||Yinxy Suite/ Volturi Castle||
Enkele dagen later...



Aro mijn vader en master had het meisje dat ik graag wilde bewaren beneden in een van de cellen gestopt. Ze zou driemaal daags te eten krijgen en zo dus redelijk goed verzorgt worden. Het andere meisje, dat mij zo duizelig maakte door alleen al haar geur, was in mijn suite geplaatst.
Doordat het al meer dan een week geleden klaar moest zijn, kon ik er nog altijd niet in, de verf was nog niet geheel droog en bepaalde meubels moesten nog geplaatst worden. Marcus wilde pas dat ik het zag, wanneer het klaar was. Intussen mocht ik gebruik maken van zijn suite.
Die overigens naast de mijne zat, alleen via een bepaalde manier kon je naar binnen komen. Ze hadden het me allemaal uitgelegd.
Mijn kamer zou extra beveiligd zijn, als je beneden stond tussen de kamer van Alec en Jane in, in de gang was daar een vreemd langwerpig hok gebouwd. In dat hok zat een vaste wachter, bewaker. Zijn naam is Tyson, hij is al meer dan driehonderd jaar in dienst en is erg Loyaal, Trouw aan de vampieren die hij dient. Hij heeft prachtig donkerbruin haar dat tot op zijn schouders drapeerde, een erg smal spits gezicht met een iets te puntige grote neus, zijn ogen leken haast spleetjes waardoor het net opviel door zijn Firebrick gekleurde ogen. Zijn brede lippen match precies met de kleur van zijn ogen. Hij lijkt wel een klein beetje op een Kobold. Kwam je door het vreemde langwerpige hok, stond je in de woonkamer van mijn suite. En verder wilde Marcus mij het nog niet vertellen.
Het moest een soort van verrassing wezen.
Al begreep ik niet, waarom mijn menselijke zakbloed dan al wel in mijn suite mocht zijn.
Er moest dus nog wel iets extra gebouwd zijn, want het kon toch niet wezen dat ik mijn zakbloed vrij rond kon laten lopen en kon riskeren dat het zou ontsnappen.

"Yinxy" was de vriendelijke warme stem van Marcus, de man die mij het meest leek te mogen.
Verbaasd draaide ik mijn hoofd, een lichte glimlach voelde ik gelijk rond mijn lippen krullen. "Marcus" fluisterde ik zo zacht dat hij het haast niet gehoord zou hebben. "Je kamer is in orde" sprak hij rustig, "klaar" vroeg ik met gerezen wenkbrauwen. Als mijn kamer inderdaad klaar was, voor mij, dan zou ik er dus in kunnen trekken en zou Marcus zijn suite weer terug krijgen. "Ja, ik zal Dafne sturen om je spullen in te pakken en te verhuizen naar je eigen suite" knikte de man zijn handen in elkaar krullend.
"En ik?" vroeg ik nieuwsgierig.
Marcus begon te lachen, "als je nog even geduld heb" was het enige dat hij verwoorde en ervandoor schoot.
Licht geirriteerd schudde ik mijn hoofd, geduld is iets wat ik niet bepaald bezat, of kende, en moest dat nog leren. Bolde kort mijn wangen en blies vervolgens alle overtollige lucht uit.
"Master meldde dat uw suite in orde was, er moest worden ingepakt" was de bevende angstige stem van Dafne te horen.
"Ja, je kan mijn kleren inpakken, schoolspullen, alles wat niet van Marcus is" sprak ik wijzend naar waar ongeveer mijn spullen zouden liggen.
"Pas op dat je niks sneuvelt van Marcus of het zal je bezuren" mompelde ik bedenkelijk.
Trok de mantel die ik van Marcus gekregen had van de haak en sloeg hem vervolgens rond mijn schouders. Na even gewacht te hebben, gekeken te hebben naar hoe Dafne verschillende dingen van mij in een doos stopte ik de suite van mijn master uit. Op de gang botste ik tegen Marcus aan.
"Je suite, my Lady" grijnsde de man een arm rond mij slaand mij door de gang heen trekkend een verdieping lager waar de ingang zat van mijn suite.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen