Juice hield zijn pas in toen de begrafenisondernemer daar het teken voor gaf. Zwijgend liet hij samen met zijn broeders de kist zakken. Daarna stapte hij naar achteren, terwijl het voelde alsof hij honderden kilo’s op zijn schouders torste. Zijn adem zat achter in zijn keel, zijn verdriet leek alle zuurstof te blokkeren.
      Dankbaar liet hij zijn arm om Dana glijden toen ze naast hem kwam staan. Hij drukte haar stevig tegen zich aan terwijl er een traan over zijn wang druppelde. Hij wierp een snelle blik op haar bleke gezicht. Haar ogen waren op de twee kinderen gericht, die aan de andere kant van de kist stonden met hun grootouders. Kenny en Ellie hielden elkaars hand vast terwijl ze verdoofd voor zich uit staarden. Zelfs vanaf hier kon Juice voelen dat ze er niets van begrepen.
      Het viel ook niet te begrijpen.
      Het was druk. Overal waren motorjassen, maar er waren ook veel gewone burgers te zien. Er hing een bedrukte stemming die ook zijn uitwerking op de gewone inwoners van Charming had. In hun ogen waren de Sons onverwoestbaar, en het feit dat ze iemand op brute wijze waren kwijtgeraakt, liet heel wat brokken in kelen verschijnen
      Zelf had hij vroeger niet veel anders gedacht. Al van kindsbeen aan had hij naar motorclubs opgekeken en nooit had hij kunnen voorspellen dat hij ook eens zo’n jack zou dragen en deel zou uitmaken van zo’n familie.
      Hij drukte Dana nog ietsje dichter tegen zich aan en boog even zijn hoofd om een kus op haar haren te drukken. Op hetzelfde moment snoof hij haar geur diep in zich op. Het had weinig gescheeld of hij had hier in zijn eentje gestaan. Als hij het al had kunnen opbrengen om hier te komen. Maar hij voelde zich gesterkt door al zijn broeders hier bij elkaar te zien. Door de Magere Hein die op iedere rug stond, waren ze met elkaar verbonden en hij wist dat ze zich allemaal tegen Maddox zouden keren.
      Maar voor Opie was het te laat.
      Hoe hard ze Maddox ook zouden laten lijden, Opie kregen ze er nooit meer mee terug. Hij had iets van hen weggenomen wat onvervangbaar was, een litteken in hun hechte familie. Een gemis dat ze altijd zouden blijven voelen.
      Vlak naast hem hoorde hij een zware ademhaling. Vanuit zijn ooghoeken zag hij dat Jax tegen zijn tranen vocht en hij legde bemoedigend een hand op zijn schouder en kneep erin. De twee waren met elkaar opgegroeid. Hij had nooit een vriendschap gehad die zo diep ging als die van Opie en Jax en dat wat hij voelde, moest Jax nog tien keer zo erg ervaren.
      Jax’ verdriet leek Dana over het randje te duwen. Haar schouders begonnen te schokken en ze smoorde haar gehuil tegen zijn borst. Hij wist niet wat hij kon zeggen of doen en dus bleef hij maar zo staan, starend naar de houten kist terwijl ook zijn eigen ogen brandden.
      Hij zuchtte diep toen Gemma hun een mandje witte rozen voorhield en ze er alle drie een uitpakte. Dana’s hand beefde. Hij wist wat ze dacht. De laatste keer dat ze zo’n bloem vast had gehad, was Opie haar troost geweest.
      En nu was hij dood.
      Een steek in zijn maag deed hem zijn lippen op elkaar klemmen. Wie zou haar de volgende keer vasthouden? Was hij het dan die in een kist lag? Hij hield van Dana, maar was ze echt waard om voor te sterven? Hij haatte die gedachte, voelde zich kotsmisselijk door zijn eigen lafheid. Maar het was een vraag die zich in zijn geest vastbeet.
      Hij leefde maar één keer. Hierna was het over.
      Dana kende hij amper een paar maanden. Haar kwijtraken zou hem misschien verscheuren, maar tijd heelde alle wonden. Alle wonden, behalve de fatale.
      Dana begon harder te huilen, alsof ze zijn gedachten kon horen. Hij sloeg beide armen om haar heen en trok haar in zijn omhelsing.
      ‘Het wordt beter,’ fluisterde hij, zijn stem gebroken. ‘We komen hier bovenop.’
      Zijn twijfels losten op toen ze iets rustiger begon te ademen. Als zij het niet waard was om voor te leven en te sterven, wat dan wel?
      ‘Ik mis hem, Juice,’ murmelde ze. ‘Ik mis hem nu al.’
      ‘Ik ook,’ gaf hij toe, haar voorhoofd kussend. ‘Ik ook, lieverd.’
      Hij wilde nog zo veel meer zeggen, maar hij kreeg geen woord meer uit zijn strot en bleef haar maar gewoon stevig vasthouden totdat ze beiden genoeg moed verzameld hadden om hun bloemen op de kist neer te laten en een laatste afscheid te fluisteren.



Ik wil degenen die op 'Runaway' (Of 'Fluisterstemmen') hebben gestemd bij de Beste verhalen van Quizlet 2018-verkiezing heel erg bedanken! You're the best! (:

Verder ben ik bijna door mijn hoofdstukkenvoorraadje heen (ik heb er nog maar eentje), dus de tijd van de dagelijkse hoofdstukken is helaas bijna over! Meteen even een shout-out naar iedereen die het verhaal nog steeds volgt, I love you <3




Reacties (5)

  • Trager

    Fuuuck, mijn hart is kapot :'(

    2 jaar geleden
  • Butterflygirl

    OHNEEEEE NIET MEER DAGELIJKS....I'M GONNA DIE😭😭😭😭

    3 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Oké, ik ben nu dood vanbinnen.

    3 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Pff echt een brok in mijn keel als ik dit lees

    3 jaar geleden
  • VampireMouse

    Woow zo mooi geschreven! Ik heb nu ook een brok in m'n keel en het feit dat de dagelijkse hoofdstukken bijna over zijn vind ik heel jammer want ik kijk er echt elke ochtend naar uit! Dit is echt een van m'n favoriete verhalen hier op Q!
    Xxx

    3 jaar geleden
    • Croweater

      Ik zal sowieso wel proberen een paar keer per week te posten.:)Ik doe een poging voor FOTY, dus hij moet eigenlijk voor 1 december af. Of dat gaat lukken is maar de vraag, ik ben niet zo goed als het op het plannen van verhalen aankomtxD

      3 jaar geleden
    • VampireMouse

      Hahaha hoop het wel! Heel veel typen haha ❤️🤩

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen