38.

(2024)

In de bibliotheek deed Styles de microfilm in de viewer en begon opnieuw de Lassiter Daily door te nemen. Een uur later had hij verschillende nummers doorgenomen, waarna hij terugging naar de pagina waarbij het apparaat volgens Audrey stil was blijven staan.
      Hij leunde achterover in zijn stoel en wreef in zijn ogen.
      Toen hij weer naar het scherm keek, viel hem opeens een naam op: Rhodes
      Het artikel had het formaat van een postzegel en de informatie erin was summier. Jayden Rhodes was opgenomen in het Lassiter General, samen met hem, Harry, op dezelfde nacht dat Audrey was binnengebracht met verwondingen aan het hoofd, opgelopen door een aanrijding.
      Soms kon een nietig, schijnbaar onbeduidend detail een doorbraak betekenen in een zaak. Hij begreep waarom het in het onderzoek van het vluchtmisdrijf over het hoofd was gezien en het niet verband was gebracht met de seriemoorden. Het was een detail dat alleen voor hem iets betekende.
      Zijn borst trok samen. Het kon toeval zijn, maar dat leek hem sterk. Soms bleven misdrijven onopgelost en soms kwam er een keerpunt wanneer informatie die ongrijpbaar was geweest of niet relevant had geleken ineens op zijn plaats viel. Het deed hem denken aan de grootmoeder van White Moon, die had gezegd dat iedere slechte daad op een dag aan het licht zou komen. Het enige wat je hoefde te doen was wachten.
      Verward schudde Styles zijn hoofd. Hij had gedacht dat het verleden vastlag, maar dat was niet zo.
      Zijn moeder kon hij zich slecht vaag herinneren, net als Leroy’s verdriet en woede toen ze hen in de steek had gelaten. Zijn stiefvader had niet vaak over de familie Rhodes gepraat. Leroy’s tweelingbroer Jayden was een of andere computerexpert geweest en Leroy’s halfbroer Aiden agent, maar geen van hen had ooit het contact onderhouden. Voor zover Styles wist, waren er behalve de twee broers geen van de Rhodes meer in leven en zijn eigen familieleden waren nog dunner gezaaid. Zijn vader, Des Styles was als commando nog voor Styles’ geboorte gesneuveld in het Midden-Oosten. Af en toe zag hij zijn grootmoeder van vaderskant en een paar neven en nichten, voornamelijk wanneer er iemand was overleden. Van de Styles-kant waren de banden, nu beide grootouders waren gestorven, nog oppervlakkiger. Hij had twee neven voor zover hij wist, een in Bâton Rouge, de andere in Shreveport.
      Hij nam het verslag over Jayden Rhodes nog een door. Nu hij over de eerste schok heen was, leek het verband overduidelijk. Het was ongelooflijk dat de plaatselijke politie het niet had ontdekt.
      Het stond hem tegen dat Rhodes’ familie er nu bij werd gesleept, maar hij zou er niet voor terugdeinzen.

Audrey keek toe terwijl Styles door zijn keuken ijsbeerde, zo rusteloos als een gekooid koe, om de paar minuten stoppend om naar zijn verwilderde achtertuin te staren, alsof hij de antwoorden op de vragen die hem kwelden, kon losrukken uit de enorme dahlia’s die tegen het doorgezakte hek groeiden.
      De afgelopen nacht hadden ze al haar spullen ingepakt en was ze bij hem ingetrokken. Vanochtend had ze naar de Knights gebeld en de situatie zo helder mogelijk uitgelegd, proberend hen niet te alarmeren. Het feit dat er iemand rondsloop op hun terrein had Magda en Barry angst aangejaagd en ze hadden direct een beveiligingsbedrijf ingeschakeld. Ze hadden haar het huisje nog een week langer aangeboden, maar Audrey had het afgeslagen. Door haar betrokkenheid bij het moordonderzoek moest ze wel in Lassiter blijven, maar ze wilde geen anderen in gevaar brengen.
      Ze voelde Styles zijn blik in haar rug terwijl ze de gewassen slablaadjes in een vergiet legde om uit te laten lekken en er voer een heerlijke rilling door haar heen. Zijn bedoeling werd duidelijk toen ze zijn armen om haar middel voelde schuiven en hij haar tegen zich aan trok. Zijn kaak wreef tegen haar nek en de huivering veranderde in een golf van pure hitte.
      Het was een intieme ervaring geweest, de rest van de nacht doorbrengen in Styles zijn bed. Hij was bezitterig geweest, had haar geen moment uit het oog verloren en haar tijdens het slaven stevig vastgehouden. Voor een man die volgens de geruchten bij de politie een reputatie had enorm afstandelijk te zijn, was het opvallend hoe hij haar had betutteld en merkwaardig aandoenlijk.
      “Wat weet je eigenlijk wel over je verleden?”
      Audrey hield even op met het snijden van de tomaten voor de salade die ze bij de kipstoofschotel zouden eten die in de oven stond te pruttelen. Strikt genomen was het een wintergerecht en het stuwde de temperatuur in de keuken nog verder omhoog, maar omdat het nodig was de hele dag onder politietoezicht te blijven, was het simpele ritueel van voedsel bereiden precies wat ze nodig had gehad.
      Ze haalde haar schouders op. Ze had het allang opgegeven te proberen haar geheugen aan de praat te krijgen. “Toen ze me vijfentwintig jaar geleden vonden, had ik alleen een foto en een chocoladereep in mijn zak.” Ze schikte de schijfjes sierlijk in een kom vol sla en strooide er dun gesneden rode ui bovenop. Terwijl ze naar de olijfolie reikte, kwam de zweem van een herinnering die ze op Sugar Hill Road had gehad bovendrijven. “Ik had ook een tas bij me met allerlei spullen, maar die is nooit gevonden.”
      Styles zijn armen gleden van haar middel weg. Hij leunde naast haar tegen het aanrecht. “Dat had je me nog niet verteld.”
      “Het schiet me net pas weer te binnen.” Met alles wat er was gebeurd, was het voorval op de achtergrond geraakt.
      Ze staarde naar een schilderij dat ze in het trappenhuis had gevonden, dat niet leek te passen bij de andere voorwerpen in het huis. Wanneer het licht erop viel, leek het wel op te gloeien. De kleuren waren zacht en dromerig, het onderwerp vredig, een laan met lommerrijke bomen, een klimroos voor een toefje kleur. Telkens wanneer ze erlangs liep, werd ze ernaartoe getrokken. Uiteindelijk had ze het naar de keuken verhuisd.
      Net als de vorige keer kwam de herinnering bij verrassing.
      De foto was niet van haar geweest, maar van Harry, net als de reep. Toen ze hem was komen halen, had hij liggen slapen en ze had hem wakker moeten maken en helpen met aankleden. Hij was vijf geweest en slaperig. Hem zover krijgen dat hij zijn broek en een shirt over zijn pyjama aantrok en vervolgens zijn sneakers in het donker strikte, was bijna ondoenlijk geweest.
      “Die foto was van jou” zei ze vlak. “Net als de chocoladereep.”
      Styles zijn aandacht was volledig op haar gezicht gericht. Haar huid was lijkbleek geworden, haar blik lichtelijk wazig, alsof ze in zichzelf was gekeerde. Dat betekende dat ze op dat cruciale moment verbonden waren geweest, op het moment dat het ongeluk was gebeurd. “Vijfentwintig jaar geleden waren mijn oom Jayden en ik ook betrokken bij een ongeval. Ik heb het Lassiter General nagevraagd en hij was opgenomen met hoofdletsel. Ik werd poliklinisch behandeld. Ik had een hersenschudding, wat kan verklaren dat me er niets van herinner. Rond dezelfde tijd hielden de moorden ineens op.”
      Styles staarde de zonnige avond in. Hij had alles bestudeerd waar hij de hand op had kunnen leggen, inclusief Parker’s eigen notities. “Niet ‘rond de tijd’ op de exact dezelfde dag. De laatste geregistreerde moord in het onderzoek - tot nu toe - had twee dagen daarvoor plaatsgevonden, in Detroit.”
      Zijn mobieltje ging over. Hij keek op het schermpje en stapte naar buiten. Toen hij de verbinding verbrak, kwam hij weer naar binnen en zocht in het telefoonboek Campbell's privé nummer op.
      Vanochtend had hij een minst van zijn stiefvaders DNA ingeleverd, van een haar die Tamara uit een oude trui had geplukt die Leroy hem de laatste keer dat hij thuis was had geleend. De redenering was onontkoombaar. De familie Rhodes hield verband met Audrey. Leroy en zijn broers hadden de juiste leeftijd om de moorden te hebben gepleegd die vijfentwintig jaar geleden waren opgehouden. En wie ze ook had begaan, hij zat ook achter de huidige.
      Hoe akelig het ook was, zijn gelijk was bewezen.
      Hij pakte de hoorn op en belde. Als iemand de informatie had die hij nodig had, was het Campbell wel. Hij in Lassiter gewoond in de periode dat Audrey en Jayden Rhodes slachtoffer waren geworden van een 'ongeval'. Niet alleen had Campbell de krantenartikelen geschreven, hij had een vlijmscherp geheugen en was kien op details. Als iemand wist wat er met Jayden was gebeurd, zou het Campbell zijn.

Reacties (3)

  • Sunnyrainbow

    Spannend! Wat een doorbraak nu!

    1 jaar geleden
  • Manonxxx

    Ik blijf het zeggen, maar god wat hou k van dit verhaal.

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Ik heb een aantal hoofdstukken gemist. Maar dit maakt het weer spannend. Ik moet echt even tijdnemen en dan ga ik alles in een ruk doorlezen!!!

    X

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen