Foto bij H.131.

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Zo stil mogelijk trek ik mijn jas en schoenen aan en heel voorzichtig haal ik de autosleutels van het haakje. Ik doe net de deur open wanneer ik James hoor zeggen: ‘Denk je serieus dat ik niks doorhad?’

Heel langzaam draai ik me naar hem om. Hij draagt nog steeds dezelfde kleren als eerder vanavond en leunt tegen de muur aan. Hij probeert nonchalant te lijken, maar zijn stem is minder helder dan normaal. Het slaapmiddel begint langzamerhand te werken, ook al probeert hij zich zo groot mogelijk te houden. Hij heeft waarschijnlijk nog niet door waarom hij zich zo uitgeput voelt.
‘Je begrijpt het niet,’ zeg ik, mijn stem vlakker dan ik dacht.
Hij schudt zijn hoofd. Zelfs in het donker zie ik hoe zijn blik iets feller wordt. ‘Ik begrijp het dondersgoed. Ik heb de foto gezien toen je onder de douche stond.’
Ik kijk hem kwaad aan. ‘Je hebt mijn spullen doorzocht?’
Hij slaat opeens met zijn vuist tegen de muur en ondanks dat het niet heel hard is, trekt al het bloed weg uit mijn gezicht.
‘Schuif dit niet op mij af!’ schreeuwt hij. Zodra ik ineenkrimp, wordt zijn stem weer zachter. ‘Je gedroeg je vreemd. Ik wilde weten of er echt iets aan de hand was. En ik ben blij dat ik het heb gedaan.’
‘Ik heb geen keus.’
‘Je kunt niet goed zien of het Evan is of niet. Het is een vaag beeld. Het kan een vervalsing zijn,’ werpt hij daar hartvochtig tegenin. Ik krimp ineen wanneer hij zijn naam noemt.
‘Het is wel hem. James, ze hebben me gebeld. Het was echt Evan. Ze... ze hebben hem echt heel veel pijn gedaan.’ Dit is de eerste keer in drie maanden dat ik zijn naam tegen James heb gezegd. Ik bijt even op mijn tong en dwing de tranen terug. Ze weigeren te luisteren. ‘Hij huilde. Hij sméékte dat ze zouden ophouden met slaan, James.’
Zijn gezicht vertrekt, alsof hij weet hoe het voelt om dat te doen, maar hij lijkt niet van gedachten te zijn verandert. ‘Het spijt me, Gioa, maar ik kan je niet laten gaan.’
Ik recht mijn rug. ‘Je kunt me ook niet tegenhouden.’
Ik kan de zucht door hem heen zien gaan. ‘Gioa, je bent niet zwak, maar je wint het niet van me. Echt niet. Ik wil je niet bang maken, maar ik kan je tegenhouden en ik zal dat doen als ik moet.’
‘Normaal gesproken wel.’
Hij fronst. ‘En waarom nu niet?’ vraagt hij achterdochtig.
‘Ik...’ Ik sta er even bij stil dat het nooit meer hetzelfde tussen ons zal zijn - en dan zeg ik: ‘Ik heb je gedrogeerd.’
Heel lang is hij stil. Ik zie de pijn van mijn verraad in zijn ogen. ‘Je... wat?’
Ik slik. ‘Slaapmiddel. In je thee. Een hele hoop. Je gaat me niet tegen kunnen houden.’
‘Je liegt.’ Zijn stem trilt.
Ik bijt op mijn lip en schud mijn hoofd. Hij laat de act vallen en nu pas zie ik hoe moe hij daadwerkelijk was. Hij weigerde gewoon om het aan me te laten zien, maar nu hij weet dat hij het niet kan voorkomen, houdt hij op met doen alsof.
Moeizaam en met één hand bij de muur loopt hij naar me toe. Hij pakt mijn polsen vast en de grip van zijn handen is zwak. ‘Gioa, niet gaan,’ smeekt hij me. Zijn ogen glinsteren. Hij lijkt kwetsbaarder.
Ik kijk hem droef aan en maak mijn handen los. Ik duw hem tegen zijn borstkas heel voorzichtig naar zijn slaapkamer. Hij zegt opnieuw zachtjes dat ik moet blijven, maar hij werkt niet tegen. Het is bijna alsof de hopeloosheid nog een ergere shock met zich meebrengt dan het slaapmiddel.
Ik duw hem zo zachtjes mogelijk achterover op het bed en dan zegt hij: ‘Gioa, als jij doodgaat, maak ik mezelf af.’
Ik val stil. Dan zeg ik: ‘Je manipuleert me.’
Hij schudt zijn hoofd. ‘Nee, ik... ik...’
Hij probeert overeind te komen, maar ik duw hem terug. Hij blijft een pogingen doen om wakker te blijven, schudt telkens met zijn hoofd om helder te blijven of knippert met zijn ogen, maar na een paar minuten is hij in slaap gevallen. Ik haal zijn pistool uit zijn nachtkastje en veeg de tranen uit mijn ogen.
‘Sorry.’ En weg ben ik.
Ik stap in de auto en start hem. Ik weet niet precies hoe je auto moet rijden, maar zo moeilijk kan het toch niet zijn? James heeft me wel een paar kleine lessen gegeven en dat ging op zich wel goed, maar een ervaren chauffeur ben ik absoluut niet. Ik voer het adres in in de navigatie en begin te rijden. Het gaat wat moeizaam, maar het lukt me. Een soort van.
Ik kom een paar andere auto’s tegen. Ik weet zeker dat een aantal daarvan gestuurd zijn om me in de gaten te houden en ik zou ze met liefde aan willen rijden, maar omdat ik niet weet welke het zijn, houd ik me in. Bovendien denk ik niet dat ze dan genadiger zullen zijn tegenover Evan.
Wanneer de navigatie eindelijk aangeeft dat ik er ben, parkeer ik de auto voor een of ander industrieterrein. Met één hand onder mijn jas bij mijn pistool stap ik uit. Het is donker en stil en koud. Ik heb me zelden zo kwetsbaar gevoeld.
Ik loop een tijdje doelloos rond en het voelt als de eerste dag van de middelbare school, wanneer je niet weet waar het lokaal is waar je moet zijn. Maar dan zie ik op het terrein een paar lampen die aangezet zijn. Ik besluit het er maar op te wagen en begin erheen te lopen, ondanks dat ik daarbij een paar gebouwen moet passeren en ik dat niet helemaal vertrouw. Het voelt alsof er elk moment een deur open kan gaan en ik maar binnen kan worden getrokken. Bij elk raam lijkt een sniper te zitten.
Na een paar stappen draai ik me even om en kijk het donker in. ‘Ik weet dat er iemand naar me aan het kijken is.’ Geërgerd wijs ik naar het zwakke schijnsel van de lampen. ‘Moet ik daar heen? Is dat het?’
Ik krijg geen antwoord en maak een gefrustreerd geluid, maar het klinkt eigenlijk nog meest als een zenuwachtig gestik. Als ik te laat kom omdat ik verdwaald raak, heb ik een heel groot probleem. Met trillende handen begin ik naar het licht te lopen. Hoe dichterbij ik kom, hoe zenuwachtiger ik word en opeens heb ik helemaal niet zo’n grote mond meer. Ik loop een van de gebouwen voorbij en opeens kijk ik recht de lampen in. Ondanks dat het licht verschrikkelijk fel is, zie ik toch dat er minstens vijftien mannen op me staan te wachten. En ze zijn gewapend.

Reacties (2)

  • BethGoes

    Ik zou ook wel wat slaapmiddel kunnen gebruiken...

    2 jaar geleden
  • Luckey

    Heb toch medelijden met James
    Hij probeert der te beschermen terwijl dat niet gaat zoals hij wilt
    Wat moeten ze toch van der!!!

    2 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Het gaat inderdaad niet helemaal zoals hij in gedachten had.

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen