Foto bij H.128.

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Gisteren was ik er zo zeker van dat ik een nieuw leven zou kunnen leiden, maar hoe kan ik daar in godsnaam aan beginnen wanneer ik mijn oude leven nog niet eens achter me heb gelaten?

Evan Maxwell POV


Ik ben al meer dan drie maanden alleen en ik ben er nog steeds niet aan gewend. Ik val 's avonds wel weer in slaap, maar het is niet naast haar. Ik word 's ochtends wel wakker, maar het is niet naast haar. Ik kijk 's middags nog wel televisie, maar het is niet naast haar. Ze is er niet meer. Ze is weggegaan.
Ik heb wekenlang naar haar gezocht, ondanks dat ze in haar afscheidsbriefje gezegd heeft dat ik dat niet moest doen, maar ze is nergens te vinden. Zij en James hebben zich heel goed verstopt. Na een tijdje heb ik mijn zoektocht gestaakt. Ze wil niet gevonden worden. Maar ik kan dat maar niet accepteren. Ik kan het niet. Het klopt niet. Er moet iets aan de hand zijn. Als dat niet zo was, zou ze niet zoveel moeite hebben gedaan om onvindbaar te zijn.
Wil ze weg bij mij, of is er iets anders waar ze voor op de vlucht is? Ik heb het briefje wat ze voor me achtergelaten heeft bewaard. Ik weet niet wat ik ervan moet denken. Ze zegt dat ze van me houdt, maar ze is weggegaan. Ze zegt dat ik het niet kan begrijpen en dat zij het niet uit kan leggen, maar we hebben de kans niet eens gekregen. En ik wil haar zo graag begrijpen.
Misschien is ze weg omdat er iemand achter haar aanzit, maar dat is niet logisch. Haar vader is dood, net als Geoff LeNoir. En haar moeder zit opgesloten.
Waarschijnlijk denkt ze dat ze te gebroken is om van te houden, dat ze me alleen maar zal schaden. Ik weet dat ze dat denkt. Ik wist alleen niet hoe verschrikkelijk diep haar schuldgevoel zich verankerd had. Op veel vlakken zijn we het met elkaar eens, maar niet op het gebied van wie zij is, van wat haar waarde is. Er zou een prachtige sterrenhemel, duizend planeten en een zeldzame vorm van Noorderlicht aan de lucht te zien zijn en nog steeds zou ik naar haar kijken. Ondanks dat zij denkt van wel, heb ik geen illusies over wie ze is. Ik weet dat er een constante pijn binnenin haar zit, die klauwt en kronkelt en schreeuwt en vecht. Ze heeft een aantal lelijke littekens opgelopen door de giftige ideeën die haar moeder bij haar naar binnen heeft geslagen. Maar ze is ook sterk. En slim. En veerkrachtig. En mooi op een zeldzame manier. En voor een tijdje, was ze de mijne. En ik dacht écht dat ze gelukkig was, of dat in ieder geval ooit weer zou kunnen zijn.
Ik was van plan om een puppy met haar te kopen, nadat haar moeder achter slot en grendel zat en zij veilig zou zijn, maar dat is er nooit van gekomen. Nu laat ik wel eens de border collie uit van een wat oudere vrouw die ik maar vaag ken. Het vult de stilte een beetje op. De leegte.
Ik vraag me constant af waar ze nu is. Zou James bij haar zijn? Of is ze alleen? Is ze bang? Zijn de nachtmerries erger geworden, nu ze bij me weg is? Of zijn ze juist verminderd? Misschien zie ik het wel helemaal verkeerd. Misschien wilde ze gewoon weg van alles wat haar overkomen is. Heeft ze haar hele verleden uitgewist. Misschien is dit wel echt wat ze wil.
Maar dat kan niet. Ik wil die mogelijkheid niet overwegen. Ik wil niet dat elke keer dat we gekust hebben niet echt was. Dat elke keer dat ze zei dat ze van me hield alleen maar een middel was om de advocaat in haar moeders rechtszaak te betalen. Dat ik een manier was om weg te komen. Ik kan de gedachte alleen al niet verdragen. Ik wil het niet. Ik wil dat ze van me houdt. Ik wil dat ze hier was. Ik wil dat ik haar kon kussen alsof het de eerste keer is. Ik wil haar vertellen dat ze mijn hele wereld is, ondanks dat ze me nog niet zou kunnen geloven.
En terwijl al die gedachten me constant teisteren, loop ik door een veel te stil huis naar de slaapkamer. De rand van mijn shirt heb ik al vast wanneer ik de deur met mijn heup openduw. Nog voordat ik überhaupt kan beginnen met mezelf om te kleden, wordt het al duidelijk dat mijn avond niet gaat lopen zoals ik dacht. Wanneer ik eindelijk in staat ben een poging te doen om mezelf te verweren, zijn er al minstens drie pistolen op mijn hoofd gericht. Er zit een vreemde man in een maatpak op mijn bed. Hij is al wat ouder, met donker haar waar hier en daar wat grijs in te zien is. Hij is lang en niet heel gespierd. Zijn ogen kan ik niet zien. Hij heeft het briefje wat Gioa voor me achtergelaten heeft in zijn hand. Hij kijkt niet eens op.
Ik heb geen idee wie de man voor mij is, maar ik begin een vermoeden te krijgen dat hij de reden is van Gioa's vertrek.
'Wie ben jij?' Ik probeer zo kalm mogelijk te klinken, maar de zenuwen overstemmen mijn afkeer.
De man kijkt op. Hij ziet er toch jonger uit dan ik dacht. Hij is misschien net iets ouder dan vijfendertig. Zijn ogen zijn zo lichtblauw dat het eng is en ze zijn niet helder, lijken geen diepte te hebben.
'Dat doet er niet toe. Wat er echter wel toe doet...' Hij maakt zijn zin niet af en haalt een klein stapeltje papier uit de binnenzak van zijn jasje. Zonder er uitleg bij te geven steekt hij ze naar me toe en ik pak ze met trillende handen vast. Het zijn foto's van Gioa. Één shot van de zijkant, wanneer ze over straat loopt. Ze draagt formele kleding en heeft een ketting met een hanger van topaas om. Het is de dag van haar moeders rechtszaak. De tweede foto is van haar naast James in de auto. Ze huilt, met haar hand voor haar mond en tranen op haar wangen. Aan haar kleding te zien is het nog dezelfde dag. De laatste foto is van haar op het vliegveld, waarschijnlijk een paar uur later. Haar collier heeft ze niet meer om en ze heeft een koffer bij zich. De foto is haarscherp. Ik kan de sproeten rond haar neus haast tellen. Ik kan de duizenden gedachten in haar ogen zien. Ik kan zien hoe haar lippen net iets van elkaar geweken zijn. Er ligt een blos op haar wangen. Dat ze gehuild heeft, is nog vaag aan haar op te merken, maar iedereen die haar niet kent zou het niet opgevallen zijn.
'Als je haar ook maar íéts aandoet,' dreig ik na een veel te lange stilte en ik kijk met een woedende blik naar hem op, 'dan verscheur ik je met mijn blote handen.'
De man staat op. Hij is langer dan ik dacht en ik moet naar hem omhoog kijken. Hij kijkt nét te sympathiek. Ik zie nu al dat hij een man is die het ene moment kan glimlachen alsof hij de enige op aarde is die je begrijpt en het andere moment zo ijzig kan kijken dat je bijna ineen zou krimpen onder zijn blik.
'Wat er met haar gebeurt, Evan Maxwell, is deels jouw keus.' Hij gebaart even naar de gewapende bewakers in de kamer, die stuk voor stuk hun pistool op me gericht hebben. 'Je kunt zonder slag of stoot meegaan, of we kunnen het op een hele, hele onprettige manier aanpakken. Ik kan er zonder moeite voor zorgen dat die Gioa van jou binnen de kortste keren hier voor je zal zitten. Vastgebonden op een stoel. Ze zal schreeuwen. Ze zal bloeden. Ze zal huilen. Ze zal je naam snikken. En ze zal je zien sterven voor haar ogen. Dat is een mogelijkheid waar ik gemakkelijk mee zou kunnen leven, maar... je kunt het ook gewoon ietsje simpeler maken en gewoon met me meegaan. Dus, wat zeg je ervan?'
Ik zie het al bijna voor me. Haar ogen groot van angst. Haar haar warrig. Haar ademhaling te snel. Haar polsen rood omdat ze los probeert te komen. Ik kan nog maar net voorkomen dat mijn gezicht vertrekt.
Ik blijf hem strak aankijken. Ik antwoord niet eens. Hij weet toch al waar ik voor kies.
Hij grijnst alsof hij elk moment een sigaret naar zijn lippen zou kunnen brengen. 'Dat dacht ik al.'
Ik voel hoe er plotseling een naald in mijn arm wordt gestoken en er een serum bij me naar binnen wordt geduwd. Nog voordat ik er ook maar een béétje verontwaardigd op kan reageren, word ik al duizelig en nog voordat ik ergens steun kan zoeken om mezelf overeind te houden, wordt het al zwart voor mijn ogen.

Reacties (2)

  • BethGoes

    Wat?! Wie zijn die mannen?!

    2 jaar geleden
  • Luckey

    Het is fijn om een keer vanuit Evan te lezen!
    Je verhaal is stuk lekkerder geworden km te lezen
    Wat zijn ze nu weer met Evan van plan! En met giao !

    2 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Dankje! Ik had de boost even nodig.

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen