tegen Dana’s motor aan en maakte een gebaar dat hij koffie wilde gaan halen. Juice stak zijn duim op.
      Juice wachtte tot Dana weer opkeek en vroeg toen: ‘Ga je mee terug?’
      Ze antwoordde niet meteen, maar keek een lange tijd in zijn ogen. Die van haar waren waterig en rood, maar ondanks haar verdriet en schaamte dacht hij er een sprankel hoop in te ontwaren.
      Haar mond bewoog, maar in plaats van een antwoord te formuleren, strekte ze haar nek naar hem uit en plaatste ze haar lippen op die van hem. Ze draaide haar hoofd iets en haar tong streek langs de zijne. Zijn hand gleed naar haar achterhoofd en raakte daar verstrikt tussen haar lokken terwijl hun lippen elkaar zachtjes streelden. Teder wond hij zijn tong langs die van haar, voorzichtig en zich bewust van iedere aanraking. Onderweg hiernaartoe had de gedachte hem geplaagd dat hij haar nooit meer zou terugzien en dat hun laatste kus een feit was geweest, waardoor deze verstrengeling tintelingen naar ieder deel van zijn lichaam stuurde.
      Toen haar hand na afloop in die van hem gleed en hun vingers zich in elkaar vlochten, wist hij dat het geen afscheidskus was geweest.
      ‘Ga je mee?’ vroeg hij niettemin opnieuw. Hij moest het gewoon uit haar mond horen.
      Ze staarde haar hun verstrengelde handen. ‘Ja. Maar jullie moeten me opsluiten. In dat safehouse waar jullie het de eerste dag over hadden.’ Ze slikte. ‘Dat hadden we meteen al moeten doen.’
      Juice streelde haar wang. ‘Oké schat. We doen wat jou het beste lijkt. Zolang ik maar bij je kan blijven.’


Reacties (3)

  • Trager

    <3

    2 jaar geleden
  • Phlegethon

    Awwwh.
    Al gaat Maddox het idd waarschijnlijk niet hierbij laten.

    3 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Ik ben er toch niet gerust op dat Maddox dit zal laten gebeuren.

    3 jaar geleden
    • VampireMouse

      Precies dit.... Wel onwijs goed geschreven!!

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen