Foto bij 38.

Het volk nam hier al snel een voorbeeld aan en in een mum van tijd riep iedereen voor Thorin ‘Lang leve de koning!’ Thorin zelf keek wat onwennig rond tot ook Dis, Terwyn en zelfs de kinderen meededen. ‘Je zal de beste koning ooit zijn’ sprak Terwyn in Thorin’s oor waardoor deze toch even bang naar haar keek ‘Lach mijn koning, iedereen gelooft in jou en terecht’ glimlachte ze zelf. Thorin twijfelde toch, waarom werd hij koning? Thrain was nog in leven, hij mocht dan wel niet bij zijn volk zijn op dat moment, maar mocht men Thorin dan wel zomaar tot koning benomen. Het klonk allemaal heel onwerkelijk en Thorin had belange niet het gevoel dat hij er klaar voor was, toch liet hij het gebeuren. Het volk leek ervan op te beuren en dat was nu echt wel nodig.
Zijn eerste bevel als koning was dan ook dat iedereen morgen bij zonsondergang zijn spullen zou pakken en zou klaar staan voor de toch naar de Ijzerheuvels. Het volk in veiligheid krijgen was nu prioriteit en Thorin en Terwyn waren zeker dat koning Gror hen wel zou helpen. Na een korte nacht was het dan ook zo ver en begon het volk hun tocht. Ze waren net voorbij Mirkwood en Meerstad geraakt en mochten nu via dezelfde weg terugkeren. Hoewel Thorin bang was geweest dat velen deze tocht niet meer zouden zien zitten bleef het tempo er goed in en durfde geen enkele dwerg klagen. Mogelijks beseften ze wel dat deze tocht hun enige kans was om snel een veilig onderkomen te vinden. Wanneer men naar de Blauwe Bergen zou willen trekken zou men eerst helemaal door de Nevelbergen moeten, om dan over de grote open vlaktes waar vast nog meer orks de wacht hielden voorbij te lopen, zo’n tocht bood hen al helemaal geen kans op overleven. De nachten werden snel kouder, en de dagen korten steeds sneller in. Elke dag verloor het volk veel tijd met het jagen op voedsel. Thorin en Terwyn gingen elke dag met een paar soldaten op jacht, maar kwamen met steeds minder voedsel terug. De dieren voelden hun van ver aankomen, ze roken hun geur, voelden de trillend van hun voetstappen of hoorden hun zware ademhaling waardoor ze vluchten. De beste soldaten moesten het kamp bewaken op de momenten dat hun koning op jacht was, de angst leefde nog steeds dat de orks hun zouden gevolgd zijn, ook al is er al dagen geen teken van orks die in de buurt zouden kunnen zijn. Zo waren Thorin en Terwyn opnieuw op jacht met Dwalin, Gloin, en Bifur en Bofur met zich mee. Ze waren al ver van het kamp uitwijkt en dwaalden nu tussen de rand van het Groene Woud en het meer in de hoop dat hier nog wat dieren zouden zitten in de schaduw van de bossen. ‘Ik heb er nog één’ hoorde Terwyn Dwalin roepen waarbij ze lachte ‘Toch één’ zei ze waarna Thorin die naast haar liep zuchtte ‘Hiermee gaan we ons volk niet voederen!’ klaagde hij waarna Terwyn nog een konijn uit een bosje zag springen waarna ze het diertje in een vlotte beweging neerschoot ‘Twee!’ zei ze dan opgewekt. Ze weigerde de moed op te geven, enkel positivisme kon hun redden. Nadat ze toch zo’n 4 grote vogels en 7 konijnen geschoten hadden keerden ze terug naar het kamp waar iedereen snel samen aan het werk ging om de dieren schoon te maken en boven het vuur te hangen. Sommige dagen vond Terwyn dit leven zo erg nog niet, buiten het feit dat het volk in angst leefde voor orks kon ze hier perfect aan wennen. Hoe vrij kon ze zijn, haar wildste dromen die ze opgeborgen had als kind kwamen langzaam weer naar boven. Ze zou weer meer van Midden Aarde kunnen zien. Ze had niemand die op haar neerkeek of haar in de gaten hield, niemand die haar zou veroordelen als ze zich niet gedroeg zoals een standaard dwergenvrouw. Ze had wel een koning, Thorin, al voelde het zelf voor haar nog vreemd aan om hem koning te noemen. Hij was nog zo jong en ze zag hoe zwaar het voor hem was om al zoveel verantwoordelijkheid te moeten dragen. Toch deed hij het geweldig, het volk kon zich geen betere koning wensen, voor Terwyn bleef hij echter nog haar prins. Zij hield hem liever nog even in gedachten als de jonge, onschuldige leergierige man die altijd opkeek naar zijn vader en grootvader, maar toch met een kritisch oog naar alles keek.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen