De ruimte waarin we ons bevonden, zag er niet heel veel anders uit dan de cellen en de gang. Alles was van steen, al waren er wel een aantal houten deuren, die vermoedelijk weer naar andere kamers zouden leiden. Zonder de brandende fakkels aan de muren was het er waarschijnlijk pikdonker geweest. Rechts van ons bevond zich een hele grote deur, maar een ontsnappingspoging was geen goed idee, aangezien er ter bewaking weer twee andere wezens bij stonden. Cedric liep weer naar de cellen, ons alleen achterlatend met de donkere vrouw, de man en het tweetal wezens dat de uitgang stond te bewaken.

De donkere vrouw richtte haar blik op ons. Het viel me nu pas op dat ze een groot litteken van haar rechterwang naar haar nek had lopen. Haar ogen eisten gewoonweg zo veel aandacht op, dat haar andere gelaatstrekken nauwelijks opvielen.

'Jullie zullen vast verward zijn', concludeerde ze, terwijl ze ons aandachtig bestudeerde. Ze droeg zwarte kniehoge laarzen, een donkergrijze spijkerbroek en een zwarte top met een eveneens zwart leren jasje. 'Mijn naam is Braeden. Zoals jullie misschien al wel hebben kunnen waarnemen, is dit niet de wereld zoals jullie die kennen. In de wereld zoals jullie die kennen zijn jullie overleden, dood. Uitgewist. Maar na de dood stopt het leven voor de meesten niet, na de dood begint het leven pas. ' Ze nam even een korte pauze om vervolgens haar verhaal weer te vervolgen.
'Over jullie voorgaande levens weten jullie niets meer. Dat komt omdat wij jullie herinneringen hebben afgenomen. Sommigen van jullie zullen die herinneringen terugkrijgen, afhankelijk van wat de demon die jou koopt wil - en of je überhaupt zal worden verkocht. Wij demonen bezitten graag mensen, maar niet iedereen is geschikt om als slaaf te werken. De ongeschikten consumeren we.'

'Het is nu aan mij om te beslissen wie van jullie in aanmerking komt voor de verkoop. Treur niet wanneer je niet wordt gekozen, dan zal je leven in de hel maar van een korte duur zijn. Op de lange termijn zul je minder lijden dan zij die wel worden verkocht.' Ik staarde haar verontwaardigd aan. Zou ze de ongeschikte mensen doden? Was dat wat ze bedoelde met consumeren? En wat deden we überhaupt in de hel? Ze kwam dichterbij en in gedachten sprintte ik vijf meter naar achteren, maar in werkelijkheid deed ik helemaal niets. De menselijke vrouw stond naast me en trilde als een rietje. Braeden ging pal voor haar staan en nam haar van top tot teen in zich op. Ze pakte haar kin tussen duim en wijsvinger en staarde haar doordringend aan.
'Geen geschikte bouw voor hard werk. Te tenger, te fijntjes en geen mooi gezicht om dat alles te compenseren. Er is geen demon die jou ooit zal willen.' De manier waarop de demon tegen haar sprak was zo gemeen en kwetsend, dat de vrouw spontaan in tranen uitbarstte.

'Consumptie', spuugde Braeden, terwijl ze de vrouw stevig vastpakte en naar het andere, mannelijke wezen duwde. Hij begon smerig te grimassen en ik zou het mentaal echt niet aankunnen om te weten dat deze vrouw op een gruwelijke wijze zou worden gedood en dat ik niet eens een poging had gewaagd om hen te stoppen.

'Stop!', riep ik daarom. Ik besefte me dat dit de allereerste eerste keer was dat ik mijn eigen stemgeluid hoorde. In de cel had ik immers niemand om tegen te praten. 'Jullie kunnen haar niet zomaar vermoorden. Ze heeft helemaal niets verkeerd gedaan, ze is gewoon gezond en .. en..'
Ik kreeg de kans niet om mijn zin af te maken. Braeden was voor me gaan staan. 'Hmm.'
'Het is dat je uitzonderlijk geschikt bent voor de verkoop. Jay, consumeer haar en laat hem toekijken. Hij moet zijn plek kennen. Doe wel een beetje voorzichtig wil je, ik wil geen beschadigingen. Deze kan me veel geld opleveren.' De demon pakte mij ruw beet en sleurde mij en de vrouw mee.

'Hey Mike', riep hij, terwijl hij wenkte naar een van de bewakers. 'Kom je me even helpen met deze?'

De bewaker knikte en kreeg net zo'n vuile grijns als Jay op zijn gezicht. Hij volgde ons naar een van de kamers. Ik keek achterom, naar de rest van de groep, maar de deur werd al snel achter ons dicht getrokken. 'Zo zo', gniffelde Jay, terwijl hij mij naar de bewaker duwde. 'Houd jij hem vast Mike? Dit is een stoere jongen, hij durft het voor z'n meisje op te nemen. '

'Ach hij heeft wel lef, Jay. Die anderen trokken hun bek niet open.'
'Eens zien hoeveel lef hij nog heeft als we klaar met hem zijn.' Mike hield mij stevig in de houdgreep, terwijl Jay het korte blauwe jurkje van de vrouw aan flarden scheurde. Ik wilde mijn hoofd wegdraaien maar hij greep mijn wangen stevig vast en forceerde me op die manier naar haar naakte lichaam te kijken. Ik had nu al spijt van mijn actie, alsof Braeden en deze kerels haar op mijn verzoek zouden sparen. Waarschijnlijk zouden ze haar nu alleen nog maar meer pijn doen om mij te treiteren. Ze zouden deze vrouw zo vermoorden en er was niemand die daar wat aan zou kunnen veranderen.

Paniekerig probeerde ik om los te komen, maar de demon had een bovennatuurlijke kracht en zorgde er voor dat ik geen kant op kon. 'Kijken!', snauwde hij, terwijl hij mijn arm pijnlijk omdraaide. ‘Je hebt geluk dat Braeden veel geld aan je denkt te kunnen verdienen, maar waag het niet je hoofd nog eens weg te draaien.’

Reacties (1)

  • Luckey

    Oh god!
    Abo

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here