Foto bij Hoofdstuk 18

Bluh. Tijd

      "Een dans van u, mejuffrouw?" Thórir maakte een sierlijke buiging en drukte overdreven een kus op Aileens hand. Ze lachte en trok hem bij zijn pols overeind, waarna ze hem in het rond draaide en knikte, "Uiteraard, heer Thórir!"
      "Wat enig!" Hij lachte terug en legde zijn handen op haar heupen, waarna ze zo onopvallend mogelijk met grote stappen richting de voorkant van de zaal draaiden. Hun manoeuvre was echter niet zo subtiel, gezien de drie wijntjes die ze als aanmoediging naar achteren getikt hadden, en meerdere koppels staarden hen dus ook chagrijnig achterna terwijl ze slordig de dansvloer trotseerden.
      "Drie, vier, changer! Oh, nee!" Thórir ontweek grijnzend een grijpgrage man die graag van danspartner wilde wisselen en trok Aileen met een ruime bocht nog verder over de vloer, "Niet deze ronde!"
      "Zijn we al dichtbij? Ik zie hem niet." Zelf probeerde Aileen alleen haar masker weer recht op te zetten, maar door alle ruige bochten en cirkels duwde ze het alleen maar nog schever over haar gezicht heen. Thórir keek over zijn rechterschouder, botste tegen een ander dansend koppel aan, en kneep even stevig in haar middel, waarna hij plots grijnsde, "Zet je schrap!"
      Een van de violisten van het orkest plukte kort aan zijn snaren en voordat de volgende noot klonk, belandde ze in de armen van de jonge prins. Zodra hij zag wie zijn tijdelijke danspartner was, perste hij wederom zijn lippen op elkaar en hield hij zijn hoofd hoog, "Bedankt dat u deze dans met mij wilt delen. Het is zelden dat er een roodhaar in mijn hof verschijnt."
      "U ook bedankt. Nog niet eerder heb ik met een Paevse prins gedanst." Aileen probeerde zich in te houden met haar assumpties, ook al sprak het donkere zwarte haar boekdelen. Aandachtig staarde ze naar het intrinsieke masker van haar partner. Er waren veel details in de accessoire gekerfd, maar iets vertelde haar dat het uitbundige decor was gebruikt om ergens van af te leiden. Ze herkende namelijk iets in de alerte zilveren blik die vanuit de kleine gaten ieder beweginkje in haar gezicht volgde. Haar tatoeage tintelde nogmaals, intenser dan voorheen, en het gezicht van Katsuro verscheen kort in haar geheugen.
      De prins hield zichzelf stil en leidde haar netjes door de dans, zijn bewegingen proper en duidelijk ingestudeerd. Tijdens een draai ontmoette Aileen Thórirs ogen, welke kort heen en weer richting de prins schoten om haar duidelijk te maken dat er haast achter zat. Opnieuw richtte ze haar blik op de Paevse jongen en schraapte ze haar keel, waarop de prins zijn kiezen op elkaar klemde en haar recht aankeek. Het leek alsof hij probeerde natuurlijk over te komen, maar Aileen zag de spanning in zijn ogen en het kleine deukje dat in zijn lip verscheen zodra hij nerveus erin beet. Met klein sprankje valsheid, glimlachte ze naar de jongen en fluisterde, "Zou ik misschien wat van uw tijd kunnen lenen in een privégesprek, prins Katsuro?"
      Het duurde enkele seconden voordat hij zijn adem weer uitblies in een zucht en ze langzaam richting de buitenste ring van de draaiende danskoppels walsten. De instrumenten op de achtergrond vaagden een voor een weg en de dansende menigte kwam langzaam tot een stilstand, waarna de mensen luidkeels begonnen te kletsen tot het volgende lied gespeeld werd.
      Tijdens de commotie werd Aileen plots mee een gang in getrokken, waarna de prins een deur opende en haar snel naar binnen gooide. Zelf stapte hij achter haar aan, de schijnbare bezemkast in, om vervolgens direct de deur dicht te gooien en zijn armen chagrijnig over elkaar te slaan, "Binnen deze muren dien ik aangesproken te worden als prins Zhelimir. Prins Zhelimir Alekhin van Albandor."
      "Prins Zhelimir," begon Aileen met een hint van sarcasme in haar stem, "U hebt gisteren waarschijnlijk gehoord-"
      "Ik heb jou nog niet eerder gezien." Abrupt onderbrak Zhelimir haar zin en perste hij opnieuw zijn lippen op elkaar, waarop Aileen haar ogen geïrriteerd tot spleetjes kneep en fronste. De prins staarde haar net zo intens aan, maar na enkele seconden gaf hij het op en sprak hij emotieloos, "Jullie weten niet tegen wie jullie het hebben. Binnenkort heers ik over dit land en zal mijn duistere geschiedenis vergeten worden. Ik heb geen tijd om jullie magische trucjes te leren."
      "Je bent een jonge prins, geen koning." Met een zucht kroop Aileen eindelijk overeind en kwam ze tegenover de prins staan. Ze wist niet waarom de jongen zo pretentieus moest doen. Ze trok een grimas terwijl ze monotoon sprak, "Je heerst nog lang niet ergens over. Spaar toch wat tijd-"
      "Ik wacht al jaren op dit moment. Ik heb die kroon nodig, maar niet dat jullie idioten dat zouden snappen. Als je magie wilt leren, ga je maar naar Paevenia, het land met magiërs? Klinkt dat als een slimme keus, misschien? Beter dan zeuren tegen een vreemde kroonprins met belangrijke taken? Dus, als dat het enige was waar je mij voor nodig had, ga ik nu weer terug naar mijn feest. Nog een fijne avond." Met een arrogante frons draaide Zhelimir zich om en opende hij de deur, waar hij opeens oog in oog stond met de zwartharige dienaar van de koning. Zhelimir snoof ijdel in de lucht en stapte langs hem, waarna hij afwijzend richting een verbijsterde Aileen gebaarde, "Handel jij het maar verder af, Hideki. Ik heb geen tijd voor dit gezwets."
      "Mijnheer." Hideki boog lichtjes en staarde de weglopende prins met een amusante glinstering in zijn ogen na, waarna hij zijn blik op Aileen richtte en glimlachte, "Mejuffrouw. U had hulp nodig met magie, hoorde ik? Mag ik vragen waarvoor? Het driftige jonge prinsje weet zelf nog niet precies wat goed voor hem is en wat niet. Voor mij als Paeven zijn zaken in magie echter zeer interessant."
      "Uh…" Aileen probeerde in te schatten hoe betrouwbaar de dienaar van de koning was, maar haar gift gaf geen reactie op de vreemde man. Van achter zijn masker leken zijn donkere ogen oprecht nieuwsgierig. Zodra hij merkte dat hij werd aangestaard, haalde hij beleefd de versierde kraaienkop van zijn gezicht af en knikte hij vriendelijk, "Sorry, dat was onbeleefd van me, niet alleen verwijzend naar deze 'eerste' ontmoeting tussen ons. Hideki Himura, adviseur van de koning, ambassadeur van Paevenia en ongelukkige leermeester van de jonge prins. Ik zou een officieel voorstel aan zijne majesteit kunnen doen, of aan de Paevse overheid, vandaar de vraag aan u."
      Ondanks de vele indigo tatoeages op het gezicht van de man, voelde Aileen zich niet onveilig of voorgelogen. Ze twijfelde nog even, maar aangezien ze geen tatoeages zag oplichten, nam ze aan dat de man de waarheid sprak en antwoordde ze, "Aileen O'Connell. Ik… ben op zoek naar een leraar om mij en een vriend magie te leren. Orchis zei dat de studies aan Paevse magiërscholen te lang zouden duren en privédocenten geen buitenlanders zouden accepteren, vandaar dat we graag een Paevse magiër van het hof wilden lenen."
      "Orchis." Hideki wachtte netjes tot Aileen pauzeerde voordat hij haar onderbrak, "Die naam noemde uw partner gisteren ook al. Dat is een van de namen van Balam, is het niet? De panter van het oosten? De krijger uit het zuiden?"
      "De aardmagiër, ja…" Aileen slikte, bang dat ze misschien iets te veel had gezegd. Hideki peinsde echter even en knikte toen opeens, "Ik denk dat ik iets heb, een bliksem- en een vuurmagiër. Dat is wat Balam zoekt, niet? Ik kan me alleen maar voorstellen hoe belangrijk zijn plan zou kunnen zijn voor de wereld... Ontmoet mij op deze plek zodra zijne majesteit wat verder heen is, geef het een dans of drie. Er zijn meerdere manieren om dit voor elkaar te krijgen, ik zal zien wat ik voor je kan doen. Ik blijf tenslotte een Paeven."
      "Bedankt!" Aileen glimlachte naar de man die vriendelijk knikte en zijn masker weer opzette, waarna hij terug richting de koning snelde en een glas wijn voor hem inschonk. Zelf liep ze voor nu maar even terug richting Thórir en Zolin, die ergens in een hoekje een schaal nootjes aan het leegvreten waren. Over een paar liedjes zou Hideki iets voor elkaar krijgen.

      Het grootste deel van het bezoek had de grote ridderzaal al verlaten tegen de tijd dat Hideki terugkwam. Thórir, Aileen en Zolin stopten hun gesprek over vreemde Albense kapsels en staarden de lakei nieuwsgierig aan.
      "Het spijt me, maar de koning wilt jullie enkel nuchter spreken, in de ochtend." Hideki legde spijtig zijn hand op zijn borst en boog lichtjes, "Daarom heeft u echter wel recht op een gastruimte in het kasteel. Als u mij volgt."
      De drie liepen ongemakkelijk achter de stille man aan, door de lange gangen van het kasteel. Overal hingen er schilderen, van de koning, van zijn eerste zoon. Aan het einde van de gang hing een schilderij van een prachtige vrouw met golvend bruin haar. Ze keek strak vooruit en leek vrij belangrijk. Daardoor draaide Aileen naar Hideki, maar Zolin trok als eerste zijn mond open, "Is dat de koningin?"
      "Goed waargenomen," sprak Hideki zachtjes, glurend naar de lichtgevende tatoeage op Zolins gezicht. Hij gebaarde naar het schilderij en fluisterde, "Koningin Elena, de eerste vrouw van Zijne Majesteit en daarbij zijn allerliefste. Ze onderging meerdere miskramen en stierf uiteindelijk tijdens de geboorte van hun eerste zoon. Een tragisch verhaal, werkelijk."
      "De miskramen... die kwamen vaak voor, niet?", vroeg Thórir opeens, waarna hij geschrokken een hand over zijn mond sloeg, "Mijn excuses! Dat was ongevraagd."
      "Nee, u heeft gelijk. De koning heeft meerdere vrouwen verloren aan moeilijke geboortes." Hideki liep rustig verder, aangevend dat hij klaar was met zijn verhaal. Aileen fronste lichtjes en stapte snel achter hem aan, "Dan heeft prins Zhelimir veel geluk gehad, niet?"
      "Geluk is een breed concept… Wel, dat terzijde." Hideki kwam plotseling tot een halt en opende een van de vele deuren. In de kamer stond een simpel enkel bed met een simpele dressoir en krukje, "Het is niet veel, maar er blijven royalere gasten overnachten in onze gewoonlijke gastenverblijven. Deze kamer is voor de dame, de aangrenzende is voor de heren. Morgenochtend zal ik jullie ophalen voor het ontbijt. Daar zullen we ook jullie voorstel bespreken. Tot dan."
      Zo stil als Hideki verscheen, verdween hij ook weer, wat de drie vrienden verward achterliet. Aileen zuchtte en stapte haar kamer binnen, waarna ze naar de twee jongens glimlachte, "Dan, tot morgen?"
      "Tot morgen!"

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here