||Yinxy's Suite||
Twee weken later.....



De eerste week verliep wat stroef met een tweede donor erbij, Melissa leek in haar karakter iets veranderd te zijn. Voorheen babbelde ze nog wel is zomaar, zonder een reden maar nu leek ze stiller dan voorheen. En ik wist dat ik mij als Meesteres niet heel erg veel zorgen hoefde te maken. Omdat het mij helemaal niet moest interesseren, het was niks, ze waren niks, ze waren zwak en boven op al menselijk, ons voedselbron.
Siguard, Dimitri, Alec en Felix hadden dat mij al bij gebracht, lichte emotie's zoals verdriet en angst was menselijk, zwak, breekbaar en dodelijk. Iets dat totaal niet past bij een vampier, of zelfs ook maar een half vampier. Zoals wat ik was, één verkeerde beweging van mij, iets te snel, te druk, te sterk, of een verkeerde beet en ze waren er geweest. Over hen moest ik mij dus niet inzitten. Ze waren vervangbaar.
"Olivia" was mijn tinkelende heldere stem.
Ik wist dat ik zacht kon spreken, zo zacht dat het menselijke het niet zou kunnen horen.
"Zorg dat Mason al zijn taken volbracht heeft voor mijn diner" mijn wenkbrauwen licht gefronst. De jongen was vreemd erg vreemd en ik wilde hem eigenlijk op afstand houden. Een gevoel in mij vertelde dat er iets met die jongen was, waarvoor je moest oppassen. Maar ik kon er als bijna zes jarige, dat eruit zag als een puber er nog niet op komen, wat dat nu precies moest zijn.
"Siguard, Melissa mag pauzeren" sprak ik blikkend naar mijn lijfwacht.
Met een waterige glimlach kwam Melissa de keuken binnen stappen, "is het echt heb ik pauze" vroeg ze twijfelend. Ik begon te knikken en glimlachen, "je doet je werk fantastisch, ik heb niets te klagen, neem wat rust, eet en drink wat" knikte ik stilletjes. Ze rees haar wenkbrauwen, begon licht te glimlachen en boog door haar knieën. "Ga maar" giechelde ik, waarop ze op een drafje ervandoor ging.
"Ze is een wonderschoon mens" was Olivia die zich naast mij gevoegd had.
"Ja dat is ze zeker, smaakt ook heerlijk" grijnsde ik knipogend. De vampier vrouw liet haar tinkelende lach horen waarna ze kort haar hoofd schudde, "je bent me er eentje, en ik maar denken dat je dat schattige lieve meisje bent" grijnsde ze speels, ik trok een quasi beledigd gezicht waarop ze kort haar tong naar me uit stak.
"Leer het van de beste" grijnsde ik voordat ik er vandoor schoot.
Beneden in de vertrekken van Melissa en Mason kwam geluid van rinkelende potten en pannen. Melissa was dus gaan koken voor zichzelf, twijfelend liep ik door de boekenkastdeur heen de wenteltrap af naar beneden. Zodra ik meer zicht kreeg op de smalle lange gang en de kleine ruimtes aan de zijkanten, kon ik zien dat het een grote puinzooi was. Verschrikt over de troep dat beneden mijn vertrek zat, keek ik Melissa aan.
"Mason is een eikel" mopperde ze, een pan in de wasbak gooiend.
"Er is niets schoon, het was zijn taak" verzuchtte ze, sniffend. Ergens had ik best wel medelijden met het meisje.
"Laat de troep hier voor wat het is, kom" sprak ik bedenkelijk, "in deze zwijnenstal kan jij niet eten en rusten" mompelde ik het meisje met mij meetrekkend de wenteltrap op naar boven. "Loop maar door naar de keuken, kijk waar je trek in heb en maak dat voor jezelf, ik kom zo" sprak ik bedenkelijk. Melissa begon te knikken en fronsen, maar toch liep ze met schuifelende voeten richting de keuken.
"MASON" gilde ik zo luid dat de trommelvliezen van mijn bewaker en beschermer op knappen stonden.
"Sorry" fluisterde ik zo zacht dat alleen de vampieren het hebben kunnen horen.
"Wat" snoof de donkere jongen brutaal.
Een klets had ik de jongeman in zijn gezicht gegeven, verschrikt keek de jongen in mijn ogen waarna hij zijn hand op trekt om mij te willen gaan slaan. Een grauw en een grom verliet mijn lippen, "sla mij terug en je bent dood" sprak ik nijdig, zo woest, dat mijn stem ineens van heel iemand anders leek te zijn.
Het volgende moment stond Siguard en Olivia naast mij, beschermend zoals de guard is.
Ik nam een nieuwe teug lucht om mij te kalmeren, schoot er namelijk niets mee op als ik de jongen tot moes had geslagen.
"Ben beneden in de bediende vertrekken geweest en ben mezelf een hoedje geschrokken" begon ik rustig, vriendelijk. De jongen genaamd Mason keek me kort keurend aan.
"So" hij fronste zijn wenkbrauwen.
"Ben je een mens of ben je een zwijn" vroeg ik nu met gerezen wenkbrauwen.
Olivia en Siguard wisselde enkele blikken waarna Olivia door de boekenkastdeur naar beneden schoot. Niet veel later ze weer terug voegde aan mijn zijde. "Een mens, wat is dat nu weer voor een vraag" snoof Mason, zijn schouders op trekkend. "Een mens, hmm, volgens mijn gewoon een zwijn" knikte ik ter verduidelijking.
"Zwijn ruimt de vertrekken beneden op, doet de afwas, was, badkamer, slaapkamers spic en span schoonmaken. Naast zijn taken hier in mijn suite, je neemt tijdelijk bepaalde klussen over van Melissa. Je pauzes, waarin je kan eten en drinken moeten worden verdient. Wordt je betrapt op stiekem eten, drinken dan de taak die is gegeven, is weg leven" sprak ik bedenkelijk. Mijn armen over elkaar heen krullend keek ik de jongeman aan die ruim boven mij uit schoot.
"Begrepen, Mason" vroeg ik poeslief, met mijn kinderlijke vriendelijke stem.
De jongeman begon rillend te trillen, "dat was het voor nu, je kan aan het werk" sprak ik wenkend naar waar hij eerder nog bezig geweest was. "Olivia hou hem in oog" sprak ik fluisterend erachteraan.


Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen