Foto bij 001

H1
Ze staarde voor zich uit, de sterren stonden al een tijdje aan de hemel en haar lichaam voelde rusteloos .
De bloedmaan had veel invloed gehad op haar, al was het nu al twee dagen geleden geweest. Ze was altijd al een kind geweest van de maan, gevoelig voor haar energie.
Ze voelde niet alleen haar eigen onrust maar ook die van hem die niet meer genoemd mocht worden. Hij was ook onrustig. Misschien dat het iets te maken had met haar eigen onrust. Het enige wat haar hoop gaf was als ze zijn aanwezigheid in haar ziel zo ontzettend bewust voelde. Hij leefde nog! Ook al had ze hem zeker al zeven jaar niet gezien. Zeven lange jaren, met veel ups en downs, echter hadden die jaren haar ook mooie dingen gebracht.
Al kon ze die vanavond bijna niet onder ogen komen. De strijd die haar hoofd en hart voerde waren energie trekkend.
En dat terwijl de bloedmaan eigenlijk staat voor het loslaten van het verleden, zodat men verder kan gaan met het nieuwe hoofdstuk. Het enige nare was dat juist haar ziel verwant die ze op dit soort dagen heel erg voelde moest loslaten. Al was het alleen maar zodat de roedel hem niet achterna zou gaan en zouden vermoorden. Vermoorden voor wat hij had gedaan, al was dat misschien het goede. De roedel zag dat anders.
De vibratie van een andere energie trok haar aandacht, zonder dat ze opkeek wist ze dat de donkerblonde jongen achter haar van de deurpost, waar hij al die tijd naar haar had zitten kijken veranderde van positie.
Hij zakte loom naast haar neer op de veranda, de gespierde jongen tilde zijn arm op en legde deze op haar schouder waarna hij haar tegen zich aantrok. Haar andere schouder raakte zijn borstkas licht en ze voelde zijn ademhaling.
Hij bleef zwijgen staarde ook naar het duister maar zijn felle blauwe ogen leken soms haar gezicht te onderzoeken. Starend naar een diep geheim wat ze met zich meedroeg, waar ze zelf misschien niet eens van af wist.
Ze zuchtte en keek opzij, haar lippen waren een smalle streep maar zodra hij haar aankeek voelde ze een kleine glimlach opkomen.
“Wilde je nog gaan rennen Dante,” ze keek de jongen naast haar aan.
Hij haalde echter zijn schouders op, “wil jij nog rennen?” Zijn ogen leken al naar een antwoord te zoeken.
Ze schudde haar hoofd, ze had totaal geen behoefte om te rennen. En daarnaast voelde ze de bloedmaan nog intenser als ze zou veranderen. Iets waar ze niet echt op zat te wachten.
Morgen zouden ze beide weer naar school gaan, als laatstejaars van de high school.
De zomervakantie zou tot een einde komen en ze zouden terug moeten naar de stad.
De vieze ranzige stad. Haar ogen vernauwde automatisch waardoor de jongen naast haar, haar dichter tegen zich aantrok. Zijn armen waren gespierd en ze lagen nu allebei om haar tengere lichaam en hij trok haar helemaal tegen zijn borstkas aan met haar rug en hij tilde haar op schoot.
“Een dollar voor je gedachte,” Hij fluisterde het zachtjes tegen haar blonde lokken maar ze verstond hem wel. Dante was geduldig met haar, ondanks dat hij haar Alfa man was, iets wat ze niet zelf had besloten maar wat de Roedel had besloten. De Roedel waar ze al dertien jaar bij leefde. Waar ze als wees in was opgenomen en wat ze als haar familie beschouwde.
“Kom op Fay, vertel wat je dwars zit,” hij probeerde haar niet onder druk te zetten maar ze voelde zijn onwetendheid en zijn armen klemde haar dichter tegen zich aan. Haar spieren ontspande zich en ze legde haar hoofd tegen zijn borstkas.
“Ik wil niet terug naar de stad.” Haar stem klonk zachtjes maar helder.
Hij snoof, “nog een jaar, dan ben je er vanaf.” Merkte hij iets wat dreigender op. Ze voelde de trillingen door in zijn energie, hij had hier geen zin in. Niet opnieuw. Echter was haar reactie misschien wel heftiger haar lichaam kwam meteen in strijd.
Haar spieren spande zich opnieuw aan en ze worstelde zich los uit zijn greep, zodat ze de blonde jongen recht kon aankijken.
“Volgend jaar zijn we volwassen Dante, dan staan er hele andere dingen op het spel.” Ze keek de jongen een beetje bozig aan. Ze had er wel vaker moeite mee gehad, het idee van een roedel leiden. Dante zag het echter als hun plicht maar zij zag het meer als een last. Een last waarvoor ze niet zelf had gekozen. Dante wist dit en hij vond het vervelend als ze er te veel nadruk op gaf.
“Fay, waag het niet om zo’n toon aan te slaan.” Dante fronste zijn wenkbrauwen toen hij de zin iets dreigender uitsprak.
Nu fronste zij ook, ze had een hekel aan het feit dat Dante haar de baas was en zeker als hij het op dit soort momenten tegen haar gebruikte. Echter had ze het in de jaren geleerd en slikte haar boze woorden in maar sloeg haar armen over elkaar en bleef hem met een frons aankijken.
Doodzwijgen had meestal meer effect dan ruzie maken, dat eindigde meestal met een boze Dante die haar in de houdgreep hield en haar kusjes gaf. Niet dat ze daar geen zwak voorhad maar haar punt werd altijd genegeerd.
“Fay!” hij bromde en probeerde haar arm te pakken te krijgen maar ze sprong op.
“Alsjeblieft, verpest deze laatste avond nou niet.” Hij keek haar met zijn blauwe ogen puppy achtig aan maar ze negeerde hem. Ze draaide zich resoluut om en liep richting het bos. Misschien was rennen toch niet zo’n stom idee.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen