Foto bij 12.3


Gehaast neem ik mijn mobiel op, wat nog lastig gaat met koude vingers.
‘Ben jij al thuis?’
‘Nee. Wat is er?’ vraag ik, ondanks dat ik het antwoord van mijn vader wel kan raden.
‘Ik moet nog een bezichtiging doen, dus ik ben later. Ga gerust eten, al snap ik dat het ongezellig is als je alleen bent.’
‘Waar is mamma dan?’ Ik frons.
‘Die is naar Yvette.’
‘O ja, dat is waar ook. Ik red me wel. Succes nog even.’
‘Natuurlijk red jij je. Tot vanavond.’
‘Doei.’ Ik verbreek de verbinding en zucht diep. ‘Dat wordt alleen eten.’
‘Gezellig. Ik zal maar eens gaan, anders belt mijn moeder straks iets minder vriendelijk dan jouw vader.’ Hij grijnst.
‘Je…Als je…’ Ik schud mijn hoofd, alsof ik daardoor de woorden weet te herstructureren. ‘Ik weet niet of je het nog kunt overleggen, maar je mag bij mij eten. Als je wilt natuurlijk.’ Mijn stem klinkt licht en zwak, terwijl mijn ademhaling steeds oppervlakkiger wordt. Ik ben nooit impulsief, al lijkt daar sinds Daans komst verandering in te zijn gekomen.
‘Mag dat of wil je dat graag?’ Er verschijnt een twinkeling in zijn ogen.
‘Ik zou het leuk vinden.’ Juist door zijn plagerijtje ben ik weer in staat om normaal adem te halen.
Daan haalt zijn mobiel tevoorschijn en toetst een nummer in. ‘Hey, met Daan. Is het goed als ik vanavond niet mee eet?’
De Daan die ik eerder dacht te kennen, zou nooit een vraag stellen en zichzelf daarmee op een lagere positie zetten. Inmiddels weet ik beter en het doet me goed dat mijn rotsvaste geloof in dat hij anders zou zijn dan die lege persoonlijkheid zich heeft bewezen.
‘Ik ga bij de dochter van de makelaar eten.’ Daan knipoogt naar me. Hij is even stil en schiet dan hardop in de lach. ‘Dat komt goed. Dank je Ben.’ Daan steekt zijn mobiel in zijn jaszak. ‘Ik moest ervoor zorgen dat je vader mijn familie niet uit huis zou zetten.’ Hij schudt zijn hoofd.
Ik spring van de brugleuning af en krimp ineen als ik op mijn koude voeten land. ‘Zullen we gaan dan?’
Daan knikt en volgt mijn voorbeeld.

‘Wat kan ik doen?’ Daan leunt tegen het aanrecht.
Het is raar dat hij mijn veilige omgeving heeft bereikt. Ik had nooit verwacht dat ik hem ooit zo dichtbij me zou toelaten. Plotseling herinner ik me de woorden van Bastiaan en ik wend glimlachend mijn hoofd af.
‘Wat is er?’
Hoe had ik kunnen verwachten dat het Daan ontgaan zou zijn? ‘Een tijd terug was ik bij mijn zus en haar vriend. Ik had het met hem over dat jij nieuw was in de klas en…Het klinkt wanhopiger dan het was trouwens, maar we hebben het een tijdje over je gehad en toen zei hij dat hij ervan overtuigd was dat hij jou hier eens zou zien. Ik heb hem er bijna om uit gelachen en gezegd dat ik nooit mensen thuis uitnodig, alleen mijn nicht. En nu heeft hij gelijk.’ Ik ga stoïcijns door met de ingrediënten voor de simpele maaltijd.
‘Wat heeft hij je verder verteld?’
‘Dat ik de belichaming van gevoel ben. Dat jij niet compleet in jezelf gelooft.’ Ik sla mijn ogen neer.
Daan fluit tussen zijn tanden. ‘Dat klinkt als een behoorlijk intelligente man.’
‘Mijn zus en ik lijken veel op elkaar, zowel qua innerlijk als qua uiterlijk. Volgens anderen dan. Maar Bastiaan, zo heet hij, kent mijn zus dus door en door. Dus gokt hij bij mij vaak goed.’ Ik gooi de groenten in de wokpan en focus me op mijn taak.
Een klein half uur later zitten we tegenover elkaar aan tafel.
‘Bedankt. Niet alleen voor het eten. Je bent één van de weinige mensen die ik vertrouw, realiseer ik me.’ Daan kijkt me recht aan.
Onmiddellijk begin ik te glimlachen.
‘Waarom lach je?’ Daan heft zijn vork.
‘Het is zo onrealistisch. Toen je de klas binnenkwam, had je een donkere blik en norse houding. Je stootte alles en iedereen keihard weg. En nu vertel je mij dat je me vertrouwt, terwijl ik op dat moment het minst op je leek.’ Het voelt goed om mijn gedachten bij Daan uit te spreken.
‘Je was de enige die reageerde op mijn houding en mij in mijn waarde liet.’ Daan sluit zijn ogen. ‘Je hebt heerlijk gekookt.’
‘Dank je. Ik vind het leuk om te doen.’
‘Liefde is altijd te merken.’ Daan grijnst en die grijns wordt breder als ik het bloed naar mijn wangen voel stijgen. ‘Je verbaast me nog steeds.’
‘Ik dacht dat ik je aardig vond.’ Ik schud mijn hoofd.
‘Dat vind je nog steeds.’ Daan eet rustig verder. ‘Bovendien heb jij me uitgenodigd om hier te komen eten.’
‘Dus nu is het allemaal mijn schuld?’
‘Jij zocht me op bij de brug.’
‘Ik fietste langs, dat is heel iets anders!’
Daan begint hardop te lachen. ‘Oké, ik geloof je. Ik heb een voorstel trouwens.’
Ik kijk hem afwachtend aan en klem mijn vingers steviger om het bestek.

Reacties (9)

  • Helgenberger

    Oooh spannend!

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Tip: adem in, adem uit...Herhaal (:

      1 jaar geleden
  • Sombre

    Te cute!

    1 jaar geleden
  • GossipGirl21

    Ahw zo super lief allemaal.

    1 jaar geleden
  • NicoleStyles

    nouuu.... nu wil ik weten wat hij gaat zeggen,
    En die plek in de top creaties heb je zeker dik verdiend(Y)

    1 jaar geleden
  • Slughorn

    Oeh wat gaat hij zeggen..

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Nobody knows...
      Oh ja, ik wel *muhaha*

      (Oké, ik ben niet echt zo gemeen)

      1 jaar geleden
    • Slughorn

      Do you want to build a snowman?
      (Hihi geen idee waarom ik hieraan moest denken)

      1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      It doesn't have to be a snowman!

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen