Een slapeloze nacht, dat had ik nu. Ik had onbeantwoorde vragen.Ik wou zoveel nog weten hierover. Verontrustend lag ik in mijn bed van de ene kant naar de andere kant te draaien. Hopeloos. Dat was ik. Het oude bed piepte en kraakte, door mijn van kant gewissel. Ik besloot uit bed te gaan. Ik stond op, deed het gordijn open en ging op de vensterbank zitten. Ik keek naar buiten, naar de bomen die hun bruine bladeren verliezen, naar de dieren die een schuilplaats zochten en naar de maan die verscholen zat ander de wolken. En verderop, zag ik het grijze langwerpige kasteel. Uit een vierkantig raampje kwam licht, ik zag een schaduw heen en weer lopen. Waarom zouden we allemaal doodgaan? Wat hebben we foutgedaan? Ik ben nu steeds banger aan het worden. Hopeloos ging ik weer liggen..

Toen hoorde ik onze ouderwetse deurbel afgaan. Ik sprong uit bed en met een houten stok in m'n handen, was ik sluipend naar beneden gelopen. Wat als het een ridder was? Van het kasteel? Die Emily wou meenemen?! Ik zuchtte en opende de deur. ''Lang niet gezin vriendin van me!'' Een slank figuur kwam tevoorschijn en omarmde me. 'Huh?! Wie ben jij?! Blijf van me af!'' En ik rukte me los. ''Ik ben het, Rose! Weet je nog?"' Ik liet de houten stok vallen. Ik scande haar gezicht een soort van. En toen zag ik het. Rose, mijn beste vriendin van jaren. 4 jaar geleden moest ze verhuizen naar een dorp hier ver vandaan. En nu stond ze er opeens. Haar rode korte haren waren omgetoverd in rode lange haren, die in vlechtjes zaten gekruld. ''Rose?'' Zei ik vragend. Eerst met een ongelovige blik keek ik haar aan en toen met een glimlach. ''Rose!'' En ik knuffelde haar. ''Stephanie!'' Gilde ze. Toen liet ik haar los. ''Ik woon weer hier!'' Zei ze. ''Voor altijd!'' Zei ze nog zachtjes. ''Maar, Rose, dat had je niet moeten doen..'' En ik keek naar de grond. Ik raapte de brief op van de grond met de mededeling van het kasteel, en ik gaf het aan haar.

''Wat! hoe kunnen ze!'' Snikte Rose, en ze viel me weer in de armen. Haar schouders begonnen te schokken, terwijl tranen loskwamen bij haar, en ook bij mij. Alleen ik veegde ze gauw weg. ''Je moet hier weg Rose!'' Zei ik. Ze schudde hevig haar hoofd. ''Nee! We blijven samen! Levend of dood!'' Schreeuwde ze. ik zuchtte maar accepteerde wat ze zei. Ik knikte. Ik wa klaar voor een gevecht.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen