Foto bij 11.3

Hierbij megaveel bedankjes naar alle trouwe lezers, abonnees en degenen die reageren *applaus*
Ik kan niet omschrijven hoe goed het voelt dat jullie mijn getypte woorden willen lezen en het nog leuk vinden ook. Dat is echt....Fantastisch en nog zoveel meer.
Dus dankjewel <3


‘Het spijt me. Echt, ik wil zoveel tegen je zeggen, maar ik kan de goede woorden niet vinden. Ik had je nooit mogen zoenen, Jasmijn, dat stond al vast. Maar ik heb waarschijnlijk een wankele toren die jij zorgvuldig weer hebt opgebouwd met één actie verwoest en dat vind ik verschrikkelijk. Sorry daarvoor.’
‘Ik had je excuses al geaccepteerd,’ mompel ik.
‘Heeft iemand die jongen voor je in elkaar geslagen?’ Daan balt waarschijnlijk ongemerkt zijn handen tot vuisten.
Glimlachend schud ik mijn hoofd. ‘Ik had nee tegen hem moeten zeggen.’
‘Als ik jou nog één keer de schuld bij jezelf hoor leggen, gooi ik je hier achterover van de brug af.’ Daan lijkt zichtbaar geïrriteerd.
‘Geef me dan alvast maar een duw.’ Ik verberg mijn hoofd in mijn handen.
Daan lacht zachtjes. ‘Jasmijn, probeer eens boos op hem te worden. Gewoon, omdat hij dat verdient.’
‘Dat heeft geen zin. Het kost mij energie en hem boeit het niets. Hij was zijn sekspartner kwijt, niets meer, niets minder.’ Ik schrik zelf van de wrange toon in mijn stem. ‘Zo erg was het niet,’ zeg ik snel.
‘Heb je het fijn gehad met hem?’ Daan legt zijn arm voorzichtig rondom mijn schouders en het is lang geleden dat iemand zoveel rekening hield met mijn kwetsbaarheid.
Er glijdt een traan over mijn wang, die ik gehaast weg veeg, maar ik vrees dat het al te laat is. ‘In het begin wel. Totdat hij me overhaalde om met hem naar bed te gaan. Toen leek de knop bij hem om te gaan en was ik plotseling niets meer dan een lichaam. Door hem ben ik blijven zitten, omdat ik er nogal kapot van was. Ik heb nog drie maanden een relatie met hem gehad, terwijl ik toen al voelde dat het niet oké was. Maar je weet hoe slecht ik ben in het aangeven van grenzen.’
‘Wat zorgde ervoor dat je het uit hebt gemaakt?’
Doordat Daan niet raar reageert op wat ik vertel, voelt het goed om zoveel met hem te delen.
‘Hij begon te leren voor zijn examens, hij zat in vijf havo namelijk. Hij deed niet eens meer alsof hij naar me luisterde. En hij vertelde dat hij op kamers zou gaan en niet wist of we elkaar nog vaak konden zien. Toen vroeg ik me af waarom ik nog bij hem was, als ik totaal niet belangrijk voor hem was. Ik heb gezegd dat ik hem niet meer wilde zien en ik ben weggelopen.’ Het was de eerste keer dat ik ’s avonds weer goed kon slapen.
‘Dat was het beste wat je kon doen. Ik ben trots op je. Bedankt dat je me zoveel vertelt. Anderen durven mij hun naam niet eens te vertellen, Jasmijn, omdat ze bang zijn dat ik ze zal opzoeken of achtervolgen. Jij deelt iets met me waarmee ik je volgens mij kapot kan maken, terwijl ik de laatste ben die recht heeft op die informatie. Dat doet veel met me.’ Hij trekt me iets naar zich toe. ‘Misschien begrijp je niet wat ik zeg, maar wees blij dat die jongen niet intiem met je is geweest. Je had hem alles gegeven, elke prachtige gedachte. Alles waar hij geen recht op had. Ik wil het niet bagatelliseren, maar weet dat hij jouw geest nooit heeft gehad. Volgens mij is dat belangrijker bij jou.’
Ik wend me van hem af, omdat ik voel dat ik de tranen niet meer binnen kan houden. Vanaf het begin heb ik gehoopt op een klein beetje begrip. Voor iemand die begreep hoe het voor mij was. Daan raakt de kern van alles waar ik in probeerde te geloven. Het gaat er niet om dat ik snap dat hij zegt, maar dat hij mij begrijpt.

‘Weet je wat ik bij mijn zusje doe als ze moet huilen?’ Daan veegt met zijn duim de tranen van mijn gezicht en pakt dan mijn handen vast. ‘Ze heeft een hele grote knuffelbeer op haar kamer staan, die ze ooit heeft gewonnen. Dan ga ik daar achter zitten, want dat lukte ooit nog toen ik kleiner was en…’ Daan stopt even en steekt waarschuwend zijn vinger op. ‘Je mag me niet uitlachen. Dan praat ik met een berenstem tegen haar en geef ik haar wijze raad. Het lijkt haar altijd te helpen, omdat ze vroeger alles aan die beer vertelde.’
Ik probeer een glimlach tegen te houden, maar dat lukt niet helemaal.
‘Lach je me uit?’ Daan pakt me bij mijn schouders.
Snel schud ik mijn hoofd. ‘Nee hoor, dat zou ik niet durven.’ Ik schiet nu in de lach, waarna ik hem serieus aankijk. ‘Het is ontzettend lief van je, Daan. Ik zou graag zo’n grote broer hebben. Hoe oud is je zusje?’
‘Ze is zestien. Officieel is het mijn halfzusje, maar zo voelt het niet. Net zoals mijn stiefvader, die ik standaard mijn vader noem. Het is heel wat gemakkelijker geworden sinds Ben en Hannah bij ons wonen. Mijn moeder is geweldig, maar ze is ook maar een mens.’ Daan schraapt zijn keel. ‘Maar terug naar jou. Als je mijn vragen vervelend vindt, moet je het zeggen, maar heeft hij je ooit gedwongen?’
Ik schud mijn hoofd. ‘Dat niet. Hij heeft er wel op aan gedrongen, maar hij heeft me nooit gedwongen. Het is meer dat ik er van baal dat ik hem niet eerder heb gezegd dat ik hem niet meer wilde zien.’
‘Dat komt doordat jouw hoop veel groter is.’
‘Wat bedoel je daarmee?’ vraag ik verbaasd.
‘Dat jij altijd hoopt op het goede en weigert onder ogen te zien dat het slecht voor jou is. Pas als iemand dertig keer een grens over is gerend, realiseer jij je dat je het eigenlijk al een hele tijd niet oké vindt.’ Daan laat nu pas mijn handen los. ‘Ik kan behoorlijk scherp tegen je zijn vandaag zonder dat je er op reageert.’ Hij klinkt verbaasd, maar zoals altijd nog steeds overtuigd.
‘Dat komt doordat je gelijk hebt en ik het prima vind dat je gelijk hebt. Het wordt minder gek dat je meer van me lijkt te snappen dan ik zelf soms doe. Bovendien vind ik het een compliment, ook al weet ik…’
‘Het was geen compliment. Het is je grootste zwakte. Je maakt jezelf er kapot mee. Hoe duidelijk wil je het hebben?’
‘Dat kan ik niet van je hebben.’ Ik klem mijn kaken op elkaar. ‘Het goede in mensen zien of jezelf kapot maken zijn twee verschillende dingen.’
‘Ik heb je nog nooit zo zien vechten.’ Daan steekt een sigaret op en tikt er twee keer op, als hij die aangestoken heeft.
‘Dat laat ik alleen zien bij mensen die ik vertrouw,’ zeg ik zacht.
Het is voor het eerst dat hij me iets laat zien van wat hij voelt. Zijn hele houding verzacht en zijn oogopslag wordt rustiger. ‘Dankjewel.’ Hij drukt zijn lippen op de rug van mijn hand. ‘Mocht je het nog hardop willen horen: ik vertel niets verder van wat jij allemaal hebt gezegd.’
‘Bedankt voor het luisteren.’ Ik spring van de brugleuning. ‘Ik ga zwemmen.’ Ik glimlach kort.
‘Waarom?’ Daan kijkt me onderzoekend aan.
‘Om alles te verwerken. Dit maakt behoorlijk veel indruk op me. De herinneringen vooral.’ Ik stap op mijn fiets.
‘Doe voorzichtig. Tot morgen.’
‘Tot morgen Daan.’

Reacties (9)

  • GossipGirl21

    Daan super goed van je.

    1 jaar geleden
  • Helgenberger

    Ooooh wat reageert Daan super! Echt, hij is opeens weer heel lief, haha.

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Die jongen is niet te volgen haha

      1 jaar geleden
  • IrisThePiris

    Oke oke, mag ik nog 1x zeggen hoe geweldig dit verhaal is? K meen het, als je dat ooit wilt, moet je eens boeken gaan opsturen naar een uitgeverij. Het is echt zo ontzettend goed!!

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Dat is heel lief van je! Dat is absoluut een droom, maar de twijfels daarover zijn heeeeel groot, vooral omdat ik er helemaal geen verstand van heb en alleen weet dat je wordt afgewezen (':

      1 jaar geleden
    • IrisThePiris

      Met zo'n verhaal kun je amper afgewezen worden, haha (:

      1 jaar geleden
  • IrisThePiris

    Net ff alles bij gelezen, het is echt 'n super verhaal!:)Weer mooi geschreven

    1 jaar geleden
  • Frodo

    Damn ik ship ze terug!

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Je bent in ieder geval vergevingsgezind (:

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen