De vroege zonnestralen verlichte het zwembad ondertussen en ik zou hier dus voor geen mogelijkheid meer weg kunnen. Ondervond ik al snel toen ik mijn opties afwoog.
“Hai,” Zei de jongen voor de tweede maal dat ik hem ontmoette. Zijn groene ogen twinkelde op een bijzondere manier in het ochtend licht. Ik vraag me af of hij eigenlijk wel geslapen heeft.
“Hi,” Mompelde ik een beetje moeilijk terug, dit kon nog wel eens een hele vervelende situatie worden. En ik probeerde gewoon maar helemaal niet meer te ademen zodat die verrukkelijke geur uit mijn systeem zou blijven.
“Gister was je al zo snel weg dat ik niet eens je naam heb kunnen vragen.” De jongen keek wat mijn kant op en haalde zijn rechterhand door zijn bruine piekhaar. Zijn biceps spande zich automatisch aan en ik bekeek hem moeiteloos. Hij kon daar in tegen toch niet zien waar ik naar keek met mijn zonnebril.
“Misschien was het ook niet de bedoeling dat je mijn naam zou kunnen vragen.” Merkte ik koel op. Het was nogal vermoeiend om dit te doen zonder lucht binnen te krijgen. Hij keek me eventjes aan. Ik had besloten dat ik hem zou afwijzen op een nogal simpele manier door gewoon de waarheid maar te zeggen. Ik had geen tijd voor subtiele hints hoe eerder hij hier weg was hoe beter. Met de minuut werd het lastiger om zijn aorta niet meteen in twee stukken te bijten.
“Hmm, waarom zou het niet de bedoeling zijn?” Hij keek een tikje arrogant mijn kant op waardoor ik de neiging had om hem een schop te geven. Ondertussen ging hij naast me op het andere ligbed zitten half in de zon. Niet van plan om zich snel gewonnen te geven. En ik voelde één spiertje in me nek voorzichtig beginnen te kloppen. Nog één van die signalen die me liet weten dat het bijna uit de hand zou lopen. Ik wil hem bijten!
“Omdat ik al een vriendin heb.” Ik keek de jongen iets wat uitdagend aan. Terwijl dit als nog weinig effect zou hebben met mijn zonnebril maar het ging om het idee. Daarnaast wat kan een jongen nou tegen een lesbisch meisje zeggen. Ik hou van je? Ja, jammer je bent van het verkeerde geslacht..
Ik zag aan zijn ogen dat hij een moment stil stond bij mijn woorden maar haalde toen zijn schouders aan. “Net of jou vriendin het erg vindt dat ik je naam weet.” Hij keek me op zijn beurt uitdagend aan. Ik zuchtte zonder dit te verbergen terwijl ik even met mijn ogen rolde. Ik hield niet van bijtertjes zeker niet als ik ze liever als lunch, ontbijt, avondmaal en als dessert gebruik en ik stond op het punt mijn geduld te verliezen en het er gewoon maar op te wagen om de jongen in zijn nek te bijten toen er opnieuw voetstappen naderde. Zelfs mijn ogen verschoten al van kleur en ik zetten mijn nagels in mijn handpalm om de verrukkelijke jongen niet te bijten. Ik wil hem echt heel graag, zo graag dat ik zelfs dat beetje zonlicht zou aankunnen.
En geloof me zonlicht doet echt heel erg pijn in mijn situatie, zo erg dat het voelt als je een strijkbout op je huid zet en hem niet meer kan wegtrekken, en je huid letterlijk verschroeid word.

“Tristan, gast daar ben je!” De voetstappen hadden nu ook woorden aangenomen.
Maar ik kon me er niet toe richten de andere jongen die in de buurt van de bruinharige god zijn ligbed stond aan te kijken.
“Mike” antwoordde de blonde jongen enkel.
Ik negeerde het en probeerde me met alle moeite om de jongen niet te vermoordden en hij zat hier gewoon een chit chat te voeren met één of andere gast.
“Ik zie dat je gezelschap hebt gevonden Tris, maar we gaan ontbijten in het dorp. Ga je nou nog mee man.” De bruinharige jongen, ik had mijn blik een nano seconde op de indringer in mijn territorium even bekeken. Was net zo gespierd als mijn nieuwe obsessie en zijn haar zat in al net zo’n warrig kapsel. Mijn verrukkelijke hapje leek echter ook een paar seconde afgeleid en ik deed het gene waar ik later nog veel spijt van zou hebben.
Ik pakte mijn handdoek gooide hem zo goed en zo kwaad over mijn hoofd en de rest van mijn lichaam en ik rende op zo’n menselijk mogelijke snelheid kei hard richting de ingang van het appartement.

Toen ik in de spiegel keek liepen de tranen over mijn wangen, de brandblaren waren afschuwelijk en ik keek naar mijn verminkte gezicht. De tranen waren er al toen ik eenmaal in de zon stond. En ze waren niet meer te stoppen. Ik haatte mezelf dat ik me in zo’n hoekje had laten drijven. En ik haatte mezelf nog meer dat ik de jongen niet gewoon had gebeten gister op het strand. Of net toen hij net bij me was. Mijn handen balde zich automatisch tot vuisten. Maar, er was niet meer aan te doen, ik zou de hele dag opgesloten zitten in het appartementen complex. En dat, enkel dankzij twee hormoon volle pubers.
Ik draaide me resoluut om en liep stampvoetend naar de keuken. Misschien wat kinderachtig maar het was het enige wat ik nog kon naar zo’n grove aanval door de zon. Ik haat de zon! Ik zou mijn zoektocht naar een redmiddel om wel in de zon te kunnen lopen na deze vakantie maar eens doorzetten. Ik was er klaar mee. Met alles. Maar vooral met de jonge god die nu waarschijnlijk nog onder mijn parasol lag. Mijn hoektanden groeide bijna automatisch toen ik daaraan dacht en ik opende de koelkast waar ik mijn laatste 5 zakjes bloed van een plank griste en stapvoet terug naar de woonkamer en planten mezelf daar op de bank. Mijn keel branden zo erg dat er flitsen van toen ik net gebeten was door mijn hoofd gingen.
Ik zette snel de tv aan om de afschuwelijke beelden weer uit mijn hoofd te bannen. Op de tv waar de vierde herhaling van Ex on the beach bezig was. Ik probeerde me toen ik langzaam rustiger werd toen ik het tweede zakje bloed open stak met een rietje.
Ik zuchtte dit zou mijn dagbesteding zijn dankzij een bepaald bruinharige aantrekkelijk en verrukkelijk ruikende jongen. Vermoorden was eigenlijk nog het enige wat me stond te doen!

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen