||Volturi Castle|Yinxy's Suite||
Een week later......



Ik had de afgelopen week alleen maar ruzie en problemen met Cindy, het meisje dat nog altijd niet haar brutale mond kon houden. Dat nu al twee keer ontkomen was aan haar dood doordat Olivia op tijd wist in te grijpen. Ze haalde het bloed onder mijn nagels vandaan. En niet alleen het bloed onder mijn nagels treiterde ze weg, nee ook Siguard mijn persoonlijke bewaker, begon haar gedrag zat te worden.
"U begrijpt toch wel dat ik dit moet melden mij uw Masters, het is ongezond voor u," ratelde de man.
"Ik begrijp het, maar wat gaan ze dan met Cindy doen" vroeg ik expres iets wat luider zodat het menselijke meisje, mijn bloeddonor het kon verstaan. "Dat is geheel aan de masters, ze doet u verdriet, pijn en loopt te sollen met u, ze neemt u niet serieus behandelt u als een volwassene, puber terwijl ze te maken heeft met een kind" begon Siguard aan zijn verhaal, op het menselijke oor volume.
"Vergeet niet Melissa, uw reserve bloeddonor zit nog altijd beneden in de cellen. Als uw eerste donor haar werk niet goed doet, alleen maar een last is, zou u haar wellicht mogen nuttigen in de zin als dessert" grijnsde Siguard. Als Cindy aan het meeluisteren was, had ze nu gehoord wat er met haar zou gaan gebeuren. Als Marcus en Aro mij toelieten haar te nuttigen, "maar wat nou als Marcus of Aro erge dorst heeft, dan zullen hun Cindy toch gaan eten, en dan niet zo vriendelijk bijten als dat ik doe" vroeg ik zo luid dat er vanuit de woonkamer geluid weerklonk van glaswerk dat sneuvelde. Het jonge meisje had het gehoord, ieder wordt, iedere vraag.
"Ja, dan zal er een arm een been misschien haar hoofd wel ergens anders in de zaal liggen" lachte Siguard, knipogend.
Een angstkreet vulde mijn trommelvliezen, "sorry" werd er vanuit de woonkamer gemompeld, "opruimen en vlot" snauwde Olivia naar het menselijke ding. "Klep dicht, gesnotter over en opschieten" gromde Olivia verder. Ze stapte met een vreemd blik de woonkamer uit en deponeerde het glaswerk dat gesneuveld was in de prullenbak.
"Goed gedaan, ik denk dat het plan werkt" grijnsde ze, knipogend.
Ergens wist ik dat ik stout en gemeen bezig was, dat ik wel erg verwend leek.
Maar dat was helemaal niet zo, het meisje moest mijn suite schoon en opgeruimd houden, mijn eten driemaal daags maken, en af en toe wanneer ik daar naar taalde haar bloed te laten drinken. Daarvoor was ze aangesteld, daarvoor bleef ze leven en mocht ze nog ademen.
"Dan ben ik straks terug" knipoogde de man, die door het vreemde rechthoekige hok verdween.
Zuchtend liet ik mij op de bank vallen.
Ik wilde niet meer vechten met het meest lekker ruikende zak bloed, nee ze moest naar me luisteren of toch helpen zoals de Masters van haar verachtte. Ze was vanaf het begin al anders, vreemder, en daarbij heb ze waarschijnlijk een tijd helemaal alleen in mijn suite geweest nog voor dat ze werd opgesloten in haar domein. Dus heeft ze eerst nog haar vrijheid gekend en wellicht gedacht dat dit haar nieuwe onderkomen zou zijn.
Vechten met je eten, iets wat niemand wilde.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen