Foto bij 086 • Flashes of History

Emma Lewis pov.

De afgelopen paar weken waren erg aangenaam geweest. Het weer begon weer wat warmer te worden nu het maart was, de vogels begonnen geleidelijk weer terug te keren en in de vroege ochtenden als ik in mijn kas werkte, kon ik ze horen zingen. Het was nog net geen lente, nog twee weekjes, maar het voelde al wel zo. De grond begon langzaam weer vruchtbaar te worden, gras groeide terug op plekken waar ik van dacht dat het weg zou blijven en de bomen op het terrein begonnen langzaam hun bladeren terug te groeien.
Lente was mijn favoriete seizoen, het was nog redelijk fris, maar de zon scheen en de natuur begon weer tot leven te komen. Ik hield er ontzettend veel van en ik voelde me daarom ook erg op mijn gemak. Nu het ook niet meer zo donker was elke ochtend werd het een stuk makkelijker om mezelf aan het werk te zetten buiten in de kassen.
Tevens ging het ook een stuk beter tussen Severus en mij. Sinds het moment dat we goed gesproken hadden over alles, was de sfeer een stuk aangenamer. Ik merkte wel aan Severus dat hij nog moeite had met wat genegenheid tonen, maar met kleine gebaren liet hij zien dat het hem toch boeide. We hadden een aantal avonden in de week samen door gebracht na de legilimens sessies in zijn kamers, waar we beide in een comfortabele stilte zaten. Beide werkte we dan aan ons werk en na een aantal uur zette hij altijd thee voor me neer, waarna hij beviel dat ik een korte pauze nam. We zouden dan wat praten over school of hoe de dag was gegaan, waarna we weer terug keerde naar ons werk in stilte. Het was fijn om bij hem in de buurt te zijn, ook al was het in stilte, maar het voelde alsnog goed en vredig.
Ruw werd ik uit mijn gedachtes geschud toen ik de achter ingang van de grote zaal bereken had, door Hagrid die zijn grote hand op mijn schouder liet vallen.
'Emma! Gefeliciteerd ey!' riep Hagrid luid genoeg zodat alle staf die op het moment verzameld stond in de kamer voor de grote zaal, wachtend op het diner, zich naar me om draaide. Ik kreunde zacht, maar lachend toen plots alle aandacht op mij gericht was en ik voelde mijn wangen rood kleuren.
Het was zeven maart, mijn verjaardag. Ik zuchtte diep, maar schudde toch lachend mijn hoofd toen Hagrid een donkerpaarse, kartonnen doos voor mijn neus hield waar een licht roze strikje omheen gebonden was. De half reus glimlachte breed en trots naar me, terwijl ik de zwaar aan voelende doos in mijn handen nam. ''K zou nog effies wachte met opene, zitte nogal wat dingetjes in,' zei hij, terwijl hij wat naar me toe boog, zodat niet iedereen het hoorde en knipoogde over duidelijk naar me. 'Zeg kleine Dimple gedag van me ey, wil je,' zei hij en met een grijns knikte ik.
'Is goed, zal ik doen. Bedankt Hagrid,' zei ik met een brede glimlach en Hagrid gaf me nog een stevige klop op mijn schouder, waarna hij door de nu open deuren liep en in de grote zaal ging zitten. Vlug hadden de andere professoren me een fijne verjaardag nog gewenst, waarbij ik iedereen vriendelijk bedankt had.
'Je dacht toch niet je verjaardag te kunnen ontlopen, of wel soms?' vroeg Minerva honend toen ze voor me stond, haar handen net voor haar lichaam gevouwen, terwijl ze haar lippen op elkaar perste in een glimlach.
Het was avond en ik had de het ontbijt gemist door een les met Pomona die erg vroeg in de ochtend had plaats gevonden. Ook had ik lunch gemist, redelijk opzettelijk omdat ik het altijd ontzettend ongemakkelijk vond op mijn verjaardag. Helaas kon ik diner niet overslaan en had ik gehoopt dat het vergeten zou zijn, maar natuurlijk had Hagrid het niet vergeten.
Ik liet de doos in mijn handen verdwijnen, naar mijn kamer en keek Minerva zuchtend aan.
'Ik had gehoopt van wel, maar het blijkt dat ik toch niet succesvol geweest ben,' merkte ik op en ze knikte lachend met haar hoofd.
'Gefeliciteerd, Emma,' zei ze, waarna ze zich omdraaide en de grote zaal in liep. Alleen Albus en Severus waren nog achter gebleven en Albus legde glimlachend beide handen op mijn schouders.
'Van harte gefeliciteerd. Laten we hopen op nog een mooi, goed jaar en dat we je als ons nieuwe staff member kunnen gaan verwelkomen,' zei hij, terwijl zijn blauwe ogen glinsterde.
'Dank u wel,' zei ik zacht, waarna ook Albus de zaal in liep. Alleen Severus stond nu dus nog in de iets wat donkere ruimte en hij kwam met een scheven grijns op me aflopen, waarna hij even over zijn schouder keek of er niemand nog aanwezig was, maar Minerva stond nog met Filius in de deuropening te praten. Met zijn armen voor zijn borst geslagen bekeek hij me, dezelfde grijns op zijn gezicht geplakt, terwijl ik mijn glimlach in bedwang probeerde te houden. Minerva keek nieuwsgierig onze kant op, maar ik werd grotendeels afgeschermd door Severus' lichaam.
'Drieëntwintig,' zei hij met een zachte zucht en trok zijn wenkbrauwen omhoog. Ik humde zacht, terwijl ik hem geamuseerd aan keek. Het was duidelijk dat we niet konden zeggen of doen wat we graag wilde, maar het moest maar zo. 'Gefeliciteerd, miss Lewis,' zei hij, waarna hij zijn hand naar me uitstak. Ik nam zijn hand beet en verbaast keek ik naar mijn handpalm toen hij mijn hand losliet.
Hij had een klein, wit stukje perkament in mijn handpalm gedrukt en voordat ik er wat van kon zeggen, was hij alweer de grote zaal in verdwenen. verbaast opende ik het stuk perkament en las wat hij geschreven had.
Hij vertelde dat hij wilde dat ik naar zijn kamer toe zou komen na het dinner, omdat hij... iets voor me had. Fronsend draaide ik het om, maar op de achterkant stond geen extra informatie. Nieuwsgierig oogde ik de deuropening, stak het stukje papier in mijn gewaad en liep naar binnen.
Severus zat op zijn gewoonlijke plek aan tafel en ik ging voorzichtig naast hem zitten, waarna ik wat eten op begon te scheppen voor mezelf. Door het hele diner heen vlogen er allemaal uilen over mijn hoofd heen die brieven op mijn bord gooide en zuchtend haalde ik voor de vierde keer een brief uit mijn soep.
'Als je er bij het ontbijt was geweest, had je het dan gekregen en hadden de uilen het een stuk rustiger afgegeven,' merkte Severus op, waarna ik de soep van de envelop af haalde met een spreuk en het op het stapeltje met andere brieven naast me neer legde.

Reacties (3)

  • ellenlemon

    I love your story!!!!!

    1 jaar geleden
  • Dominhe

    Ik kom er nu pas achter dat je verder geschreven hebt!
    Ik ben zo benieuwd naar de verrassing die Snape heeft

    1 jaar geleden
  • NicoleStyles

    Oeh nu ben ik benieuwd wat er in die doos zit haha

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen